Todos los capítulos de ร้อนรักราคีสวาท: Capítulo 21 - Capítulo 30

“แต่ตอนนี้... ปิ่นอยากเขมือบพี่ พี่ดูออก” เขาขยิบตาให้เธอ“บ้า!” เธอทุบเขาอย่างหมั่นไส้ หลงตัวเองไม่เคยเปลี่ยน“ถ้าอยากมองทะเลไปด้วย ก็ตรงนี้เลย เปลี่ยนบรรยากาศ ไม่ซ้ำซากจำเจอยู่แต่บนเตียง” เขาไม่ยอมเปลี่ยนเรื่อง“ไม่เอาหรอกค่ะ” เธอตอบปฏิเสธเสียงอุบอิบ“งั้นขึ้นบ้าน” เขาตีเนียนทำเหมือนว่าเธออยากขึ้นบ้านมากกว่าอยู่ตรงนี้“ก็... ไม่ใช่นะ” เธอส่ายหน้าไปมา ปฏิเสธเป็นพัลวัน ได้ยินเสียงหัวเราะของเขาก็อยากกัดหูเขาให้ขาดนัก ชอบทำให้เธอไขว้เขวอยู่เรื่อย“ก็อะไร ก็ดีใช่ไหม” เขากระซิบมาหา“ว้าย! ปล่อยเลยนะพี่ภาคย์” เธอกรีดร้องเมื่อเขาอุ้มเธอขึ้น ก่อนจะพาออกวิ่ง แกล้งโยนแล้วไม่โยนจริง เธอหวีดร้อง กอดคอเขาแน่น ได้ยินเสียงหัวเราะของเขาแล้วหน้างอ“คนบ้า จะให้หัวใจวายหรือไง” เธอทำเสียงงอนๆ“โยนลงทะเลดีไหม” เขาถามเย้าๆ แต่ทำท่าจะโยนจริง เธอกอดคอเขาแน่น ถ้าโยนจริงเขาก็ต้องลงไปด้วย“ว้าย!” เสียงร้องตามมาด้วยเสียงน้ำตูมใหญ่ สองร่างลงไปในทะเลจริงๆ เธอกรีดร้องตีน้ำใส่เขา โมโหจนหน้าแดงที่เขาโยนลงมาจริง แต่คนแกล้งกลับระเบิดเสียงหัวเราะออกมาจนท้องคัดท้องแข็งที่แกล้งเธอได้สำเร็จ“นึกว่าอยากเล่นน้ำ เอ้า... หน้า

มือหนายังขยำเคล้นคลึงปทุมถันอวบอิ่ม ในขณะที่เขาเลื่อนใบหน้าต่ำลงไปเรื่อยๆ เธอสะดุ้งหยัดกายขึ้นมาหาปากร้อนๆ ของเขา เมื่อลิ้นสากระคายลามเลียอยู่ที่โคนขาอ่อนด้านในปิ่นแก้วเสียววาบไปทั่วขาอ่อนเรียวสวย เขาดูดดึงขบเม้มผิวเนื้ออ่อนหวานของเธอ จนได้ยินเสียงครางไม่เป็นภาษาจากปากสวย เธอร้องครางด้วยความเสียวซ่าน อยากให้เขาลามเลียเข้ามาตรงส่วนลี้ลับกลางกายสาว แต่เขาก็ยังใจเย็น ลากลิ้นไปกับความอวบอูมอย่างไม่รีบร้อน ปาดเลียจนเส้นไหมอ่อนนุ่มแนบชิดไปกับเนินสวาท แล้วเริ่มใช้มือลูบเบาๆ ที่เนินสาว เธอแอ่นสะโพกรับ จิกมือกับที่นอนด้วยความกระสันเสียวร่องสาวหอมกรุ่นถูกดอมดมอย่างแนบชิด เขาไซ้เบาๆ แตะลิ้นกับยอดเกสรสวาทสีแดงจัด เธอเด้งสะโพกรับ ครางลั่นไม่เป็นภาษา นิ้วของเขาถูไถเสียดสีกับเม็ดมณีฉ่ำน้ำหวาน ปิ่นแก้วรู้สึกเสียววาบไปทั่วช่องท่อง หยาดน้ำรักไหลซึมหยาดเยิ้ม เขาลามเลียดูดดื่มอย่างหิวกระหาย“หอม...” เขาดึงนิ้วออกจากกลีบกายสาว ดอมดม ดูดนิ้วตัวเองเบาๆ เธอมองแล้วหน้าแดงจัด“ชิมไหมปิ่น” เขาปาดนิ้วกับกลีบกายสาวของเธอ ก่อนจะส่งเข้าปากที่เผยอรอรับอยู่ก่อนแล้ว“หวานไหม” เขากระซิบถาม บดจูบปากเธอหนักๆ สอดนิ้วเข้

