All Chapters of หลงรักพ่อเพื่อน Nc20++: Chapter 1 - Chapter 10

เสียงรถยนต์ค่อยๆแผ่วเบาและจางหายไปในความมืด ทิ้งไว้เพียงความเงียบสงัดที่เข้าปกคลุมหน้าคฤหาสน์หลังงาม อรรถ ใหญ่วัย 45 ปี ยืนเอามือล้วงกระเป๋ากางเกง มองตามไฟท้ายรถที่ลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนนั่งออกไปจนลับสายตาลมหายใจหนักๆ ถูกพ่นออกมา เขารู้ว่าอัคราเป็นคนดีและเป็นรุ่นน้องที่เขาไว้ใจ แม้จะอายุห่างกันแค่ 2 ปี แต่หัวอกคนเป็นพ่อที่เลี้ยงลูกสาวมาอย่างทะนุถนอม การเห็นลูกหอบผ้าหอบผ่อนไปนอนบ้านผู้ชายก่อนแต่งงาน มันก็อดใจหายและหวงแหนไม่ได้"เฮ้อ... ยัยตัวแสบเอ๊ย ทิ้งพ่อไปดื้อๆ เลย" อรรถบ่นพึมพำกับตัวเอง เตรียมจะหันหลังเดินกลับเข้าบ้านด้วยความรู้สึกโหวงเหวง"คุณอาขา..."เสียงหวานใสที่เจือไปด้วยความขี้เล่นและเย้ายวนดังขึ้นขัดจังหวะความเศร้า อรรถหันขวับไปมอง ก็พบกับ มินนี่ เพื่อนสนิทสุดเปรี้ยวของลูกสาวที่ยังยืนอยู่ตรงนั้นมินนี่ในชุดเดรสสีแดงเลือดหมูรัดรูปที่ขับเน้นส่วนเว้าส่วนโค้งอย่างชัดเจน ยืนกอดอกพิงเสามุขหน้าบ้าน ส่งสายตาพราวระยับมาให้เขา เธอก้าวเดินเข้ามาหาเขาช้าๆ เสียงส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนเป็นจังหวะที่ฟังดูมั่นคงและมีเจตนา"แอนนี่ไปนอนบ้านว่าที่คู่หมั้น... คุณอาอย่านอยเลยนะคะ" มินนี่แซวด้วยศัพท

ในห้องนอนใหญ่ที่ปรับอุณหภูมิไว้เย็นฉ่ำกลับร้อนระอุขึ้นทุกโสตประสาท อรรถกึ่งนั่งกึ่งนอนเอนหลังพิงหัวเตียง ใช้ศอกยันกายไว้อย่างคนหมดแรงต้านทาน สายตาคมเข้มที่พร่ามัวไปด้วยแรงอารมณ์ก้มมองต่ำไปยังหว่างขาของตนเอง ภาพที่เห็นทำให้เลือดในกายหนุ่มใหญ่วัย 45 ปีสูบฉีดพลุ่งพล่านราวกระทิงเปลี่ยวมินนี่... เพื่อนสาวแสนสวยของลูกสาว กำลังนั่งคุกเข่าอยู่ระหว่างขาเขา มือเรียวนุ่มนิ่มข้างหนึ่งกอบกุมแก่นกายขนาดมหึมาของเขาเอาไว้มั่น ขยับรูดรั้งผิวเนื้ออุ่นร้อนขึ้นลงเป็นจังหวะ"อื้มมม..." อรรถครางต่ำในลำคอ แหงนหน้าขึ้นเล็กน้อยเมื่อมินนี่ใช้นิ้วโป้งบดขยี้วนรอบส่วนหัวหยักบานที่แดงก่ำและมีน้ำใสๆ ไหลซึมออกมาปริ่มรูเปิดมินนี่เงยหน้าขึ้นมองเขาแวบหนึ่ง ส่งยิ้มซุกซนที่มุมปากเธอค่อยๆ แลบลิ้นออกมาแตะที่ส่วนปลายหัวหยักบานสีเข้ม รสชาติเค็มปร่าของน้ำหล่อลื่นแตะที่ปลายลิ้น"อื้มมม" มินนี่ครางในลำคอเบาๆ ขณะที่ลิ้นเล็กตวัดเลียวนรอบหัวเห็ดบานฉ่ำ ราวกับกำลังเล็มเลียไอศกรีมรสโปรด "อาขา... อร่อยมาก"เธอกดจูบลงไปเบาๆ ที่ปลายหัวหยักแล้วเงยหน้าขึ้นสบตาเขาด้วยดวงตาฉ่ำเยิ้ม"แข็งสู้ปากเลยนะคะ... ดูสิ เส้นเลือดปูดไปหมด..." นิ้วเรี

