Todos los capítulos de ร้อนรักราคีสวาท: Capítulo 11 - Capítulo 20

“มันแน่นอนอยู่แล้ว มีผู้หญิงสวยๆ มาให้ฉันฝันเปียกเยอะแยะ ยกเว้นเธอ อ๊ะๆๆ อย่าทำหน้ายักษ์แบบนั้นสิ ไม่สวยอยู่แล้วจะยิ่งขี้เหร่เข้าไปอีก” เขาว่าให้ จริงๆ เธอไม่ได้ขี้เหร่อะไรหรอก แต่เขาอยากจะแกล้งแหย่ให้เธอโมโหเล่น เห็นริ้วความกรุ่นโกรธของเธอแล้วทำให้เขาอารมณ์ดีสุดๆ ไปเลย“คนบ้า ฉันเกลียดคุณ” เธอบริภาษเขา ประกาศให้เขารู้ไปเลยว่าเธอเกลียดขี้หน้าเขาแค่ไหน จะได้สำนึก ไม่หลงตัวเองอีก“เกลียดอะไรได้อย่างนั้น เคยได้ยินไหม อย่ามารักฉันจนหัวปักหัวปำแล้วกัน อ้อ... จริงๆ ฉันก็ไม่ได้ฝันเปียกนานมากแล้วล่ะ เพราะมีผู้หญิงมาให้กอดถึงเตียง ตัวอย่างก็เธอไง ไม่ต้องไปจินตนาการฝันเปียกอะไรเทือกนั้น เพราะมีแบบตัวเป็นๆ มาให้ขย่มถึงเตียง”“ยี้... น่าเกลียด ไอ้บ้า!” ทำไมชอบพูดจาทะลึ่งลามก ยั่วโมโหแบบนี้นะ เธออยากหาอะไรมาทิ่มตาวาวๆ ของเขานัก มันน่าหมั่นไส้และน่าโมโหไปพร้อมๆ กัน“ไม่เห็นจะน่าเกลียดตรงไหน เราทำกันตั้งหลายวัน จนฉันจำได้ทุกท่า ทุกสัดส่วนบนตัวเธอเลยล่ะ หรือเธอจำไม่ได้ เห็นที... ว่างๆ เราคงต้องทวนความทรงจำกันแล้วล่ะ” เขาก้มหน้าเข้ามาหา สีหน้ายียวนจนน่าตบให้หน้าหัน ทำไมชอบโฉบหน้าลงมาหาเธอนักนะ นั่

“เข้าใจแล้ว” เธอย่นจมูกใส่แผ่นหลังของเขา คนอะไรคิดแต่เรื่องร้ายๆ หลงตัวเองก็ที่หนึ่ง แม้เงินที่เขาให้จะมากโขอยู่ แต่น้องต้องเรียนอีกสี่ปี แม่ที่ป่วยไม่รู้ว่าจะรักษาอีกนานแค่ไหน เธอคิดว่าเงินจำนวนนั้นควรเก็บเอาไว้ และต้องขยันทำงานต่อไปตามที่รัชนีกรฝากฝังเอาไว้ ยังไงก็ได้เงินเดือนทุกเดือน จะทิ้งงานทิ้งเงิน มันอาจจะทำให้อนาคตยิ่งลำบากเมื่อเงินหมด เธอต้องคิดถึงอีกสองชีวิตที่รักมากที่สุดให้มากๆ เข้าไว้ แม้จะไม่ชอบหน้าเจ้านายจอมเผด็จการเช่น รัชภาคย์แค่ไหนก็ตามที“เร็วสิ ยืนแช่งฉันอยู่แบบนั้น เจริญล่ะนะ คุณเลขาฯ” เขาหันมาเร่งเร้า ในขณะที่เธอรีบมาบอกลามารดาที่นอนหลับไปแล้ว และเดินตามเขาออกไปอีกรอบเธอไม่ได้ไปพักไกลอะไรที่ไหน แต่พักอยู่ที่เรือนรับรองในบ้านหลังใหญ่ของเขานี่เอง พอรถจอดหน้าบ้าน เธอก็รีบจ้ำอ้าวทำท่าจะเดินหนีทันที“นี่แม่คุณ จะรีบไปไล่แมวที่ไหน”“คุณมีอะไรอีกคะ” เธอถอยหนีเมื่อเขาก้าวเข้าหา ผู้ชาอย่างเขาเป็นตัวอันตรายที่สุดเท่าที่เคยเจอมา และเธอก็อดหวั่นไหวกับเขาไม่ได้เสียด้วย“อุตส่าห์มาส่ง” เขายื่นหน้าเข้าใกล้ เธอเบี่ยงหลบ“แล้ว... อุ๊ย!” ปิ่นแก้วอุทาน ยกมือขึ้นลูบแก้มเมื่อ

