All Chapters of ประเพณีนี้ รัชทายาทขอไม่เข้าร่วม: Chapter 21 - Chapter 29

นับว่าโชคยังดีที่ระหว่างทางเทร่าได้สติแล้วประคองตัวเองกลับมาจนถึงบ้านพัก เธอจัดการปรุงยาใช้ส่วนผสมที่มีอย่างระมัดระวังโดยมีไคเอลคุมอยู่ข้าง ๆ ยานี้กว่าจะเข้าที่และใช้ได้ก็กินเวลาไปสองวันกับอีกหนึ่งคืน สิ่งที่ไคเอลกับเฟย์ลินต้องช่วยกันทำคือต้มน้ำล้างแผลเอาพิษออกไม่ให้มันกระจายไปมากกว่านี้ ผ้าพันแผลไม่ทันได้แห้งดีก็ถูกหยิบไปใช้สลับกันไปมา พร้อมกับควันจากหลังบ้านที่โชยออกมาเป็นระยะ ๆ ทุกอย่างดำเนินไปพร้อมกับลมหายใจช้า ๆ ของเซรัสและสิงโตที่บาดเจ็บ ทุกการเคลื่อนไหวมันบีบหัวใจและกดดันคนที่ร่วมรู้เห็นในความเป็นความตาย เวลานี้ไม่มีใครสนใจว่าพวกเขาจะตามหาเซรัสหรือไคเอล ไม่มีใครสนใจว่าหลังจากนี้จะต้องรับมือกับอะไร เซรัสละทิ้งหน้าที่และความรับผิดชอบในวัง ความต่างระหว่างสองสิ่งที่เทร่าได้วางลง หรือเรื่องราวในอดีตของเฟย์ลิน ณ เวลานี้ทุกคนคือผู้ที่จะช่วยชีวิตของเซรัส“ข้าทำเอง” เทร่าแย่งกะละมังน้ำมาจากไคเอล“แล้วยาล่ะ”“กำลังต้ม ใกล้จะได้ที่แล้ว หมดไฟรอบนี้ก็รอให้เย็นแล้วเอาไปให้เซรัส” ไคเอลพยักหน้าพร้อมกับสองสายตาที่เบนมองหน้าประตูห้องของเซรัส“เขายังไหว รออีกหน่อยเขาก็ไหว” ไคเอลตอบ“แต่ข้าว่าเจ้า

“อ่านตำรายามันเคร่งเครียดขนาดนั้นเลยเหรอ?” เซรัสปิดหนังสือพอดีกับที่เฟย์ลินเดินผ่านเข้ามาเธอยกถาดผ้าพันแผลพร้อมกับยามาวางไว้ตรงหน้า เซรัสดึงหนังสือมาไว้ข้างตัวแล้วกระเถิบตัวออกมาให้เฟย์ลินช่วยล้างแผลได้ง่ายขึ้น“ขอโทษทีนะ” เธอเอ่ยแล้วค่อย ๆ เปิดเสื้อเขาออกพอให้ได้เห็นแผลแล้วแกะผ้าพันแผลเก่าออก ทุกอย่างดำเนินไปอย่างช้า ๆ และเบามือจนเซรัสคลายอาการเกร็งเมื่อครู่ลง พอหายใจได้ปกติเขาก็ปล่อยสายตาได้สำรวจรอบ ๆ มากขึ้นแต่มันกลับมาจดจ้องอยู่ที่เสี้ยวหน้าของหญิงสาว ผิวสีน้ำนมถูกเจือด้วยเลือดฝาดอ่อน ๆ แพขนตาสบกันเป็นระยะยามที่เงยหน้าขึ้นมาถามเขาซ้ำ ๆ ว่าเจ็บหรือไม่ ยิ่งเส้นผมสีฟ้าสลับกับสีบลอนด์ทำให้เธอดูโดดเด่นในสายตาเขา เส้นผมสีแปลก การแต่งตัวแปลก ๆ ที่ตรึงตราจนเขาสรุปกับตนเองได้แล้วว่าไม่อยากจะหาที่มาของคนตรงหน้าถ้าเธอไม่ร้องขอ“เสร็จแล้ว” เฟย์ลินเอ่ยเสียงใสถอยออกมาแล้วส่งยิ้มให้แทนคำขอบคุณสำหรับความอดทนเมื่อครู่แล้วจึงเก็บทุกอย่างเข้าถาด หญิงสาวลุกพรวดแต่หางตาดันไปสะดุดกับบางสิ่งใต้ครัวไม่ทันได้หายใจถึงครึ่งหนูตัวโตก็คลานออกมาจากใต้ตู้เก็บของเธอสะดุ้งทิ้งตัวลงโซฟาด้วยแขนขาหมดแรง เฟย์ลินหลับต

