ประเพณีนี้ รัชทายาทขอไม่เข้าร่วม

ประเพณีนี้ รัชทายาทขอไม่เข้าร่วม

last update最終更新日 : 2026-01-06
言語: Thai
goodnovel16goodnovel
評価が足りません
29チャプター
228ビュー
読む
本棚に追加

共有:  

報告
あらすじ
カタログ
コードをスキャンしてアプリで読む

概要

แฟนตาซี

บุคคลที่สาม

พีเรียด

ความรักต้องห้าม

ราชวงศ์

พลังพิเศษ

ปีศาจ

ดื้อรั้น

เป็นผู้นำประเพณีในฐานะรัชทายาทเหรอ ? ไม่เอาหรอก อย่างเขาต้องผจญภัยสิถึงจะถูก แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ต้องวางแผนเพื่อที่จะหาทางหลีกหนี ภัยอันตรายให้ได้มากที่สุด แต่ไง๊ต้องมาดูแลเธอที่ความจำเสื่อมด้วยล่ะ

もっと見る

第1話

EP1

NATALIA

Positive. Estimated gestation: 8 weeks.

I stared down at the slip of paper the nurse had handed me. Just a few lines of numbers, hormone levels, and bolded words I kept reading over and over again like they might change.

"Congratulations, Luna. You're two months pregnant."

The room blurred. The scent of antiseptic clung to the air, the crisp white of the clinic walls suddenly too bright, too sterile. I blinked, sure I’d misheard.

“Pregnant?” I echoed, but my voice came out like a whisper dragged over gravel.

I pressed a hand to my stomach. Nothing had changed on the outside—no swell, no movement—but inside, something had shifted so profoundly I couldn’t breathe.

Pregnant. Andrei’s child.

And only thirty days left until our marriage contract ended.

My thoughts spiraled. A thousand emotions surged all at once—happiness, fear, and a terrible, fragile hope. For so long, I had dreamed of a future with him. Not the one written in ink, but one chosen. Real. And now, maybe…

Maybe this changed everything.

The nurse beamed and handed me a printout. "Two months along. Healthy vitals. Congratulations again."

There was no picture yet. No flicker of a heartbeat on a screen. Just data. Cold, clinical, undeniable.

And yet... my hands trembled as I held it. As if the paper itself might crumble under the weight of what it meant.

Inside me, something had already begun.

A life. A new thread in the tapestry of fate I never thought I’d get to weave.

My child.

Our child.

I pressed the paper against my chest and closed my eyes, trying to slow my breathing.

Our marriage had never been about love. It had been a matter of convenience, a strategic decision made by a man who’d lost everything—and a girl who had nothing left to lose.

When Andrei found me, I was barely surviving in a broken pack overrun by rogues. An orphan, unnoticed, unimportant. I hadn’t expected more than another bitter winter.

But the day he rode in with his warriors, cold and fierce as a blizzard, fate struck. One look—and I knew. My wolf knew.

We were mates.

But fate, I learned quickly, wasn’t always kind.

Even as he stared back at me with recognition, something in his eyes remained distant. Closed off. Like the door had been bolted from the inside and he had no intention of opening it again.

Andrei offered marriage—not love. A five-year contract. Terms were laid out like a business deal.

We would marry. I would serve as Luna. After five years, we’d reject each other unless he decided otherwise. I had no say.

At first, I thought the contract was because I was an orphan—Alphas are always cautious. But it didn’t take long for me to realize I was wrong.

The real reason... was Lilith.

Her name was a ghost in our home, clinging to walls and shadows. Her portraits still hung in the halls. Her books remained untouched in the study. Her perfume lingered in the bedroom drawers, as if she might return any minute and resume her place beside him.

Andrei had loved her deeply. Everyone knew it. He’d vowed at her funeral that he would never mark another. That his heart was buried with her. I suppose I thought, foolishly, that being his mate meant something stronger. Something unbreakable.

