Tous les chapitres de : Chapitre 31 - Chapitre 40

ริวยกมือโบกเรียกทันทีที่มองเห็นหลิวเดินเข้ามาในร้าน ทว่าพอเห็นคนที่เดินตามหลังมาด้วย ชายหนุ่มก็ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนรอยยิ้มจะกว้างขึ้นโดยไม่รู้ตัวแพทมาด้วยอย่างนั้นหรือ...เขาทั้งแปลกใจและดีใจอยู่ไม่น้อย เพราะแม่ไม่ได้บอกเลยว่าจะพาใครมาด้วย เพียงส่งข้อความมาบอกก่อนหน้านี้ว่าให้จองที่เผื่อไว้อีกหนึ่งที่เท่านั้นความจริงมื้อกลางวันวันนี้ ริวตั้งใจชวนชลิดามากินข้าวกับเขาและแม่ด้วย ตอนแรกหญิงสาวก็ตอบตกลงเป็นอย่างดี แต่พอรู้ว่าสถานที่นัดหมายเป็นร้านอาหารไทยเก่าแก่แห่งหนึ่งแถวสำนักงานของเขา เธอก็โทรมาขอโทษในภายหลังว่าคงมาไม่ได้ริวไม่ได้ติดใจอะไรนัก เพราะรู้ดีว่าชลิดาไม่ค่อยชอบร้านอาหารเก่า ๆ หรือร้านเล็ก ๆ แบบนี้เท่าไรนัก เวลาจะออกไปกินข้าวข้างนอก เธอมักเลือกร้านหรู ๆ ที่นั่งสบาย มีเครื่องปรับอากาศเย็น ๆ ตกแต่งสวย และบรรยากาศดีเป็นอันดับต้น ๆ เรื่องราคากลับไม่ใช่ปัญหา หากสถานที่และบริการถูกใจ ต่อให้ต้องจ่ายแพงกว่าปกติเธอก็ยินดีต่างจากร้านที่หลิวเลือกในวันนี้ แม้จะเปิดมานานหลายสิบปี แต่บรรยากาศภายในยังคงเรียบง่ายตามแบบร้านอาหารเก่าแก่แทบไม่เปลี่ยนไปจากเดิม ซึ่งริวเองก็ชอบเสน่ห์แบบนี้อยู่ไม

หลิวสะพายกระเป๋าออกจากสำนักงาน ก่อนขึ้นรถกลับบ้าน การจราจรในเวลานี้เบาบางกว่าช่วงหัวค่ำ รถจึงเคลื่อนตัวไปตามถนนได้เรื่อย ๆระหว่างนั่งอยู่บนเบาะหลัง เธอนึกถึงอีเมลประหลาดฉบับนั้นขึ้นมาอีกครั้งสอบถามคุณแพทได้ทำไมถึงต้องเป็นแพท?ความสงสัยทำให้หลิวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดอีเมลที่ส่งต่อไว้แล้วกดเล่นวิดีโอเหตุการณ์ในคลิปเริ่มจากผู้หญิงในชุดสีแดงกำลังปัดเสื้อผ้าที่เปรอะเปื้อนกาแฟอย่างหัวเสีย ก่อนสถานการณ์จะเริ่มชุลมุน เมื่อคนสี่คนโต้เถียงกันเสียงดังหลิวขมวดคิ้ว พยายามเพ่งมองใบหน้าของคนในคลิป ภาพไม่ได้ชัดนักเพราะถ่ายจากระยะไกล แต่เสียงกลับถูกบันทึกไว้ค่อนข้างชัด บทสนทนาของคนเหล่านั้นจึงพอฟังจับใจความได้แทบทั้งหมดไม่นานนัก การปะทะคารมก็ค่อย ๆ เหลือเพียงหญิงสาวที่ยืนหันหลังให้กล้องกับชายคนหนึ่งที่กำลังเผชิญหน้ากันหลิวนั่งฟังเงียบ ๆ แล้วก็ต้องชะงัก เมื่อได้ยินผู้ชายในคลิปเรียกอีกฝ่ายว่า “ด้า” อย่างชัดเจนเธอเพ่งมองหญิงสาวคนนั้นอีกครั้ง แม้ใบหน้าที่หันมาทางกล้องในบางจังหวะจะเห็นไม่ถนัดนัก แต่รูปร่างและเค้าโครงหน้ากลับคลับคล้ายชลิดา ว่าที่ลูกสะใภ้ของเธออยู่ไม่น้อยจากที่ตอนแรกเพียงสงสัยว่าเห

ช่วงสายหลังรับประทานอาหารเช้าเสร็จ หลิวก็นั่งรถออกจากบ้านโดยมีริวเป็นคนขับตั้งแต่เช้า ชายหนุ่มสัมผัสได้ถึงบรรยากาศในบ้านที่ค่อนข้างแปลกไป ทั้งพ่อและแม่ต่างเงียบกว่าปกติ แม้จะนั่งรับประทานอาหารด้วยกันแต่บทสนทนาบนโต๊ะกลับมีเพียงเรื่องทั่วไปไม่กี่คำระหว่างทางไปบ้านของชลิดาซึ่งริวจะไปรับชลิดาและเพ็ญนภาเดินทางไปดูโรงแรมพร้อมกัน หลิวก็เริ่มชวนลูกชายคุย“ตอนอยู่ต่างประเทศ ลูกเจอกับด้าได้ยังไงนะ แม่จำได้ว่าลูกเคยเล่าให้ฟัง แต่จำรายละเอียดไม่ค่อยได้แล้ว”ริวเหลือบมองแม่เล็กน้อย ก่อนเล่าย้อนไปตั้งแต่ช่วงแรกที่รู้จักชลิดาผ่านคนรู้จัก เริ่มจากพูดคุยติดต่อกันเรื่องเรียนและเรื่องสัพเพเหระต่าง ๆ ก่อนจะค่อย ๆ สนิทสนม นัดพบเจอกันบ่อยขึ้นและพัฒนาความสัมพันธ์จนตกลงคบหากันในที่สุดหลิวฟังเงียบ ๆ แล้วถามเป็นระยะ ๆ“แล้วก่อนคบกัน ริวรู้เรื่องชีวิตของด้าที่เมืองไทยมากแค่ไหน”“ก็ไม่ได้ละเอียดมากครับ ทำไมเหรอครับ”“แม่ถามเฉย ๆ น่ะ เห็นว่าด้าจบมหาวิทยาลัยเดียวกับริว แม่ก็เลยคิดว่าอาจจะเคยเจอกันมาก่อนบ้าง”“ไม่เคยครับ ผมเรียนจบก่อน แล้วด้าถึงเข้าเรียนที่มหาวิทยาลัย”“อืม เป็นอย่างนี้นี่เอง”คราวนี้ริวหันมามองแ

