All Chapters of สืบรักมาเฟียสาว: Chapter 21 - Chapter 30

บทที่ 22 โต๊ะหน้าเลยน้อง“ว่าไงนะ”“เมื่อคืนนี้ครับ คุณเฉินไปค้างที่คลับซีเคร็ต”ขุนพลแม้หน้าถอดสีลงไปบ้างแต่ยังพยักหน้ารับรู้ เขาสั่งให้ลูกน้องแฝงตัวอยู่ในคลับลูกสาวแล้วคอยรายงานเป็นระยะ ๆ แต่ข่าวในวันนี้ทำให้ลำคอคนเป็นพ่อฝืดเคืองเขาเอี้ยวหน้าไปมองภรรยาทั้งสามที่นั่งรออยู่โต๊ะทานข้าวพร้อมกันในทุกวันอาทิตย์ทำเช่นนี้มาเป็นเวลานับสิบปี“มีอะไรคะคุณพล”เทเรซ่าภรรยาคนที่หนึ่งซึ่งเป็นคนที่เขาจดทะเบียนสมรสด้วย ลูกสาวมาเฟียดังของอิตาลี“เรื่องของยายครีม”เขาเลื่อนเก้าอี้ออกลงนั่งหัวโต๊ะแล้วหันหน้าไปถามหาลูกสาวคนกลาง“อ้าวแล้วลินล่ะ เมื่อเช้าเห็นยังอยู่”“ไปเข้าเวรค่ะ”ขุนพลเอี้ยวหน้ามองภรรยาคนที่สองกาญจนา หญิงสาวธรรมดาแต่รู้ใจเขาที่สุดเพราะเติบโตมาด้วยกัน เธอเป็นลูกสาวของอดีตแม่บ้าน ส่วนคนที่เขาเอ่ยถึงคือลูกสาวชื่อ เกวลิน แหกคอกที่สุดไม่ยอมช่วยงานของที่บ้าน หนีไปเป็นตำรวจสายสืบเสียแล้ว“งั้นทานข้าวเถอะ”“สรุปเรื่องครีมเป็นอะไรคะ”ถิงถิงมารดาของลลิตทนไม่ไหว ถามออกไปเมื่อเห็นขุนพลตั้งหน้ารับประทานอาหารเย็นแล้วปล่อยให้ทุกคนในโต๊ะอยากรู้“ก็ว่าที่ลูกเขย”“คะ ว่าที่ลูกเขย อะไรกัน ใครกัน”เสียงแห

บทที่ 24 คนใจร้ายเธอยืนนิ่งกอดอกแน่นแม้ตัวสั่นแต่ใบหน้าเชิดรั้นขึ้นหยิ่งทะนง จ้องเขาตอบไม่ลดละจนห่าวอี้เองพอใจ เขาไม่ชอบผู้หญิงอ่อนแอไม่สู้คน แต่ถ้ามากไปก็ต้องปรามกันบ้างจับเข็มขัดลูบไปบนเนินสาวสังเกตหน้าซับสีแดงระเรื่อขึ้นทันตาเม้มปากกลั้นเสียงคราง“ชอบใช่ไหม น้ำเริ่มออกหรือยัง”ลลิตไม่ตอบได้แต่จ้องตานิ่ง ห่าวอี้ขยับร่างถอดกางเกงออกจากตัว ลำใหญ่ตั้งตรงพร้อมแล้วเมื่อเขารูดบ็อกเซอร์ลง“ไม่ได้หรอก วันนี้จะไม่ให้เลีย เดี๋ยวจะใช้ฟันงับผมคงแย่แน่ ๆ”เสียงรู้ทันกลั้วหัวเราะดึงความสนใจให้เธอละสายตาออกมาจากท่อนยักษ์มองหน้าเขา“มานี้ พาดตัวลงมา”ลลิตมองตามร่างสูงที่นั่งลงขอบเตียงกางขาออก เขาต้องการให้เธอนอนคว่ำพาดตัก และเธอรู้ว่าเขากำลังจะทำอะไร“ไม่!! คุณจะฟาดฉัน ไม่มีทาง ตั้งแต่ฉันเกิดมายังไม่เคยมีใครตีฉันมาก่อน ไม่มี!!”เสียงตะโกนแหลมใสดังขึ้นทันที แต่เมื่อมองใบหน้าเข้มจริงจัง แววตากร้าวดุดัน ทำให้เธอรู้ตัวว่าครั้งนี้เขาเอาจริง เธอไม่มีวันหนีพ้นนอกจากยอมให้เขาทำเสียให้จบ ๆ เรื่องไปเท้าเล็กค่อยเดินบนรองเท้าส้นสูงไปทางห่าวอี้ย่อเข่าลงจับท่อนขาใหญ่แกร่งไว้โน้มร่างลงนอนคว่ำหน้าพาดตักห่าวอี้