“แม่พี่ป่วย และเราก็เข้ากันได้ดี แต่ตอนนี้พี่คิดว่าไม่ใช่ เธอเริ่มน่ารำคาญ ร้องไห้ทำไม น่าเกลียด” เขาพูดอย่างรำคาญ ไม่ปกปิดความรู้สึก“ใช่สิ ใครจะร้องไห้ได้น่ารักน่ามองเหมือนวดี”“วดีไม่เกี่ยว อย่าก้าวร้าวถึงเขา”“ปิ่นเป็นตัวอะไรในสายตาพี่”“นี่ปิ่นแก้ว ถามเซ้าซี้ ไปอาบน้ำนอนไป เธอคงเหนื่อย” เขาพูดอย่างหงุดหงิด ไม่ชอบน้ำตาเธอเลยจริงๆ มันทำให้เขารู้สึกผิดอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน“ฮัลโหล” มือหนากดรับโทรศัพท์ เขากรอกเสียงไปตามสายและสนทนาอะไรอีกหลายประโยค ปิ่นแก้วมองตามร่างสูงที่ติดกระดุมอีกครั้ง เขาพูดสั้นๆ ว่ามีธุระ แต่เธอก็จับใจความว่าเขาคุยกับใครคนหนึ่ง มีชื่อราชาวดีเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย ก่อนจะผลุนผลันออกไปเจ้าสาวที่ถูกทิ้งในห้องหอถึงกับปล่อยโฮออกมา เธอรั้งเขาไม่ทัน และถึงจะทัน เขาคงไม่คิดจะหยุด เขาไม่เห็นความสำคัญของการเข้าหอเลยสักนิดร่างอรชรในชุดเจ้าสาวเม้มปากแน่น เธอจัดการกับชุดเจ้าสาวอย่างอ้อยอิ่ง ก่อนจะลงมือเช็ดเครื่องสำอาง แกะผมและอาบน้ำอุ่น สวมชุดนอนอย่างเลื่อนลอย ค่อยๆ ทาเครื่องประทินผิวและเข้านอน พยายามข่มตาให้หลับก็ไม่ยอมหลับ ได้แต่นอนลืมตาอยู่ในความมืดเรื่องราวมันเกิดขึ้นเร็

เขาโจนจ้วงเข้าหา พร้อมๆ กับเสียงหอบร้อนแรงที่ดังประสานกัน เสียงเนื้อกายกระทบกันดังกึกก้องไปทั่วห้อง ผสมกับหยาดน้ำหวานฉ่ำแฉะ ยิ่งทำให้อารมณ์หนุ่มสาวพวยพุ่ง“แน่น...” เขาร้องคราง ใบหน้าแดงก่ำเหยเก เมื่อฝังกายเข้าหาร่างบอบบางแล้วเธอตอบสนองโดยการตอดรัดเขาทุกทิศทางรัชภาคย์กอบกุมทรวงสาวเอาไว้แล้วป้อนเข้าปาก ดูดกลืนด้วยความหิวกระหาย เขาสับสะโพกควบขี่เป็นจังหวะเร็วรี่ก่อนจะปลดปล่อยทุกหยาดหยดในกายเธอ สองร่างผวากอดกันกลมแทบไม่มีอะไรแทรกผ่านเพราะบทรักที่ถึงจุดหมายปลายทางอย่างรุนแรง เสียงหอบประสานกันพร้อมกับความหนักอึ้งของร่างกายที่ต้องการการพักผ่อน รัชภาคย์พลิกกายลงจากร่างบาง เขาดึงร่างภรรยามากอดด้วยความเคยชิน ก่อนจะหลับตามเธอไปเพราะความง่วงงุนที่ประสบมาตลอดคืนปิ่นแก้วเองก็ซบอกของเขาอย่างอ่อนเพลีย ความง่วงทำให้เธอหลงลืมความบาดหมางไปชั่วขณะ สายลมที่พัดเอื่อยเข้ามาจากหน้าต่าง ทำให้สองร่างยิ่งแนบชิดเข้าหากัน มือของเขาวางอยู่ที่สะโพกกลมกลึงของคนในอ้อมแขน ศีรษะเล็กๆ ของเธอหนุนอยู่กับแขนแข็งแรงของเขาในห้วงความรู้สึก ทั้งสองกำลังยิ้มอย่างมีความสุข และจับจูงมือลูกน้อยกันคนละด้านด้วยความอิ่มเอมในหัวใจ

“ถือว่าผมเลี้ยงแล้วกันนะครับ เป็นการขอโทษที่เดินชนคุณ”“แต่ว่า...” ปิ่นแก้วทำท่าจะห้ามแต่เขายกมือขึ้นค้านเสียก่อน อีกอย่างพนักงานเสิร์ฟก็รับเงินไปเรียบร้อยแล้ว“งั้นเราไปเดินเล่นกันไหมครับ ที่นี่มีร้านอาหารและร้านขายของที่ระลึกหลายร้าน เอาไว้วันหลังอยากจะเลี้ยงผมกลับก็ไม่ว่ากันครับ” เขาตัดบท ปิ่นแก้วเห็นว่ายังไม่ดึกนักและผู้คนยังเดินเล่นกันอยู่ เธอเลยไปตามคำเชิญของเขา ภาคินเป็นคนสุภาพ เขาให้เกียรติเธอ และทิ้งระยะห่างไม่ให้น่าเกลียด ร่างสูงคอยดูเธอเลือกข้าวของ แสดงความคิดเห็นในบางครั้ง ผู้ชายแบบนี้หายากจริงๆ ถ้าใครได้เป็นแฟนคงจะมีความสุขที่สุด เพราะไม่เรื่องมาก เอาใจเก่งและให้เกียรติ เขายังแย่งของในมือเธอไปช่วยถือ จนโดนแม่ค้าหลายร้านแซวว่าเป็นคู่รักกัน เขาจึงออกตัวอย่างสุภาพว่าเป็นแค่เพื่อนกันเท่านั้น เพื่อไม่ให้เธออึดอัดและเสียหาย“ขอบคุณมากนะคะที่เดินมาเป็นเพื่อนซื้อของ” ปิ่นแก้วปาดเหงื่อเมื่อเดินมาหยุดถึงหน้าบ้านพัก ในขณะที่ภาคินเดินมาส่งอย่างมีน้ำใจ“ผมเองก็ต้องขอบคุณเหมือนกันครับ คุณพักอยู่ที่นี่เหรอ” เขาเอ่ยถาม มองบ้านพักส่วนตัวของหญิงสาวนิ่ง“ใช่ค่ะ”“ถ้าอยากไปเดินเล่นอีก ชวนผมไ