ข้อความจากชลิดาส่งเข้ามาหลายครั้งแล้ว แต่ริวทำได้เพียงแค่เปิดอ่านโดยไม่รู้จะตอบกลับไปว่าอย่างไร ตอนนี้ความคิดของเขาสับสนไปหมดใจหนึ่งก็สงสารชลิดา ยังรักและอยากแต่งงานกับเธอเหมือนเดิม แต่อีกใจหนึ่งก็ไม่อาจทำเป็นไม่รับรู้เรื่องที่ได้รู้มาได้ โดยเฉพาะผู้ชายสามคนในภาพที่เขารู้จักเป็นอย่างดี ทุกวันนี้ยังพูดคุยติดต่อกันอยู่เสมอ การรู้ว่าเพื่อนของเขาเหล่านั้นเคยมีความสัมพันธ์กับผู้หญิงที่กำลังจะมาเป็นภรรยาของตัวเอง ทำให้ริวตะขิดตะขวงใจจนไม่อาจทำใจยอมรับได้แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังไม่พร้อมจะเอ่ยคำขอเลิกกับชลิดาได้ ความอึดอัดที่หาทางออกไม่ได้จึงไปตกอยู่กับแพทแทนหลายวันมานี้ริวกลายเป็นคนจู้จี้กับงานของเธอผิดปกติ ตัวเลขคลาดเคลื่อนเพียงเล็กน้อยก็เรียกให้ตรวจใหม่ เรื่องไหนพอจะทักท้วงได้ก็ทัก เรื่องไหนพอจะตามได้ก็ตาม จนแพทแทบไม่ได้หยุดหายใจ ลึก ๆ เขารู้ดีว่าตัวเองกำลังพาลแต่ทุกครั้งที่เห็นแพท ความคิดที่ว่าเธอเป็นคนเอาเรื่องทั้งหมดไปบอกแม่ก็ผุดขึ้นมา แล้วความขุ่นเคืองที่พยายามกดไว้ก็กลับมาอีกครั้งทั้งที่ความจริงแล้ว คนที่เขาโกรธที่สุดในตอนนี้อาจไม่ใช่แพทเลยด้วยซ้ำ แต่เป็นตัวเขาเองต่างหากที่เอาแต่

แพทลากกระเป๋าวิ่งกระหืดกระหอบมาถึงหน้าตึกบริษัทแบบเฉียดฉิว รถบัสปรับอากาศคันสุดท้ายกำลังจะออกพอดีสุดสัปดาห์นี้บริษัทจัดเอาต์ติ้งประจำปี เนื่องจากมีวันหยุดต่อเนื่องเพิ่มมาอีกหนึ่งวัน จึงถือโอกาสจัดกิจกรรมพร้อมให้พนักงานได้พักผ่อนไปในตัว“พี่แพท! ทางนี้ค่ะ” จอย รุ่นน้องในฝ่ายที่รับหน้าที่เป็นหนึ่งในผู้ประสานงานทริป ยืนถือรายชื่ออยู่ข้างรถบัส รีบโบกมือเรียกเมื่อเห็นเธอ“นึกว่าจะมาไม่ทันซะแล้ว”แพทหยุดหอบอยู่ตรงหน้าอีกฝ่าย มือหนึ่งลากกระเป๋า อีกมือยกขึ้นจัดผมที่ยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง“พี่ดันเผลอไปปิดนาฬิกาปลุกน่ะสิ ได้เรื่องเลย ดูหัวพี่สิ ผมยังไม่ได้เป่าเลย ฟูมาเชียว”จอยหัวเราะแห้ง ๆ ก่อนยิ้มเจื่อน “แต่จอยมีข่าวร้ายกว่านั้นค่ะพี่แพท”“อะไรอีก”“ที่นั่งบนรถบัสอิสฟูลค่ะ ฟูลที่แปลว่าเต็มแล้ว”“เฮ้ย ได้ไง” แพทหายง่วงเป็นปลิดทิ้ง “ก็จอยเช็กแล้วไม่ใช่เหรอว่ายังไงที่นั่งก็เหลือ”“ตอนแรกเหลือค่ะ แต่วันนี้มีคนมาสายกันเยอะ รถคันก่อน ๆ ก็เลยต้องทยอยออกไปก่อน ที่นั่งก็เลยสลับกันมั่วไปหมด”“แล้วพี่จะไปยังไง”จอยยิ้มกว้างขึ้นทันที“ไม่ต้องห่วงค่ะ คุณริวรับทราบแล้ว และพี่แพทได้รับเกียรติให้นั่งรถคุณริวไป