สืบรักมาเฟียสาว

บทที่ 1 ลลิตปัง ปัง ปัง!!!เสียงปืนสั้นดังขึ้นติด ๆ กัน ส่งลูกกระสุนสีเงินออกจากลำกล้องของปืนสั้นอัตโนมัติจากมือสาวสวยร่างบางหากแต่อวบอิ่ม ดวงหน้ารูปไข่มน แววตามุ่งมั่นจ้องตรงไปยังเป้านิ่งข้างหน้าขณะยิงปืนสีเงินมันปลาบราคาแพงลำแขนเรียวยาวสวยเหยียดตรงในชุดเสื้อคอโปโลสีขาวสำหรับซ้อมยิงปืน ยืนกางขาเพรียวทั้งสองข้างออกกว้างตั้งหลักมั่นกันการกระแทกจากแรงระเบิดดินปืนในชุดกางเกงยีนส์พอดีตัวสียีนส์เข้ม ร่างระหงอวบอิ่มยืนมั่นคงแม้ยามลูกปืนระเบิดตัวเกิดแรงดันพุ่งออกจากลำกล้องรูเล็กสีหน้าพึงพอใจเล็กน้อยขณะที่ลดลำแขนเรียวเล็กลง มือขาวยาวเรียวดั่งลำเทียนดึงสลักปืนด้านหลังปลดปลอกเปล่าออกวางลงกับโต๊ะอย่างเชี่ยวชาญ โต๊ะสีดำตรงหน้ากั้นระหว่างลานยิงปืนและส่วนในร่วม ด้านหน้าแบ่งเป็นช่อง ๆ สำหรับยิงปืนแบบห้องเก็บเสียงในเมืองหลวงภคินี เทพวรจักร หรือโซอี้ ชื่อในวงการระดับวีไอพีคุ้มครองบุคคลสำคัญระดับประเทศ ร่างสมส่วนไม่สูงไม่เตี้ย แต่ภายใต้เสื้อยืดกางเกงยีนส์คือกล้ามเนื้อแน่นจากการออกกำลังกายสม่ำเสมอ เดินไปกดปุ่มให้เป้าซ้อมยิงปืนเลื่อนกลับมายังจุดที่ยืนอยู่ แผ่นกระดาษสีขาวมีวงกลมเรียงซ้อนใหญ่ไปเล็กกระ

บทที่ 3 ทำการใหญ่ ใจต้องนิ่ง“มีอะไรคะคุณ เรื่องเจ้าครีมหรือเปล่า”“ไม่มีอะไรหรอกที่รัก วันนี้ผมบอกคุณหรือยังว่าคุณสวยขนาดไหน”“ปากหวานตลอดนะคะที่รัก”“ผมปากหวานเฉพาะภรรยาผมเท่านั้นคุณก็รู้”ถิงถิงเอนศีรษะซบไหล่หัวเราะออกมาเพราะรู้ว่าขุนพลเองก็พูดแบบนี้กับภรรยาอีกสองคนเช่นกัน ไพล่นึกถึงลูกสาวคนเล็ก ตั้งแต่ไปเปิดคลับโฮสแทบไม่กลับบ้าน ไม่รู้ว่าป่านนี้เป็นยังไงบ้างร่างระหงที่กำลังถูกบิดามารดาพูดถึงยืนมองห้องพักเก่าเล็กด้วยสายตารังเกียจ แล้วเหลือบหางตามองบอดี้การ์ดสาวอายุมากกว่ายืนยิ้มน้อยยิ้มใหญ่“เป็นไงคุณครีม พี่ว่าใช้ได้นะ”ลลิตกวาดตามองห้องเล็กขนาดเพียงก้าวขาเข้ามาก็เจอเตียง ห้องน้ำในตัวที่กระเบื้องขึ้นคราบจนไม่สามารถล้างออกได้เพราะความเก่า“ครีมว่ามันเกินไปหรือเปล่า”“โธ่! คุณครีม ถ้าไม่อยู่หอเก่าแบบนี้แล้วเกิดจับได้ไม่แย่งั้นเหรอ มีหวังได้เข้าซังเตแน่”เจ้านายสาวเดินรอบห้องก้าวยาว ๆ เพียงห้าก้าวของเธอก็ชนผนังอีกฝั่ง ก่อนจะพยักหน้าตกลง“ได้ ไหน ๆ ก็จะทำแล้วต้องเอาให้สุด คนอย่างครีมลูกป๊าขุนพลไม่มีทางย่อท้อเพราะเรื่องแค่นี้เด็ดขาด”“ดีค่ะคุณครีม อ้อ ต้องให้พี่เข้าไปด้วยไหม”“ไม่ต้อง

