Todos los capítulos de The Billionaire’s Sexy Karma: Capítulo 21 - Capítulo 30

PURISIMA is pissed like hell to the mere point that she felt like exploding like a mad volcano. Tunay nga na masakit ang mag-assume. Naiirita siya nang sobra kay Dirus dahil buong akala niya’y siya na talaga ang Sima na binabanggit nito habang natutulog.Iniisip niya tuloy kung paano niya itatapon palabas ng bahay niya ang walang malay na lalaki. Napipikon na talaga siya at ewan ba niya kung bakit gano’n na lang siya kung maka-react.Matalim na titig ang hinahampas niya sa natutulog na si Dirus sa kanyang higaan. Sandali pa’y napa-ingit na lang siya nang mapagtantong wala nga pala siyang matutulugan.“Kamalas! Bakit kasi dito pa naligaw ang hudas na ’to? Ugh!”No choice kaya sa lumang sofa na lang siya natulog. Minalas pang humahataw sa gabing iyon ang mga mortal niyang kaaway na mga lamok. Tuloy inabot siya ng madaling araw bago sila nagkasundo ng antok.KINABUKASA’Y nagising na lamang si Dirus na nasa ibang higaan na siya. Nasapo niya ang kanyang noo nang maalala kung saan siya dina

ILANG araw nang wala sa sarili si Dirus dahil sa labis na confusion. Ilang gabi na siyang hindi pinapatahimik ng opinyong maaaring si Purisima ang babaeng matagal na niyang hinahanap. Ang naturang babae sa likod ng lavender mask.It's like he's also telling the whole world that frog can dance flamenco. Yes, it was difficult to deal with such idea pero malakas kasi ang kutob niya.Nasa kalagitnaan siya ngayon ng isang mahalagang conference meeting pero wala na naman doon ang isip niya.".. our company ensure the auditor provides a management letter along with the audit financial report.."He wasn't paying attention to what the head of finance committee reports. Hanggang sa natapos na lang ang meeting ay wala ni isang verdict ang pumasok sa isipan niya.Pagbalik niya sa kanyang opisina ay lutang na naman niyang pinagmamasdan ang kuwentas na may unicorn pendant kung saan nakaukit doon ang mga letrang bumubuo sa salitang Lavender."Purisima Lavender.." He almost lost count kung ilang bese

HALOS paliparin na ni Dirus ang kanyang sasakyan makarating lamang siya kaagad sa presintong sinabi sa kanya ni Purisima. Habang nasa biyahe ay pinagalaw na niya ang ilang tauhan ni Kauld Kravchenko na hiningan niya ng tulong upang ipahanap si Lakan.Paulit-ulit niyang minumura ang kanyang sarili dahil wala siyang ibang sinisisi sa nangyaring ito kundi ang sarili niya. Hindi niya mapapatawad ang kanyang sarili kung may masama mang mangyari kay Lakan. Huwag naman sana.He arrived at the said police station in no time and within just a breakneck speed ay nasa loob na siya nito. He quickly traced Purisima dahil namamayani sa loob ng himpilan ang iyak ng babae.Ngunit nagtagis ng husto ang kanyang panga nang makita niyang may yumakap dito na isang mestizong lalaki. Sinubukan niyang ipagsawalang-kibo ang kataka-takang feelings na iyon at nilapitan ang kinaroroonan ng babae.“Sima..” He snatched her attention with his monotonous voice.Tiningala naman siya ng babae at kapagkuwan ay dumuhapa

DAHIL naroon na rin naman ang mag-inang Purisima at Lakan sa mansion ng mga Van Arkel kaya inimbitahan na lang sila ng parents ni Dirus na doon na lang maghapunan."Ah hija, maaari bang dalas-dalasan ninyo ang pagpasyal dito. Maaari ba? Nagiging buhay kasi ang tahimik naming bahay kapag narito kayong mag-ina. Kung nais nga ninyo ay bukas itong bahay namin para sa inyo. You can move in here anytime you want, Purisima." Parang emosyonal ang Ina ni Dirus habang hinahatid palabas ang mag-inang Purisima at Lakan.Nauna na sa may foyer si Dirus at walang imik na pinapanood sila nito habang maayos silang nagpapaalam sa parents at kapatid nito.Somehow natutuwa rin siya sa nangyari dahil talagang ang kapalaran na mismo ang gumawa ng paraan para makilala ng pamilya niya si Lakan ganoon din si Purisima na madaling nakagaanan ng loob ng mga magulang niya’t kapatid.Pero medyo unfair iyon sa tingin niya. Dahil si Vionette noon ay hindi ganoon ka-close sa pamilya niya. To put it simply ay hindi ta

He was once again trapped in a cycle of drinking himself into numbness, intoxicated from morning until night. Day after day, the bottle never seemed to leave his side, as though alcohol had become his only constant companion.But it was useless. No amount of alcohol could wash it away. The pain remained painfully fresh in his chest, raw and relentless, as if the wound had never even begun to heal. The ache clawed at his heart with brutal persistence, tightening its grip until breathing itself felt like a struggle.He felt as though he was standing on the edge—teetering, unsteady, barely holding himself together. One more push, one more cruel memory, one more drink, and he was certain he would collapse. It felt like his breaking point was no longer somewhere in the distance, but right there beneath his feet, waiting for him to lose his balance.He was fortunate—just barely—that his conscience never pushed him toward suicidal thoughts. No voice urged him to give up, no darkness whispere