Because I believed—no, I hoped—that time would soften him. That if I poured enough of myself into this bond, if I showed him loyalty and grace—if I was the perfect Luna—he might one day look at me the way I imagined he used to look at her.

For the last four years, I had tried to be the Luna his pack needed—and the partner he didn’t ask for but desperately needed. I ran ceremonies, oversaw the infirmary, soothed disputes, protected the young, stood by him at every council. And I never once asked for more.

But inside, I wanted it all. The bond. The mark. His love.

And as each year slipped by, that hope began to dim.

Now, with just thirty days left, I had braced myself for the end. I’d even begun packing small things away, imagining what life might look like after rejection—banished from the pack I’d made home, from the people I’d come to love, from him.

But now…

A child.

Andrei’s child.

Werewolves revered children. They were proof of legacy, power, purpose. A bond made flesh. He couldn’t ignore that, could he?

Maybe this was fate’s way of rewriting our story. Maybe he would offer an extension—ten years, twenty. Maybe enough time to grow something real. Something permanent.

I left the clinic in a daze, my boots crunching softly on the gravel path. The market was still open, so I stopped in, heart fluttering with nervous excitement. I bought fresh herbs, vegetables, the cut of meat he liked best.

A bottle of red wine—non-alcoholic, of course. I wanted tonight to be special.

I would tell him at dinner. I’d light candles. Set the table by the fireplace. Tell him the news, and maybe—just maybe—he’d smile the way I’d always dreamed.

Maybe tonight would be the start of something new. The anniversary we chose, not the one fate dictated.

The packhouse buzzed as I walked through. A few wolves stopped to chat, noting the spring in my step.

“What’s the occasion, Luna?” someone asked with a wink.

I smiled, tucking the bag closer to my chest. “You’ll find out soon enough.”

Andrei would be the first to know. He had to be.

I called him twice as I walked, but it rang through both times. No answer. I tried not to let it dampen my mood.

He was probably in a meeting or patrolling the southern border. These were dangerous times we lived in. He’d be home soon.

But when I reached the Alpha house, the air felt... different.

Too still. Too quiet.

I stepped inside. The maids startled at the sight of me—one dropped her eyes, another turned abruptly into the hallway. My brow furrowed. I glanced down the corridor and then—

Stopped.

At the door.

Two pairs of shoes rested neatly by the entrance.

One was Andrei’s.

The other... wasn’t.

Small. Feminine. New.

Not mine.

My heart skipped. Logic tried to assert itself. A healer, perhaps. A visitor. An envoy’s wife. But something deep inside me—my wolf—bristled.

I moved slowly, grocery bag still in hand, fingers tightening around the handles as I approached the bedroom. I reached for the door.

It wasn’t locked.

It opened too easily.

And inside—

Andrei sat on the edge of the bed, arms wrapped around a woman, murmuring softly into her hair. She clung to him, crying quietly, her body curled into his as if she belonged there.

He turned at the sound of the door.

The look on his face—

Not fear. Not guilt.

Just surprise. And maybe… discomfort. Like he’d been caught in something intimate but inevitable.

He gently pulled away from her. She turned, dabbing at her eyes with a delicate hand.

And I saw her.

I knew her face instantly.

For one thing, it looked incredibly similar to mine. Everyone in the pack had commented at one point or another how much we looked alike.

So of course I had memorized her face without meaning to. Her smile smiled back at me from every photo that still lined the halls. Her perfume sat, untouched, on his nightstand. Her name was etched into every space in this house—even if most people didn’t dare say it out loud.

Lilith.

The dead were supposed to stay buried.

But she was here. Alive.