“นี่คุณ เจ้าเล่ห์ ร้ายกาจ อื้อ...” เธอว่าเขาอย่างโกรธๆ ปนเปไปกับเสียงครางด้วยความซ่านเสียว“ฉันจำไม่ยักได้” รัชภาคย์ตอบยียวน หมุนวนสะโพกในซอกกายนุ่ม คนใต้ร่างถึงกับนิ่วหน้า ร้องครางไม่เป็นภาษาอย่างกระสันเสียว“คนบ้า คนผีทะเล อ๊าย...” เธอร้องด้วยความเสียวซ่านแล้วทุบอกเขาระรัว“โอ๊ย! เจ็บนะ ทุบผัวตัวเองแรงแบบนี้ ไม่กลัวช้ำในตายหรือไง” รัชภาคย์รวบมือของเธอเอาไว้ ก่อนจะดึงไปกดจูบแรงๆ อย่างมันเขี้ยว“ดี... ช้ำในตายไปเลย” เธอพูดอย่างโกรธๆ เจ็บใจที่แพ้ทางเขาอีกแล้ว“ใจร้ายชะมัด นี่ฉันจะลงโทษคนใจร้ายแบบเธอยังไงดีนะ กระแทกทั้งคืนให้ขาดใจตายคาเตียง หรือเอาให้พอคลานลงจากเตียงได้ก็พอ” เขาแกล้งขยับแรงๆ ให้เธอร้องครางอย่างต่อเนื่อง“ถอยออกไปนะ อื้อ... ออกไปไกลๆ เลย อ๊า... คนผีทะเล” ใบหน้าของปิ่นแก้วเหยเกเมื่อเขาแกล้งกระแทกกระทั้นลงมาอย่างไม่ออมแรง กายที่เสียดสีกันก่อให้เกิดความเสียวซ่านจับจิตจับใจ“ที่พูดน่ะ คิดแบบนั้นจริงๆ เหรอ” เขาชอบจริงๆ ที่ได้ต่อล้อต่อเถียงกับเธอ ได้ยั่วคนปากแข็งให้เต้นตามคำพูดของเขา“อื้อ...” เธอครางเมื่อเขาเริ่มขยับเข้าออกในกายอย่างหนักหน่วง มือของเขานวดคลึงอยู่ที่สะโพกกลมกล