เซรัสถอนหายใจไม่รู้กี่รอบกี่หนตั้งแต่เข้ามานั่งฟังประชุมในห้องโถงใหญ่พร้อมกับผ้าพันแผลที่พันเอาไว้อย่างเปิดเผยพร้อมกับแถลงที่มาของแผลนี้แต่ไม่ได้เปิดเผยตัวผู้กระทำ ทำให้ลูกพี่ลูกน้องออกอาการนั่งไม่ติดแต่ก็ไม่อาจแสดงตัวหรืออธิบายอะไรได้ทำเพราะสิ่งที่จะตามมาคือการครอบครองยาพิษ ทว่าเขาก็ต้องถือเดิมพันอีกข้อหนึ่งเอาไว้คือที่มาของยารักษาและการมีอยู่ของเทร่าที่ถูกเก็บเป็นความลับ“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว แยกย้ายได้ ขอให้ทุกอย่างพร้อมโดยเร็วที่สุด” เมื่อสิ้นเสียงสั่งผู้กล่าวก็เดินลงจากที่นั่งตามด้วยเซรัสที่ครั้งนี้ไม่แสดงอาการว่ามีเรื่องคาใจใด ๆ พอพวกเขาหันหลังแน่นอนว่าต้องมีการเปิดวงถกเถียงกันของข้าราชการทั้งสองฟาก ส่วนคนที่ถูกดึงเอาไว้ก็เป็นญาติจากเมืองชายขอบที่ขุนนางฝ่ายหนึ่งมองว่าเป็นพวกตระกูลใหม่และสามารถมาต่อรองอำนาจกับราชวงศ์แบบเขาได้ ซึ่งเซรัสเคยชินเสียแล้วเพราะการคิดจะล้มอำนาจเก่ามีแทบทุกสมัยเพียงแค่รุนแรง เบาบ้าง บางทีเรียกว่าการเปลี่ยนแปลงและบางครั้งก็กลายเป็นกบฏ“แผลเป็นอย่างไรบ้าง” ราชาถามและยังคงเดินต่อไป เซรัสรีบก้าวไปให้ใกล้ที่สุดเพื่อให้ท่านได้ยินคำตอบชัด ๆ“ดีขึ้นแล้วพ่ะย่ะค่ะ แต่ย

เซรัสกลับมาถึงวังในสภาพที่ฝีเท้าหนักแน่นกว่าตอนจากมา ความวูบโหวงที่เหลือค้างจากคืนฝนดาวตกยังไม่หายไป แต่คราวนี้มันไม่ใช่สิ่งที่ทำให้เขาลังเล หากเป็นแรงผลักให้เขาต้องพิสูจน์บางอย่างให้ชัดเจนเสียทีว่ากำแพงเวทย์นั้นไม่ใช่ของเทร่าเขานั่งรอไคเอลอยู่ในห้องเงียบ ๆ ใกล้ปีกตะวันตก ตะเกียงถูกจุดไว้เพียงดวงเดียว แสงสลัวสะท้อนวัตถุชิ้นเล็กบนฝ่ามือของเขา เครื่องประดับผมรูปผีเสื้อ แต่งแต้มด้วยเพชรใสบริสุทธิ์ ลวดลายประณีตเกินกว่าจะเป็นของชาวบ้านทั่วไปเซรัสหมุนมันช้า ๆ ปล่อยให้แสงตะเกียงสะท้อนแตกเป็นประกายบนเหลี่ยมเพชร ความทรงจำในคืนนั้นย้อนกลับมา ภาพมันนอนอยู่หน้าบ้านไม้ ราวกับหล่นมาพร้อมกับคำขอพร เขาไม่รู้ว่าทำไมถึงเก็บมันไว้ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันเป็นของใคร แต่ทุกครั้งที่มอง หัวใจกลับสงบนิ่งอย่างประหลาด เมื่อเสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามา เขากำมือแน่น ก่อนจะคลายออก แล้วเก็บเครื่องประดับนั้นไว้ในอกเสื้อ ใกล้หัวใจที่สุด ราวกับไม่อยากให้ไคเอลเห็นมันในตอนนี้“เจ้าเรียกข้ามา?” ไคเอลพูด เมื่อก้าวเข้ามาในห้อง “อืม” เซรัสพยักหน้า “คืนนี้…ข้าจะเข้าไป” ไม่มีคำถามว่า ไปไหนแต่ไคเอลรู้ดี เขานั่งลงตรงข้าม ความเงียบปกค