And in his arms.
もっと見る
次へ
ダウンロード

最新チャプター

続きを読む
コメントはありません
29 チャプター
EP1
ปราสาทสีขาวตั้งตระหง่านท่ามกลางทิวเขาที่บรรจบกับทะเลสาบกว้าง เสียงลมหายใจของสัตว์น้อยใหญ่แผ่วพลิ้วมาตามสายลม สอดประสานกับกิ่งไม้ที่เสียดสีกันอย่างกลมกลืนทำให้แท่นหินสีขาวนี้เหมือนมีชีวิตอยู่เสมอ ขดเกลียวทองเลื้อยเลี้ยวเกาะตามผนังเหมือนไม้ประดับ แม้กระทั่งเครื่องใช้ด้านในก็ถูกแต่งแต้มด้วยสีทองสะท้อนแสงที่ส่องเข้ามาจนภายในโถงใหญ่สว่างไสว ขุนนางพากันหลบตาทางนั้นทีทางนี้ทีเหมือนกับว่าจะทนแสงความโอ่อ่านี้ไม่ไหว แต่ชายหนึ่งเดียวที่สวมมงกุฎประดับบุษราคัมยังคงทอดสายตามองคนด้านล่างที่พยายาม จะรักษาอาการเอาไว้ด้วยท่าทีเรียบเฉย“ลานพิธีจะถูกตั้งขึ้นทางทิศตะวันตก ครั้งนี้เพิ่มอาวุธจากปีที่แล้ว…” เจ้าของมงกุฎยังคงฟังอย่างนิ่งสงบกระทั่งหน้าหนังสือนั้นปิดลงเขาจึงหยัดตัวตรงแล้วหันไปมองลูกชายที่กวาดสายตามองเหล่าขุนนางด้วยแววตาไร้ความรู้สึก“ปีนี้ ข้าอยากให้เจ้า เป็นผู้นำในงานประเพณี ในฐานะรัชทายาท” ชายหนุ่มมองบิดาแล้ววางสายตาไว้ที่หน้าต่างริมฝั่งทะเลสาบ เห็นดังนั้นราชาจึงหันไปพูดกับขุนนางข้างกาย“เจ้าคิดว่าดีหรือไม่?”“การที่พระองค์เป็นผู้นำในงานประเพณีถือเป็นการเรียกขวัญและกำลังใจให้กับผู้เข้าร่วม แต
続きを読む
EP2
“กระรอกนั่นน่ะ เจ้าตัดใจได้แล้วใช่ไหม?”เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนเซรัสตอบคำถามของไคเอลแบบผ่าน ๆ แต่ ณ เวลานี้เขากลับหอบร่างกระรอกหางรุ้งที่นอนนิ่งในย่ามออกมาจากด้านหลังของปราสาท ทางไม่ได้ถูกถางไว้สำหรับให้คนทั่วไปเดินมันจึงไม่ง่ายนักที่จะผ่านแต่ละช่วงไปแต่นั่นคือความตั้งใจของเซรัส เพื่อทำให้บ้านพักแห่งนี้ห่างไกลจากผู้คนมากที่สุด เขาจึงทำให้ข้างนอกมันดูเก่าและโทรมตลอดเวลาหากเขาเป็นคนที่พลัดมาเจอคงจะไม่กล้าเข้าใกล้ ผ่านเลยไปและคงไม่เก็บไปพูดถึง เซรัสมองดูรอบ ๆ ดอกไม้กลีบอ่อนที่ปลูกเอาไว้ยังคงช่อสดเช่นเดิมเขาจึงหยิบกุญแจที่ซ่อนเอาไว้ในซอกหินแล้วเดินเข้าไปด้านในอย่างรวดเร็ว