“ไม่ต้องเรียกอะไรทั้งนั้น ไม่ให้เรียก” เธอพูดอย่างดื้อดึง เขาก้มลงมาขยี้ปลายจมูกกับจมูกรั้นๆ ของเธอ ก่อนจะแนบหน้าผากล้อเลียน คนขี้โมโหเพราะโดนยั่วเอาหน้าผากโขกกลับเสียงดังโป๊ก!“โอ๊ย! ซาดิสม์หรือไงห้ะ ยายจืด” เขาทำเสียงเข้ม ก่อนจะจับเธอโยนลงอ่างหลังจากเปิดน้ำจนเต็ม“แค่กๆๆ คนบ้า” เธอทำท่าจะตะเกียกตะกายขึ้นจากอ่าง สำลักน้ำจนหูตาแดงไปหมด โกรธเขาจนอยากปาดคอทิ้ง เขาตามลงมาล็อก กดเธอเอาไว้ไม่ให้หนีขึ้นจากอ่างอาบน้ำได้“อ้าว... เป็นอะไร หน้าแดงเหมือนปลาสำลักน้ำเลย ใกล้หรือยังล่ะ”“ใกล้อะไรของคุณ” เธอทำหน้างง“ใกล้หายใจไม่ออกไง ฉันจะได้ช่วยผายปอดให้ ยินดีและเต็มใจเลยนะ ปกติไม่เคยอาสาผายปอดให้ผู้หญิงที่ไหน มีแต่ผู้หญิงอ้อนวอนขอร้องให้ทำกันทั้งนั้น รู้ไหมว่าเธอโชคดีแค่ไหน” เขาจับคางเธอโยกไปมา เธอปัดมือเขาออก มองอย่างเคืองๆ“ไม่ต้อง ฉันคนหนึ่งล่ะไม่อยากให้คุณทำแบบนั้น” เธอรีบผลักหน้าเขาออกห่าง เขาผิวปาก กวาดสายตามองเรือนร่างของเธอไม่วาง“ถูหลังให้ฉันหน่อย ตอบแทนที่ฉันไม่ปูดความลับของเธอ” เขาจับมือนิ่มมาวางทาบที่หน้าอก ก่อนจะบังคับมือเธอให้ลูบไปตามร่างกาย“อุ๊ย! นี่คุณ” เธอสะดุ้งเมื่อเขาเลื่อนลง

“คุณจะให้ฉันทำอาหารให้กินเหรอคะ” ถามออกไปแล้วอยากจะกัดลิ้นตัวเองนัก ถามคำถามนี้ก็เหมือนเข้าตัวนั่นเอง“แล้วเธอคิดอะไรอยู่ล่ะ คิดว่าฉันจะให้ทำอะไร” เขายื่นหน้ามาถาม เธอเบี่ยงหลบแทบไม่ทัน“ไม่ได้คิด” เธอหันหลังให้เขา เสไปจัดการกับข้าวของตรงหน้า“อุ๊ย! นี่คุณมากอดฉันเอาไว้ทำไม” สะดุ้งเมื่อเขาโอบกอดจากทางด้านหลัง“ทำอะไรกินดีนะ” เขาวางคางกับไหล่มนของเธอ ท่าทีเหมือนปรึกษาแต่ออดอ้อนอยู่ในที คนถูกกอดถึงกับอมยิ้มออกมาแบบไม่รู้ตัว“เห็นคุณซื้อข้าวของมาตั้งเยอะแยะ นึกว่าจะคิดเมนูออกแล้วเสียอีก” ปิ่นแก้วรู้สึกใจสั่นแปลกๆ เมื่อโดนสวมกอดแบบนี้ เธอแกะมือเขาออก เขาก็ไม่ยอมปล่อย เลยต้องปล่อยเลยตามเลย จริงๆ เขากอดก็อุ่นดีอยู่หรอก“รอให้เธอถามไงว่าจะกินอะไร เช่น... จะกินปิ่นไหมคะคุณภาคย์ขา... เดี๋ยวปิ่นจะให้กินหัวกินหาง กินกลางตลอดตัวเลยค่ะ ไม่ก็กินตั้งแต่...” เขาพูดไม่จบประโยคแต่ให้เธอคิดเอาเอง หน้าแดงเอง“บ้า!” เธอว่าให้ หน้าแดงจัด“ถ้าเธอพูดแบบนั้น ฉันจะจัดการกินเดี๋ยวนี้ล่ะ” รัชภาคย์กระซิบที่ริมหู ลมหายใจร้อนๆ ของเขาทำให้เธอใจสั่น“ปล่อยเลยนะคุณ นี่ก็เลยเวลางานมานานแล้ว เดี๋ยวก็กลับเข้าท