Tous les chapitres de : Chapitre 21 - Chapitre 30

กระเป๋าสีขาวนวลรุ่นฮิตที่กำลังเป็นที่นิยมในกลุ่มสาว ๆ ถูกเหวี่ยงลงบนเตียงอย่างแรง ก่อนที่ชลิดาจะทิ้งตัวนั่งลงตามด้วยความหงุดหงิด“ไม่ยอมรับสายอีกแล้วนะ พี่ชา ดึกดื่นป่านนี้แล้วหายหัวไปไหนกัน อย่าให้ตามตัวได้นะ จะบ่นให้หูชาไปเลย”หญิงสาวบ่นด้วยน้ำเสียงกระฟัดกระเฟียด พลางกดสายโทรหาชายคนรักซ้ำแล้วซ้ำเล่าวันนี้ทั้งวัน ชลิดาไม่สามารถติดต่อตฤณชาได้เลย ทั้ง ๆ ที่เป็นวันวาเลนไทน์ วันแห่งความรัก เธอหวังว่าจะได้พูดคุยกับชายหนุ่มให้หายคิดถึงและบอกรักกันด้วยถ้อยคำหวานซึ้ง แต่จนปานนี้ที่ใกล้จะหมดวันแล้วก็ยังไม่มีวี่แววว่าเขาจะรับสายหรือโทรกลับหาเธอเลยด้วยอารมณ์เงียบเหงาในเวลาที่คู่รักต่างไปออกเดต ฟังเพลง ดูหนังหรืออิงแอบกัน หญิงสาวเลือกเปิดอ่านแชตในกลุ่มเพื่อนกลุ่มต่าง ๆ ฆ่าเวลา เธอไม่มีอารมณ์จะอ่านหนังสือทบทวนหรือทำอะไรทั้งสิ้น ใจเอาแต่พะวงว่า ตอนนี้ ชายคนรักของเธออยู่ที่ไหนและกำลังทำอะไรอยู่“นังด้า แกรีบเปิดดูรูปนี้เร็ว!!!”หวาน เพื่อนทอมสาวห้าวตัวจี๊ดประจำกลุ่มส่งข้อความร้อนเข้าในแชตกลุ่มเพื่อนสนิท พร้อมส่งรูปหนึ่งรูป“ว้าย! ตายแล้ว นังด้า ผัวแกเดินร่อนควงสาวเอ๊าะ ๆ เข้าโรงแรม”“เชี่ยเอ๊ย อจ

ตฤณชารู้สึกแปลกใจกับท่าทีแข็งกร้าวและการโต้กลับอย่างไม่ลดละของชลิดา กระต่ายน้อยแสนหวานที่เคยว่านอนสอนง่าย บัดนี้เผยเขี้ยวเล็บออกมาในแบบที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนท่าทีเกรี้ยวกราดของคู่หมั้นสาวทำให้เขารู้สึกเข็ดขยาดขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ภาพของแม่ของเขาย้อนกลับมาในความทรงจำ ทุกครั้งที่รู้ว่าพ่อของเขามีผู้หญิงใหม่ แม่ของเขาจะเกรี้ยวกราดโมโหร้าย ทะเลาะอาละวาดจนบ้านจะแตกเป็นเสี่ยง ๆ และสุดท้าย ลูก ๆ ก็พลอยเดือดร้อนไปด้วย ต้องคอยรองรับอารมณ์และถูกปล่อยปละละเลยเวลาที่พ่อแม่มัวแต่หมกหมุ่นกับปัญหาของตนเองตฤณชาไม่ชอบผู้หญิงที่มีอารมณ์รุนแรงเช่นนี้ และภาพอารมณ์เกรี้ยวกราดของชลิดายิ่งทำให้เขาไม่อยากทนอีกต่อไป“แล้วด้าจะโมโหทำไมล่ะ พี่ก็แค่เล่น ๆ ไม่คิดอะไรจริงจังสักหน่อย ยังไง ด้าก็เป็นที่หนึ่งในใจพี่อยู่แล้ว” ตฤณชาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเก็บข่มอารมณ์ลงไป“เอาเป็นว่า ครั้งนี้พี่ขอโทษ หลังจากนี้ พี่รับรองว่าจะไม่ทำอะไรนอกลู่นอกทางให้ด้าต้องกังวลแบบนี้นะครับ” ตฤณชาขยับเข้าไปโอบไหล่ชลิดา ดึงตัวหญิงสาวให้แนบชิดใกล้“ใจพี่รักด้าคนเดียวนะครับ” ตฤณชาก้มลงหอมขมับหญิงสาวเบา ๆ “พวกเราไปหาอะไรทานกันดีกว่า เดินทางม