จัดการปิดประตูแล้วหยิบกระรอกหางรุ้งมาวางบนเบาะรองที่มีโคมไฟสีส้มอยู่ด้านบน เขาปรับระดับมันให้เฉียงออกเล็กน้อยไม่นานนักลำตัวมันก็กระเพื่อมน้อย ๆ พร้อมกับเสียงลมหายใจของเซรัสที่ระเบิดออกมา“เกือบไปแล้วไหมล่ะ” ว่าพลางเดินไปทิ้งตัวลงบนเก้าอี้นวมเอนกายรับแสงแดดที่ลอดเข้ามา เมื่อมันกลับมาหายใจเขาจึงได้พัก ภายใต้ชายคาของบ้านพักเขาจะหลับตาได้โดยไม่ห่วงว่าชีวิตไหนจะมีอันตราย เขาหลับตาลงช้า ๆ ลาจากเจ้ากระรอกที่ค่อยลุกลืมตาขึ้นมาร
続きを読む
EP3
เซรัสทิ้งเรื่องดินแดนชายป่าเอาไว้เพราะต่างฝ่ายต่างไม่อยากพูดถึงแล้วให้สิทธิ์เทร่าเดินสำรวจภายในห้องแห่งนี้เพราะเขาเองก็กลัวใจไคเอลว่าจะไปหยิบจับอะไรที่ไม่เหมาะไม่ควรมา ไม่นานนักเทร่าก็นำของในห่อผ้าออกมาวางมีทั้งยาน้ำยาผง หรือเศษรากไม้ที่เหมือนเก็บได้จากข้างทาง“ผลงานเพื่อนนักประดิษฐ์ของเจ้า” คนถูกกล่าวถึงหลบตาจากนั้นเทร่าก็สะพายห่อผ้าขึ้นหลังแล้วเดินไปจนถึงหน้าประตู ก่อนจะก้าวออกไปเธอหันมาเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้“เจ้าอย่าลืมนะว่าที่นี่เจ้าแค่เป็นศูนย์พักพิงและช่วยเหลือ อย่าคิดจะเลี้ยงพวกมันไว้ระยะยาวล่ะ” ฝากไว้เท่านั้นเซรัสก็พยักหน้ารับก่อนที่ร่างนั้นจะหายวับไปกับตา“ยัยแม่มดนี่ ช่างจับผิดแล้วก็ขี้หวง เจ้าก็อย่าไปใส่ใจนางมากเลยนะ นางน่ะเข้าสังคมไม่เป็น” เซรัสเพียงยิ้มแล้วพยักหน้าให้ ตอนนี้ในหัวไม่ได้ติดอยู่กับการกระทำของเทร่า แต่สิ่งที่เธอพูดต่างหากที่มันติดอยู่ในความคิดของเขาตะวันลับไปแสงประกายในป่าด้านหลังก็ค่อย ๆ สว่างขึ้นเพราะกวางเขาแก้วที่เรืองแสงขึ้นมาจนปันแสงให้รอบ ๆ รวมถึงเซรัสที่ค่อย ๆ เดินเข้าไปหามันอย่างระวัง“ชู่ว…” หันไปมองเจ้านกนักดนตรีที่มันกำลังจะร้องทักทาย แต่ก็ต้องท้ว
続きを読む
EP4
ห้องพักภายในบ้านไม้กลางป่าถูกยึดครองโดยไคเอลนักประดิษฐ์ทำให้ตอนนี้เซรัสเหลือพื้นที่แค่โซฟาตัวเล็กข้างตะเกียงไฟที่ไส้โดนเผาจนสั้น เขาเอื้อมไปหมุนไส้ตะเกียงขึ้นเล็กน้อยพลันให้ไคเอลที่ลูบ ๆ อยู่ตามพื้นหาอะไรบางอย่างเจอ เขายกมันขึ้นมาส่องกับแสงไฟที่เซรัสเอี้ยวหลบให้แล้วยิ้มอย่างพอใจก่อนจะวางมันลงบนถาดที่มีนอตหลายขนาดวางอยู่ จัดเรียงมันอย่างเป็นระเบียบบอกตัวเองให้รู้ลำดับก่อนหลังแล้วจึงหยิบกระดาษแผ่นกว้างมาจากเตียงนอน เจ้าของห้องส่ายหน้าน้อย ๆ แล้วบอกตัวเองว่าคืนนี้คงจะไม่ได้นอนอีกเป็นแน่“อ้อ ข้าขออนุญาตท่านหรือยังนะ ท่านรัชทายาท” เซรัสถอนหายใจ ส่ายหน้าเล็กน้อยแล้ววางเท้าลงพื้นอย่างระมัดระวังไม่ให้ไปเหยียบชิ้นส่วนใดที่ไคเอลนำเข้ามาอีก หนึ่งคือเขาจะเจ็บและบางอย่างมันแสนจะเปราะบาง หากยากจนเขาก็ไม่รู้ว่าจะไปหาจากไหนมาคืนอีกฝ่าย การเดินกะหย่องไปจนถึงประตูจึงเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดในตอนนี้ ทว่าไคเอลกลับไม่ได้ขอบคุณหรือคิดจะเงยหน้าขึ้นมามองเขาแม้แต่น้อย“เจ้าจะไปปิดประตูกับหน้าต่างด้วยนะ ลมมันจะเข้าน่ะ” แม้ไม่เงยหน้ามาแต่ไคเอลก็พูดขึ้นมาได้ถูกจังหวะ เซรัสจึงเอื้อมไปปิดหน้าต่างที่มีเพียงบานเดียว
続きを読む
EP5
แสงประกายสีม่วงสว่างวาบท่ามกลางความมืด ปลายนิ้วเรียวกรีดวนรอบลูกแก้วสีดำสนิท กระทั่งมีเงาน้ำหมุนวนกลืนกินสีของมันจนเหลือเพียงลูกแก้วว่าง ๆ ที่คอยฉายภาพบ้านไม้กลางป่า มันยังเงียบสงบเช่นเดิม ทว่าเธอไม่สามารถเข้าไปภายในบ้านได้ ไม่เห็นแม้การเคลื่อนไหวเล็ก ๆ ในนั้นแปะ!เทร่าแปะมือบนลูกแก้ว พลันเปลี่ยนเป็นสีดำพร้อมกับภาพนั้นที่หายไป เธอคว้าเสื้อคลุมและไม้คู่กายก่อนจะหายไปด้วยคาถาที่ทิ้งกลิ่นไฟเอาไว้กองไฟโหมขึ้นหน้าบ้านเพียงครู่ก็ปรากฏร่างหญิงสาวในผ้าคลุมสีดำ พร้อมกับไคเอลที่เดินงัวเงียออกมาจากบ้าน เขาประคองสิ่งประดิษฐ์มั่นแม้จะตกใจเล็กน้อยที่เจอหน้าเธอในตอนเช้า“ไฟอะไรหอบเจ้ามาที่นี่แต่เช้าเลยแม่มด”“ข้างในมีอะไร”“ข้างใน? ไม่มีนี่ ข้าไม่ได้ขโมยอะไรเจ้ามานะ” เขาวางสิ่งประดิษฐ์ลงบนพนักนั่งหน้าบ้านแล้วรีบยกมือเหมือนจะให้อีกฝ่ายค้นตัว ทว่าเทร่าเมินแล้วเดินผ่านเขาไป ไคเอลยกมือเกาหัวแกรก ๆ มองตามคนกันเองที่ทำตัวห่างไกล ทว่ากลับกล้าเข้าไปค้นทุกซอกทุกมุมในบ้าน“นี่ ข้าเป็นเจ้าของร่วมกับเซรัสนะ จะมีอะไรเจ้าก็ต้องบอกข้าหน่อยไหม” ไคเอลเดินเข้ามาเคียง พยายามดึงความสนใจ แต่ก็ถูกเทร่าหันมาจิ๊ปากใส่แล้