บทที่ 26 เอาแล้ว“ก็เขาเป็นคนใหญ่คนโต จะมานัดข้างนอกใครเห็นจะดูไม่ดี ไปทานข้าวที่บ้านเขาน่ะดีแล้ว ทำความรู้จักบ้านว่าที่พ่อตาแม่ยายไว้”“นี่ผมหนีไม่ได้แล้วใช่ไหม”“ใช่ มันเป็นหน้าที่ของลื้ออาอี้”มือใหญ่วางโทรศัพท์ลงด้านข้างใบหน้าเข้มแข็งกระด้างขึ้นโดยไม่ทันสังเกตว่าคนข้าง ๆ หน้าถอดสี“อิ่มหรือยังคนดี วันนี้ค้างกับเฮียนะ”“ไม่ค่ะ ครีมต้องกลับบ้าน ป๊ากับม๊าให้กลับบ้าน”“ฮื้อ แล้วจะมาที่ร้านอีกวันไหน ถ้าไปหลายวันเฮียคิดถึงแย่เลย”ห่าวอี้ยกมือปัดลูกผมไปทัดหูแล้วใช้นิ้วหัวแม่เขี่ยริมฝีปากกระจับ แค่นั่งมองระหว่างมื้ออาหารเขาเองก็อยากจะโน้มหน้าไปจูบอีกแล้ว“แล้วเมื่อกี้ใครคะโทรมา”“ป๊าโทรมาจากจีน”“อ้อ แล้วว่ายังไงบ้างคะ”“ไม่มีอะไร ก็ถามเรื่องทั่วไป”ลลิตพยักหน้ารับเงียบ ๆ เธอกำลังมึนงง ตั้งตัวไม่ทันเมื่อได้ยินสองพ่อลูกคุยกัน ดูเหมือนว่าห่าวอี้เองมีคู่หมั้นแล้วใกล้แต่งงาน คล้ายเป็นการแต่งงานคลุมถุงชนแล้วเธอล่ะ เธอจะอยู่ตรงส่วนไหนของชีวิตเขา หรือว่านี่เป็นส่วนหนึ่งของแผนการฮุบคลับโฮสของเธอตามปกติลลิตไม่ใช่คนที่ใช้ความคิดหมกมุ่น เธอมักคิดในคราวเดียวจนจบอย่างรวดเร็วตามลักษณะนิสัยห้าวเล็กน้อ