ตับ ตับ ตับ ปึกเสียงเนื้อกระทบเนื้อยังคงดังก้องกังวานไปทั่วห้องนอน ยิ่งดึกเท่าไหร่ เสียงแห่งตัณหาราคะก็ยิ่งดังชัดเจนขึ้นเท่านั้น อรรถเร่งจังหวะสะโพกขึ้นอย่างบ้าคลั่ง เหงื่อกาฬไหลซึมไปทั่วร่างแกร่ง หยดลงบนผิวขาวเนียนของมินนี่ ผสมปนเปกับเหงื่อของเธอเองจนเปียกชุ่มไปทั้งตัว"อา...อาอรรถ... หนูไม่ไหว... ไม่ไหวแล้ว..." มินนี่สะบัดหน้าไปมาบนหมอน ผมเผ้ากระเซอะกระเซิง ริมฝีปากบวมเจ่อจากการถูกบดจูบซ้ำแล้วซ้ำเล่า "มันเสียว... เสียวจนจะขาดใจ... ปล่อยหนู... ให้หนูเสร็จเถอะ"อรรถมองใบหน้าแดงก่ำที่เต็มไปด้วยอารมณ์ของเด็กสาวใต้ร่าง ความรู้สึกเป็นเจ้าข้าวเจ้าของพุ่งพล่านถึงขีดสุด เขาอยากจะประทับตราความเป็นเจ้าของลงในตัวเธอให้ลึกที่สุด ให้เธอจำสัมผัสนี้ไปตลอดชีวิต และให้รู้ว่าของจริงมันเป็นยังไง"พร้อมกันมินนี่... พร้อมกัน..."อรรถงัดไม้ตายสุดท้ายออกมา เขาจับขาเรียวของเธอพาดบ่ากว้าง เปิดทางรักให้เปิดอ้ากว้างที่สุด แล้วโถมตัวเข้าใส่แบบไม่ยั้งแรง ราวกับจะตอกเสาเข็มปึก ปึก ปึก ปึกแรงกระแทกอันหนักหน่วงส่งผลให้มินนี่หวีดร้องเสียงหลง ร่างกายเกร็งกระตุกอย่างแรง ภายในร่องกลีบตอดรัดแก่นกายเขาตุบๆ ถี่รัว"กรี

ตอนสายๆของวันใหม่ บนเตียงกว้างที่ยับยู่ยี่ราวกับผ่านสมรภูมิรบ ร่างบอบบางของมินนี่ยังคงนอนซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดแข็งแกร่งของอรรถ วงแขนหนาหนักพาดทับช่วงเอวคอดกิ่วของเธอไว้แน่น แสดงถึงความหวงแหนแม้ในยามหลับใหลมินนี่กระพริบตาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกเมื่อยขบไปทั้งตัว โดยเฉพาะช่วงล่างที่ระบมจนรู้สึกได้ แต่ความเจ็บปวดนั้นกลับแลกมาด้วยความอิ่มเอมใจอย่างประหลาด เธอค่อยๆ ขยับตัวอย่างระมัดระวัง พยายามยกท่อนแขนล่ำสันของคุณอาออกจากตัวโดยไม่ให้เขาตื่นเธอหันไปมองใบหน้าคมเข้มที่กำลังหลับพริ้ม ไรหนวดเคราสีดอกเลาตัดกับผิวสีแทนดูเซ็กซี่เหลือร้าย"ฮึ คนแก่บ้าพลัง..." มินนี่อมยิ้ม บ่นพึมพำเบาๆ นึกถึงลีลาดุเดือดเมื่อคืนที่ทำเอาเธอแทบสลบคาอก "ทำหนูหมดสภาพเลยนะคะ"อดใจไม่ไหว เธอโน้มหน้าลงไปกดจูบเบาๆ ที่แก้มสากระคายนั้นจุ๊บ..."ไปก่อนนะคะ... ผัวขา"มินนี่ค่อยๆ ย่องลงจากเตียง คว้าชุดเดรสที่กองอยู่พื้นขึ้นมาสวมแบบลวกๆ สภาพผมเผ้ายุ่งเหยิง ลิปสติกเลอะขอบปาก เธอรีบจัดแจงตัวเองให้ดูดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ในเวลาจำกัด แล้วรีบคว้ากระเป๋าเดินออกจากห้องไปเงียบๆ พร้อมกุญแจรถรถคันหรูของมินนี่แล่นเข้ามาจอดในรั้วบ้านของเธอเ

ผ่านไปสามวันนับจากค่ำคืนอันเร่าร้อนที่คฤหาสน์ธารารัตน์ มินนี่พยายามเก็บตัวเงียบ ทำตัวเป็นเด็กดีอยู่กับเหย้าเฝ้ากับเรือนตามคำสั่งคุณนายมณี แต่ในใจกลับว้าวุ่นคิดถึงแต่สัมผัสของอรรถ โทรศัพท์มือถือถูกหยิบขึ้นมาดูบ่อยครั้ง หวังลึกๆ ว่าจะมีเบอร์แปลกโทรเข้ามา... แต่ก็เงียบกริ้บ"คุณแม่คะ วันนี้มินนี่ขอตัวไป...""ไม่ได้!" คุณมณีสวนขึ้นทันควัน ขณะกำลังนั่งตรวจเช็คเอกสารกองโตอยู่ที่โต๊ะทานข้าว "วันนี้เราต้องอยู่ช่วยแม่ต้อนรับแขก""แขก" มินนี่ทำหน้ามุ่ย นั่งลงที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม "ใครคะแม่ สำคัญขนาดนั้นเลยเหรอ""สำคัญมาก" คุณมณีขยับแว่นสายตา แววตาเป็นประกาย "มิสเตอร์เฉินกับภรรยา... เพื่อนสนิทแม่สมัยเรียนที่ฮ่องกง และเขากำลังมองหาพาร์ทเนอร์ทำโครงการคอนโดริมแม่น้ำ""อ๋อ... แล้วเกี่ยวอะไรกับมินนี่ด้วยล่ะคะ?""ก็แม่จะให้เรามาเรียนรู้งานไง แล้วอีกอย่าง... วันนี้แม่นัดเจ้าของโรงแรมที่จะใช้จัดงานเลี้ยงต้อนรับมิสเตอร์เฉินมาคุยรายละเอียดด้วย" คุณมณียิ้มอย่างภูมิใจ "แม่รีเควสไปว่าต้องการห้องสวีทที่ดีที่สุด และห้องจัดเลี้ยงที่หรูหราที่สุด... ทางนั้นเขาเลยส่งระดับผู้บริหารมาคุยเองเลยนะ เห็นว่าให้เกียรติแม่