続きを読む
EP6
เทร่าปล่อยให้ไคเอลวุ่นวายกับเสียงความคิดแล้วหันมาหาเซรัสที่เอาแต่ปิดปากเงียบทั้งที่เธอพูดไปแทบจะหมดแล้ว“ว่าอย่างไร เจ้าจะไม่พูดอะไรหน่อยเหรอ ข้าว่าเจ้าต้องเป็นคนอธิบายมากที่สุดเลยนะ” เธอกอดอกทิ้งสะโพกพิงโต๊ะอาหาร นาทีนี้เทร่าคือผู้เหนือกว่าเพราะเรื่องของเธอไม่ใช่ความลับและไม่มีอะไรเสียหายหรือจะทำให้ใครเสี่ยงอันตราย แต่กับเซรัสเขาเหยียบอะไรอยู่บ้างก็ไม่รู้ดวงตาเฉี่ยวปรายมองคนที่เบนหน้าไปทางอื่น แม้เสี้ยวหนึ่งหางตาของเขาจะหันมาแต่ก็หาได้หันกลับมาสบตากันตรง ๆ“จะอยู่แบบนี้ได้ทั้งวันจริง ๆ เหรอ? มีอะไรที่อยากขอข้าหรือเปล่า” เทร่าเปิดปากอีกครั้ง“ข้าไม่รู้จะเริ่มอย่างไรต่างหาก ใช่ว่าอยากจะปิดเงียบเสียที่ไหน” เซรัสตอบอย่างไม่สบอารมณ์นัก แล้วหันไปมองไคเอลที่ บิ ขนมปัง ใส่ปากด้วยดวงตาเหม่อลอย“เพราะเจ้านั่นแหละที่ยึดห้องนอนข้าเอาไปเป็นห้องนักประดิษฐ์น่ะ”“อะไร? ทำไมวนมาที่ข้า เจ้าเป็นคนไปพานางมาเองไม่ใช่เหรอ หรือนางลอยมาจากไหนเจ้าก็พูดไปสิจะมาโยนให้ข้าทำไมล่ะ” ไคเอลฉุนนิด ๆ แต่ก็ไม่ได้จริงจังนัก“เข้าเรื่องสักทีเถอะเซรัส เพราะอะไรนางถึงมาอยู่ตรงนี้” เทร่าพูด“เมื่อคืน ข้าออกไปหลังบ้าน แล้วก
続きを読む
EP7
เทร่าหันหลังไม่ถึงสามนาทีไคเอลก็หันมายิ้มให้เขาพร้อมกับท่าทีร่าเริงเกินขอบเขตจนเขาต้องส่ายหัว“งั้น ข้าคงต้องยึดห้องนอนเจ้าสักสามวัน ถ้านอนห้องสมุดไม่สบายเจ้าก็ไปนอนที่วังเจ้านะ” พูดจบก็วิ่งเข้าห้องนอนของเซรัสโดยไม่รอให้เจ้าของอนุญาต ปิดประตูปังแล้วลงล็อกเหมือนกับประกาศว่าสามวันต่อจากนี้ไคเอลจะอยู่ในที่ของตน เซรัสส่ายหัวเล็กน้อยแต่ไม่มีก้อนความขุ่นเคืองติดมา เขาเดินไปหยิบแก้วน้ำผึ้งที่เทร่าผสมทิ้งไว้ให้หมุนแก้วเบา ๆ ให้สิ่งที่อยู่ข้างในเข้ากันก่อนจะเดินไปดูหม้อยาก็พบว่ามันยังไม่ยุบตามที่แม่มดสาวบอก แล้วจึงลงไปยังห้องสมุดชั้นล่างมองร่างบางที่นอนอยู่ผ่านประตูที่แง้มเอาไว้ เธอยังคงนอนนิ่งแต่เสียงลมหายใจยังดังเป็นระยะ เซรัสวางแก้วนั้นลงที่โต๊ะข้างโซฟาปิดมันไว้ด้วยหนังสือหนึ่งเล่มแล้วนั่งลงข้าง ๆ ถือวิสาสะประคองมือนางขึ้นมาสัมผัสเบา ๆ บริเวณชีพจรนับครั้งและจังหวะมันว่าปกติจึงวางลงเขาพินิจใบหน้าที่เต็มไปด้วยร่องรอยบาดเจ็บแต่ไม่อาจกลบประกายสีน้ำนมที่สะท้อนจากผิวของหล่อนได้ เปลือกตาของนางวิบวับเหมือนมีผงไข่มุกเจือตัดกับแพขนตาสีดำสนิทที่เรียงเส้นแต่พองาม มันไม่ใช่เชื้อพันธุ์ของหญิงสาวในอาณาจั
続きを読む
EP8
ลูกแก้วสองลูกหมุนวนไปมาอยู่ในมือขณะที่สายตาทอดมองนาฬิกาทรายอย่างใจเย็น ชายหนุ่มปรายตามองสาวรับใช้แล้วสะบัดหน้าไปทางประตูเป็นสัญญาณว่าให้พวกหล่อนออกไป แต่ก่อนที่จะออกพวกเธอเดินเข้ามาเตรียมจะเก็บถาดอาหารของที่เซรัสทานไปได้เพียงครึ่งทว่าเขากลับยกมือห้ามแล้วสะบัดมือบอกให้พวกเธอออกไปอีกครั้ง เมื่อประตูห้องปิดลงแล้วก็วางลูกแก้วคู่นั้นลงบนโต๊ะแล้วหันกลับไปลงกลอนปิดประตูให้สนิท แล้วรีบวิ่งไปหยิบห่อผ้ามาคลุมอาหารแห้ง ๆ เอาไว้ เขาตักแต่ละสิ่งเพียงเล็กน้อยไม่ให้เสียหน้าตาเดิมแล้วซ้อนมันอีกชั้นด้วยผ้าตาถี่ที่มักใช้ห่ออาหารหนีออกหลังวังตอนที่เล่นกับไคเอลเขาปีนออกทางด้านหลังซึ่งเชื่อมกับทางเดินมืดอย่างที่เคย ไม่นานนักเท้าก็สัมผัสพื้นดินจึงรีบวิ่งไปทางเดิมไม่ลืมระวังอาหารให้อยู่ในสภาพดีเช่นเดิม ชุดที่ใส่ออกมาถูกกิ่งไม้ฟาดจนเป็นรอยดินรอยยางอีกครั้ง ระหว่างที่เปลี่ยนความเร็วเป็นและปรับจังหวะจากวิ่งเป็นเดินเขาก็มองรอยพวกนั้นพลางคิดในใจว่าคงจะต้องทิ้งเสื้อตัวนี้อีกแล้ว แต่อย่างไรเสียใครจะมาสนใจว่าเสื้อผ้าของเขามีครบหรือไม่ หากเขาไม่โวยวายขึ้นมาใครจะกล้าสงสัยเป็นเรื่องปกติที่เซรัสจะมาหยุดที่หน้าบ้านไม้
続きを読む
EP9
มันคงจะไม่น่ารักเท่าไรหากให้แขกนอนตรงโซฟาแล้วเจ้าของบ้านนอนในห้องตัวเอง ยิ่งเป็นเจ้าของบ้านผู้ชายกับแขกผู้หญิงที่ยังบาดเจ็บยิ่งไม่ควร แต่มันคงจะลดโทษลงมาได้นิดหน่อยหากเจ้าของบ้านนั้นต้องออกมานอนที่ห้องนั่งเล่นดมกลิ่นอาหารและยาสมุนไพรโดยมีแขกผู้บาดเจ็บนอนในห้องหนังสือที่มีเพียงโซฟาหวายตัวยาวเป็นที่นอน ที่เป็นแบบนี้เหตุก็เพราะเพื่อนชายนักประดิษฐ์ของเขาปิดการพบเจอผู้คนเป็นวันที่สอง