บทที่ 28 อาอี้!!“บอสครับ”ห่าวอี้หันกลับไปหาบอดี้การ์ดหนุ่ม ในมือยังถือแก้ววิสกี้ ดวงตาคมกล้าดุดันตามอารมณ์สุดเหวี่ยงในช่วงห้าเดือนที่ผ่านมา“ยังไม่เจอครับ เส้นทางการเงินก็ไม่พบครับ”ตึก!!มือแกร่งกระแทกแก้ววิสกี้ลงกับโต๊ะทำงานในบ้านหลังใหญ่กวางโจว เป็นเวลากว่าห้าเดือนมาแล้วที่เขายังตามหาลลิตไม่เลิกรา เธอไม่ติดต่อใครยกเว้นพี่สาวสองคนซึ่งแต่ละคนก็ไม่ยอมปริปากบอกแม้ว่าเขาจะขอร้องอย่างไรแชะ!!มือหยิบซิการ์ขึ้นมาจุดหันกลับไปทางหน้าต่างของบ้านขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่ชานเมืองที่นี่ก็เหมือนชาวจีนทั่วไปที่มักนิยมอยู่เป็นครอบครัวใหญ่ ทั้งป๊า ม๊า โกว เตี๋ย[1] ยังอาตี๋ลูกของอาโกวกับอาเตี๋ย“แล้ววันนี้ตั้งโต๊ะกี่โมง”“ยังไม่แน่ใจครับบอส บอสเฉินยังไม่เรียก คงจะรอเพื่อนของคุณไฉ”ห่าวอี้พยักหน้ารับไม่พูดอะไรต่ออีกนอกจากยืนสูบซิการ์ ส่วนโจวเว่ยถอยหลังกลับออกไป บอดี้การ์ดร่างยักษ์จึงค่อยผ่อนลมหายใจออกมา ช่วงห้าเดือนที่ผ่านมาเวลาเขาเข้าไปหาบอสอย่างกับว่ากำลังเดินบนเส้นด้ายบาง ๆ ที่พร้อมขาดผึงตลอดเวลาห่าวอี้หย่อนร่างลงเก้าอี้ตัวใหญ่เอนกายพิงพนักยกขาไขว่ เหมือนผ่อนคลายแต่ไม่ใช่เลย ร่างกายเขาตึงเครียดใกล้ถ

บทที่ 30**NC จบ“อื้อ เฮีย เฮีย!!”“จ๋าครีมมี่ เมียรัก”“อย่าแรงนักสิ ครีมจุก”“โอ๊ย!! เฮียไม่ไหวหรอก ต้องแรง ๆ”ร่างเล็กสั่นสะเทือนยามคนร่างสูงเสียบเสยจากด้านหลังในท่าคุกเข่าพาดขอบเตียงดวงตาพร่าเลือนจากแรงส่งโจนจ้วง จากช่วงเที่ยงตอนนี้บ่ายคล้อยจนแสงเริ่มทอสีส้ม พลันคิดว่าป่านนี้คนในบ้านคงรับรู้กันหมดแล้วว่าห่าวอี้กับเธอกำลังทำอะไรกัน“อื้อ อ่า อา รอบนี้เสร็จแล้วครีมขอพักนะ อื้อ”“งั้นนาน ๆ หน่อยแล้วกันนะครีมมี่”“นาน ๆ!!”มือแกร่งดันศีรษะเล็กของเธอไว้จมเตียงยามยกเท้าอีกข้างบนขอบเตียงขย่มตัวลงกระแทกตอกจนร่างเธอจมฟูก“ครีมมี่!! อา ซี้ดด อ่า”ห่าวอี้ค่อยถอนลำรูดยาวช้าเกือบสุดสอดเสียบเข้าไปใหม่จนมิด ความรู้สึกยามอยู่ในฝักร้อนดีจนเขาเกือบหลั่งออกมาหลายครั้งแต่ยังยั้งใจสะกดกลั้นไว้ได้ทัน“เฮีย!! อื้อ อ่า เร็วสิ อย่าช้า”คนด้านหลังเธอหัวเราะเสียงทุ้มต่ำแต่ยังไม่ทำตามใจเธอ ส่งจังหวะช้า ๆ ถอนออกและเข้าสุดดำเนินต่อไปอีกสักพักจนน่าขัดใจ มือเล็กทุบเตียงข้างหน้า“เฮีย!! โอ๊ย! เร็ว ๆ สิ อ่า เร็วอีก ช้าแบบนี้เมื่อไรครีมจะเสร็จ”“อู้ยย! อย่าเร่งสิจ๊ะ อ่า โอ๊ยตอดอีกแล้ว ซี้ดด ช้า ๆ ได้พร่าเล่มงามนะค