ริวเข็นรถเข็นที่บรรทุกกระเป๋าเดินทางใบใหญ่สี่ใบออกมาจากทางออกบริเวณผู้โดยสารขาเข้า โดยมีชลิดาควงแขนเดินเคียงข้างมาด้วยทันทีที่เห็นพ่อกับแม่ยืนรออยู่ไม่ไกล ชายหนุ่มก็ยกมือขึ้นโบกทักทาย ก่อนโน้มตัวไปกระซิบข้างหูหญิงสาว “พ่อกับแม่พี่เองครับ”ชลิดามองตามไป ก่อนคลายแขนออกจากริวแล้วรีบยกมือไหว้หลิวกับสันติอย่างนอบน้อม พร้อมส่งยิ้มหวานให้ผู้ใหญ่ทั้งสอง “สวัสดีค่ะ หนูชื่อด้า ดีใจที่ได้พบคุณลุงกับคุณป้าค่ะ”“สวัสดีจ้ะ ป้าก็ดีใจที่ได้เจอหนูเหมือนกัน” หลิวรับไหว้พร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน สายตามองสำรวจว่าที่ลูกสะใภ้อย่างพึงพอใจ ความประทับใจจากรูปถ่ายที่ลูกชายเคยส่งให้ดูยิ่งเพิ่มขึ้นเมื่อได้พบตัวจริง“นั่งเครื่องมาตั้งนานคงเหนื่อยกันแล้วสิ ไปเถอะ รีบไปขึ้นรถกันดีกว่า แม่ให้ลุงต้อยขับรถมารอรับแล้ว”“ครับแม่” ริวรับคำ ก่อนนึกขึ้นได้จึงเอ่ยต่อ “วันนี้พ่อกับแม่ของด้าติดธุระอยู่ต่างจังหวัดครับ ผมว่าจะไปส่งด้าที่บ้านก่อน”“ถ้าอย่างนั้นหนูด้าไปบ้านเราก่อนสิจ๊ะ ทานข้าวกลางวันด้วยกัน แล้วเดี๋ยวให้ลุงต้อยไปส่งที่บ้าน”“ขอบคุณคุณป้ามากค่ะ แต่พอดีหวาน เพื่อนของหนูกำลังขับรถมารับค่ะ เมื่อกี้เพิ่งส่งข้อความมาบอกว่าใ

หลังจากพิมลดากล่อมแม็กซ์จนหลับสนิทแล้ว พิพัฒน์จึงเรียกน้องสาวมาคุยด้วยกันที่ห้องนั่งเล่นอีกครั้ง คราวนี้สามพี่น้องอยู่กันพร้อมหน้า โดยมีจิระนันท์ซึ่งยังไม่นอนนั่งอยู่ด้วย“มีเรื่องอะไรกันหรือคะ หน้าตาเคร่งเครียดกันจัง”พิมลดาทักขึ้นเมื่อเห็นสีหน้าของพี่ชายกับน้องสาวผิดไปจากปกติ สายตาหยุดอยู่ที่แพทอย่างสงสัยแพทหันไปสบตาพิพัฒน์แวบหนึ่ง ก่อนตัดสินใจเปิดปาก “พอดีแพทรู้ข่าวสำคัญมาเรื่องหนึ่งค่ะ คิดว่าพี่พิมควรรู้ไว้”“เรื่องอะไรเหรอแพท พูดมาได้เลยจ้ะ”“ลูกชายพี่หลิวกำลังจะแต่งงานค่ะ แพทเพิ่งรู้เรื่องเมื่อไม่กี่วันก่อน”“จริงเหรอ ข่าวดีนี่” พิมลดายิ้มขึ้นมาทันที “อย่างนี้พี่ต้องเตรียมหาของขวัญไว้แล้วสิ แล้วถ้าพี่หลิวมีอะไรให้ช่วยเรื่องงานแต่ง พี่ก็ยินดีนะ”แพทฟังแล้วถอนใจเบา ๆ “ตอนแรกแพทก็ดีใจด้วยค่ะที่บ้านพี่หลิวกำลังจะมีงานมงคล” เธอเว้นไปเล็กน้อย ก่อนพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไป “แต่พอรู้ว่าผู้หญิงที่ลูกชายพี่หลิวจะแต่งงานด้วยชื่อชลิดา ชื่อเล่นว่าด้า แพทก็ดีใจไม่ลงเลย”รอยยิ้มบนใบหน้าพิมลดาค่อย ๆ จางลงชลิดาชื่อนั้นห่างหายไปจากชีวิตของเธอนานเสียจนคิดว่าคงไม่มีเหตุให้ต้องได้ยินอีกแล้ว

แพทลองใช้โทรศัพท์ของโรงงานโทรเข้าเบอร์มือถือของริวก่อน ทว่าไม่มีคนรับ เธอโทรซ้ำอีกสองครั้งก็ยังเงียบเหมือนเดิมหญิงสาวเดินวนไปวนมาอยู่หน้าห้องประชุมอย่างใช้ความคิด สุดท้ายจึงกัดฟันหยิบโทรศัพท์ส่วนตัวออกมาเออ! โทรก็โทรวะคราวนี้เสียงสัญญาณดังเพียงไม่กี่ครั้ง ปลายสายก็รับ“สวัสดีครับ”แพทขมวดคิ้วทันทีทีเบอร์นี้รับเร็วจังนะ“สวัสดีค่ะ ดิฉันแพทนะคะ ขอโทษที่โทรเข้ามือถือส่วนตัวค่ะ”“อ้อ คุณแพทนี่เอง” น้ำเสียงของริวฟังดูอารมณ์ดีขึ้นมาทันที “เรื่องบริษัทเอสเจใช่ไหมครับ”“ใช่ค่ะ ตอนนี้ดิฉันติดประชุมอยู่ที่โรงงาน คงกลับเข้าออฟฟิศไม่ทัน ไม่ทราบว่าพอจะมีวิธีดำเนินการแก้ไขข้อมูลให้ทันรอบจ่ายวันนี้ไหมคะ”“ถ้าตามขั้นตอน ฝ่ายบัญชีต้องยืนยันการแก้ไขข้อมูลผู้ขายก่อนครับ ฝ่ายการเงินถึงจะดำเนินการจ่ายต่อได้”“วันนี้ดิฉันน่าจะประชุมอยู่ที่นี่ทั้งวัน ถ้าอย่างนั้นขอส่งเอกสารยืนยันกับรายละเอียดการแก้ไขให้ก่อน แล้วพรุ่งนี้เช้าจะรีบทำรายการในระบบให้ครบได้ไหมคะ”“ตอนนี้ผมกำลังจะออกไปประชุมข้างนอก” ริวเว้นจังหวะเล็กน้อย “ถ้าทำตามขั้นตอนไม่ทัน ก็คงต้องเลื่อนจ่ายเป็นพรุ่งนี้ครับ”“เดี๋ยวก่อนค่ะ” แพทรีบขัดก่อนที