All Chapters of ชั่วช้าสามานย์: Chapter 41 - Chapter 50

ดึกวันอาทิตย์ ในขณะที่หลายคนเริ่มพักผ่อนและใช้เวลาอยู่กับครอบครัว ชลิดากลับนั่งอยู่ในรถของหวาน มุ่งหน้าไปยังจังหวัดติดชายทะเลที่บริษัทของริวจัดเอาต์ติ้งประจำปีเธอเพิ่งรู้เรื่องทริปนี้เมื่อไม่ถึงชั่วโมงก่อน และทันทีที่รู้ว่า ริวค้างอยู่ที่นั่น ใจก็ร้อนรุ่มจนทนนั่งอยู่บ้านเฉย ๆ ไม่ไหว เธออยากไปเห็นกับตาว่า เขากำลังทำอะไร และกำลังมีความสุขอยู่กับผู้หญิงคนไหนกันแน่“แกจะตามผู้ชายไปทำไมวะด้า ในเมื่อเขาขอเลิกกับแกแล้ว” หวานถามพลางเหลือบมองคนข้าง ๆ“หวาน ชั้นรักพี่ริวจริง ๆ นะ เขาเป็นผู้ชายที่ดี ให้เกียรติชั้นมาตลอด ตั้งแต่วันแรกที่รู้จักกันจนถึงทุกวันนี้”“แต่เขาก็บอกเหตุผลแกแล้วไม่ใช่เหรอว่า เขาไม่ได้รักแกเหมือนเดิม แกจะทู่ซี้ตามจิกเขาไปถึงไหน”“ชั้นยังทำใจไม่ได้” ชลิดาเม้มริมฝีปาก ก่อนพูดออกมาตรง ๆ “ชั้นไม่อยากให้ใครได้เขาไป ชั้นอยากแต่งงาน อยากสร้างครอบครัวกับผู้ชายดี ๆ แบบพี่ริว”“แต่ครอบครัวเขาก็ไม่ได้ยินดีกับแกเหมือนเมื่อก่อนแล้วนะ ชั้นว่าแกตัดใจเถอะ”“นั่นแหละที่ชั้นสงสัย” ชลิดาหันมาทางเพื่อน“ทุกอย่างมันเปลี่ยนเร็วเกินไป ก่อนหน้านี้เรายังคบกันดี ๆ อยู่เลย พี่ริวเป็นคนขอชั้นแต่งงานเ

แพทนั่งเอนหลังพิงเบาะอยู่บนรถบัสคันแรกที่ออกจากโรงแรม หญิงสาวรู้สึกเหนื่อยล้าจนแทบไม่อยากพูดกับใคร โชคดีที่พนักงานบนรถส่วนใหญ่เป็นคนจากฝ่ายอื่น มีเพียงไม่กี่คนที่เธอรู้จัก จึงสามารถเลือกนั่งเงียบ ๆ คนเดียวโดยไม่มีใครเข้ามาชวนคุยให้ต้องฝืนตอบเมื่อคืนริวส่งข้อความมาบอกให้รอกลับพร้อมกัน เขามีเรื่องอยากคุยกับเธอ แต่แพทไม่พร้อมจะคุยอะไรกับเขาทั้งนั้นก็ตอนนี้ ในหัวของเธอยังวุ่นวายสับสนไปหมด เหตุการณ์เมื่อคืนเกิดขึ้นมากมายเสียจนเธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าควรเริ่มคิดจากเรื่องไหนก่อนเรื่องที่เพิ่งได้รู้ความจริงจากกุ๊ก...เรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างเธอกับริว...เรื่องที่เขาประกาศต่อหน้าชลิดาว่ายังมีเธออยู่ในใจ...แต่เรื่องที่ทำให้แพทอยากเอาหัวโขกกระจกรถมากที่สุด กลับเป็นการที่หลิวมาเห็นเธออยู่ในห้องพักของริวกลางดึกโอ๊ย...แล้วจะมองหน้าคุณหลิวยังไงวะแพทยกมือขึ้นปิดหน้าเมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืน ถึงหลิวจะไม่ได้ถามอะไรเธอสักคำ แต่จากสภาพที่เห็น คงไม่ต้องเดาให้เสียเวลาว่าเกิดอะไรขึ้นริวอยู่ในชุดคลุมอาบน้ำ ส่วนเธอก็กำลังถูกจิกหัวอยู่หน้าห้องของเขาหลักฐานคาตาขนาดนั้น จะให้ชั้นแก้ตัวว่ายังไงล่ะหลักฐานคา