การดูแลผู้บาดเจ็บจึงต้องเป็นตามมีตามเกิด เซรัสอุ่นกับข้าวเมื่อวานในหม้อ พยายามเลี้ยงไฟให้มันเดือดน้อย ๆ อยู่ตลอดเพื่อที่มันจะมีอายุจนถึงพรุ่งนี้ จะให้เข้าไปในวังบ่อย ๆ แล้วแอบขนอาหารออกมามันก็กินพลังงานไม่น้อย และหากการเตรียมตัวของเทร่าและไคเอลพร้อมเขาคงจะต้องเข้าไปเล่นละครในวังอีกหลายวัน ฉะนั้นขอใช้ชีวิตอยู่ที่นี่แบบสบาย ๆ สักหน่อยแล้วค่อยออกไปสู้ศึก“ท่าน...จะนอนตรงนี้จริง ๆ เหรอ” แต่มันก็คงจะไม่ง่ายนักเมื่อเขาต้องลุกขึ้นมาอธิบายเพื่อให้เฟย์ลินสบายใจ หญิงสาวกอดผ้าห่มมองเขาแววตาเจือความรู้สึกผิดอยู่นานสองนานซึ่งจะพูดเท่าไรหญิงสาวก็ไม่เข้าใจ“ฉันนอนได้จริง ๆ เธอไปนอนให้สบายเถอะ”“กลางคืนมันจะหนาว ฉันไม่ควรรบกว
続きを読む
EP10
“ถ้าข้าปฏิเสธ พวกเจ้าจะยอมแพ้หรือไง?” เซรัสและไคเอลมองหน้าก่อนจะตอบออกมาพร้อมกัน“ไม่” แม่มดสาวถอนหายใจแล้วล้วงของที่อยู่ในแขนเสื้อตัวเองออกมา”“งั้นก็มาพูดเรื่องแผนกันเถอะ”“แผนที่บอกว่าจะสำรวจแผนที่ป่าใหม่ทั้งหมดเพื่อให้รู้ว่าตรงนั้นมีสัตว์อะไรบ้างแล้วค่อยนำไปประกบกับแผนที่งานประเพณีน่ะเหรอ?” ครั้งนี้สองเพื่อนรักมองหน้ากันแต่ก็ไม่มีใครรับว่าเป็นคนหลุดปาก“ไม่ต้องหาหรอก ต่อให้พวกเจ้าไม่บอกข้าก็รู้ได้อยู่ดี แต่แผนของพวกเจ้ามันสิ้นเปลืองเวลาไปหน่อยนะ”“สิ้นเปลืองอะไรก็ในเมื่อต้องทำแผนที่ใหม่อยู่แล้ว” ไคเอลเถียง จะมีหัวใครปราดเปรื่องเท่าหัวนักประดิษฐ์อย่างเขา ในเมืองนี้ไม่มีเทียบอีกแล้ว“เรายังคงต้องทำแผนที่เหมือนเดิม แต่จะทำตามแผนที่งานประเพณี” ไคเอลกำลังจะเถียงแต่ถูกเซรัสยกมือขึ้นห้ามเสียก่อน“พูดต่อสิ”“ไม่เจ้า ก็เจ้า ต้องเข้าไปหาแผนที่งานประเพณีแล้วนำมันออกมาก่อนที่จะถึงวันงาน จากนั้นเราจะสำรวจป่ารอบ ๆ แต่เรามีเวลาแค่สามคืนในการสำรวจ”“ทำไมแค่สามคืน ไม่ใช่สามวันหรือ?” ครั้งนี้เป็นเซรัสที่ถาม“ถ้าทำตอนกลางวันมันจะเป็นที่น่าสนใจเกินไป อีกอย่างสัตว์บางตัวหาง่ายแค่ตอนกลางคืน ถ้าอยากจะรู
続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status