แพทรีบเก็บข้าวของบนโต๊ะลงลิ้นชัก ก่อนตรวจดูอีกครั้งว่าไม่มีงานสำคัญอะไรตกค้าง คืนนี้เธอมีนัดเดินทางไปเที่ยวต่างประเทศกับพี่สาวและหลาน ตามแผนที่วางกันไว้ล่วงหน้าแล้ว“พี่ไปก่อนนะ”“บ๊ายบายค่ะพี่แพท เที่ยวให้สนุกนะคะ”“จ้า แล้วเจอกัน”แพทโบกมือให้ลูกน้อง ก่อนคว้ากระเป๋าแล้วรีบเดินออกจากสำนักงานด้วยอารมณ์เบิกบานไชโย...ได้ไปเที่ยวสักที!แค่คิดว่าจะได้พักจากงาน ไม่ต้องเห็นกองเอกสาร ไม่ต้องเข้าประชุม และที่สำคัญ...ไม่ต้องคอยหาทางหลบหน้าใครบางคนอยู่หลายวัน ฝีเท้าของแพทยิ่งเร็วขึ้นกว่าเดิมไม่นานหลังจากนั้น ริวก็เดินมาถึงฝ่ายบัญชี แต่กลับพบว่าโต๊ะทำงานของคนที่ตั้งใจมาหาว่างเปล่าเสียแล้ว“คุณแพทกลับแล้วเหรอครับ”“กลับแล้วค่ะ วันนี้พี่แพทลาครึ่งวัน เห็นว่าต้องเดินทางไปต่างประเทศคืนนี้ค่ะ”ริวชะงักไปเล็กน้อย“ต่างประเทศ?”“ค่ะ”ชายหนุ่มมองโต๊ะว่างตรงหน้า ก่อนถอนหายใจออกมาเบา ๆหนีเขาเก่งจริง ๆช่วงนี้ริวเองก็ยุ่งกว่าปกติไม่น้อย เพราะเพิ่งได้รับแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการฝ่ายการเงิน หลังจากคุณสุชาติเกษียณอายุ ขณะเดียวกันผู้จัดการฝ่ายการเงินคนเดิมก็ย้ายไปรับตำแหน่งใหม่ในบริษัทอีกแห่งของเครื

ทันทีที่เสียงหัวใจดวงเล็ก ๆ ดังออกมาจากเครื่องอัลตราซาวนด์ แพทกับริวต่างนิ่งไปพร้อมกันตึก ตึก ตึก ตึก...เสียงนั้นดังต่อเนื่องเป็นจังหวะอยู่ภายในห้องตรวจ ริวจ้องภาพบนหน้าจอแทบไม่กะพริบตา ขณะที่แพทเองก็ไม่ต่างกันเพียงไม่กี่นาทีที่ผ่านมา ทุกอย่างยังเหมือนเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นเร็วเกินกว่าจะตั้งตัวทัน แต่ทันทีที่ได้ยินเสียงหัวใจของอีกหนึ่งชีวิตจริง ๆ ดวงตาของทั้งคู่ก็รื้นขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว“หัวใจของน้องเต้นดีนะคะ จากที่ตรวจตอนนี้ทุกอย่างปกติดีค่ะ”สูตินรีแพทย์สูงวัยบอกด้วยน้ำเสียงใจเย็น ก่อนชี้ให้ทั้งคู่ดูภาพบนหน้าจอ“อายุครรภ์ประมาณสิบสองสัปดาห์ ขนาดของน้องก็สัมพันธ์กับอายุครรภ์ดีค่ะ”ริวพยักหน้ารับพร้อมรอยยิ้ม ก่อนหันกลับไปมองภาพบนหน้าจออีกครั้งคุณหมอยิ้มบาง ๆ แล้วอธิบายต่อ“ช่วงนี้น้องเริ่มขยับแขนขาและเคลื่อนไหวได้แล้วนะคะ แต่คุณแม่จะยังไม่รู้สึกถึงการดิ้น เพราะน้องยังตัวเล็กมาก”แพทมองภาพบนจออีกครั้ง ความรู้สึกบางอย่างค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นในใจอย่างที่เธอเองก็บอกไม่ถูกนั่นคือลูกของเธอจริง ๆ ไม่ใช่แค่ขีดสองขีดบนแท่งตรวจครรภ์อีกต่อไป“แล้วที่เอ่อ...แพทเพิ่งไปเที่ยวมา เดินเยอะมากด้วย จะมี

ทันทีที่ริวพูดประโยคนั้นออกมา บรรยากาศภายในห้องนั่งเล่นก็เงียบกริบไปชั่วขณะพิพัฒน์กับพิมลดานิ่งอึ้ง ก่อนจะหันขวับไปมองแพท แล้วหันกลับมามองริวแทบจะพร้อมกัน“อะไรนะ!”พิพัฒน์ทะลึ่งพรวดขึ้นจากโซฟา แล้วสาวเท้าตรงเข้าหาริวทันที“พี่พัฒน์!”แพทรีบคว้าแขนข้างหนึ่งของพี่ชายเอาไว้ ขณะที่พิมลดาก็เข้ามารั้งอีกข้างแทบไม่ทัน ส่วนหลิวที่นั่งอยู่ก็ถึงกับลุกขึ้นตามด้วยความตกใจริวไม่ได้ถอยหนี ชายหนุ่มเดินเข้าไปหาพิพัฒน์ ก่อนทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าทุกคน“ผมขอโทษครับ” น้ำเสียงของเขาไม่มีแววล้อเล่นหลงเหลืออยู่แม้แต่น้อย “เรื่องที่เกิดขึ้น ผมมีส่วนรับผิดชอบเต็ม ๆ ผมไม่คิดจะแก้ตัว และไม่ขอให้พี่พัฒน์กับพี่พิมยกโทษให้ผมตอนนี้ครับ”ริวเหลือบมองแพทเพียงครู่ ก่อนหันกลับมาสบตาพิพัฒน์ตรง ๆ “แต่ผมอยากให้พี่ทั้งสองคนรู้ว่า ผมจะรับผิดชอบทั้งแพทและลูกอย่างเต็มที่ จะไม่ปล่อยให้แพทต้องรับมือกับเรื่องนี้คนเดียวแน่นอนครับ”เขาหยุดไปเล็กน้อย ก่อนเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ส่วนเรื่องของผมกับแพท ถ้าแพทยอมให้โอกาสผม วันนี้ผมตั้งใจขอให้คุณแม่มาพูดคุยเรื่องสู่ขอกับพี่พัฒน์และพี่พิมไว้ก่อนครับ”ริวเหลือบมองแพทเพียงครู่ ก่อน