บทที่ 5 ของต้องห้ามบาร์รูฟท็อปมหานครเมืองใหญ่มีเพียงไม่กี่แห่งเท่านั้นเพราะต้องอยู่บนตึกสูงระฟ้า ทำให้คนระดับโฮโซไซตี้ของเมืองมารวมตัวกันอยู่ที่บาร์แห่งนี้เนืองแน่น รวมไปถึงชายร่างแกร่งเช่นเขา“อลันคะ นัดลิลลี่มาวันนี้ต้องมีเรื่องแน่เลย”ชายหนุ่มหน้าลูกครึ่งจีนอังกฤษเอนกายพิงพนักเก้าอี้ในมือยังถือแก้วสก็อตวิสกี้ออนด์เดอะร็อกหมุนเล่นมองสาวสวยลูกนายตำรวจระดับสูงชื่อดังของเมือง“ทำไมลิลลี่คิดแบบนั้นล่ะครับ ผมอาจคิดถึงคุณก็ได้”“อย่างอลันเนี่ยนะคะ ฮ่า ฮ่า ไม่มีทาง ผู้หญิงเป็นหางว่าวจะเลือกหยิบใครก็ได้ คงไม่ชายตาแลคนอย่างลิลลี่หรอกค่ะ”มือแกร่งยกแก้วกระดกจิบให้ความขมร้อนวาบเข้าสู่ลำคอ ยิ้มกว้างถูกใจ ในบรรดาสาว ๆ ลิลลี่เป็นผู้หญิงหนึ่งในไม่กี่คน ที่เขาชอบอย่างแท้จริง ไม่เสแสร้ง ตรงไปตรงมา ต้องการอะไรก็พูดออกมา“ผมอยากขอนัดพ่อคุณสักหน่อย”“ฮื้อ เรื่องอะไรคะ คุณมีโปรเจกใหม่เหรอคะ”ครั้งนี้เป็นลิลลี่เองตาลุกวาวตื่นเต้นออกนอกหน้า เธอชื่นชอบและชื่นชมพ่อหนุ่มคนจีนแต่หน้าลูกครึ่งคนนี้ แรกเริ่มจากหน้าตา ลีลาบนเตียงแพรวพราวถึงใจ แต่เมื่อลองพูดคุยสนิทสนมมากกว่าเซ็กซ์นานวันเข้า เขากลับไม่ใช่พวกผู้ชาย

บทที่ 7 ครีมมี่ร่างระหงเหยียดยืดแผ่นหลังเตรียมพร้อมพยายามนับเลขในใจข่มอาการตื่นเต้น เธอกำลังได้มองเห็นใบหน้าเขาถนัดตาใกล้ ๆ หนุ่มลึกลับไร้ตัวตนของโฮสคู่แข่ง มุมปากแต้มรอยยิ้ม พลางคิดเรื่องการปลอมตัวให้แนบเนียนกว่าเดิมในวันรุ่งขึ้น“สวัสดีครับคุณครีม”มือใหญ่แหวกดันร่างบอดี้การ์ดสาวออกไม่ใส่ใจด้วยแรงชายแข็งแกร่งจนบอดี้การ์ดสาวไม่อาจต้านได้ ส่วนโจวเว่ยรับลูกทันควันเข้าขวางหน้าทันที ยืนยิ้มกว้างมีเสน่ห์ให้สาวร่างบึกจนภคินีเริ่มหน้าแดงห่าวอี้วาดมือออกไปตรงหน้าบาร์วางแก้วเหล้าข้างเธอคล้ายกำลังโอบกอดจากด้านหลัง โน้มใบหน้าลงใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนกระทบเส้นผมด้านข้างใบหน้าสาวปากจัด“คุณบอกให้ผมมาเอง ผมก็มาแล้ว”“ฉันไม่ได้บอกให้คุณมานะคะ”“คุณฝากไปบอกว่า ถ้าอยากจะรู้จัก ผมต้องลุกเดินมาเอง แล้วตอนนี้ผมก็มาแล้ว จะไม่หันมาทำความรู้จักกันเสียหน่อยหรือ”ลลิตนิ่งไปครู่ ใจเต้นโครมครามตื่นเต้น เธอกำลังได้เห็นหน้าเขาระยะประชิดเต็ม ๆ แต่เขาเองก็จะเห็นหน้าเธอเต็ม ๆ เช่นกัน แม้ว่าเธอแต่งหน้ามาอย่างดี แต่ถ้าเขาเจอเธอที่คลับแล้วจำได้?“ทำไมล่ะ ไม่กล้ามองหน้าผมเหรอไง”เสียงทุ้มนุ่มพูดภาษาอังกฤษสำเนียงแปลกฟัง

บทที่ 9 แม่บ้านบุญจันทร์ห่าวอี้คว้าแขนดึงไว้ อารามรีบร้อนต้องการออกห่างคนร่างสูง ทำให้แม่บ้านสาวตั้งท่าจะเหยียบไปบนเศษแก้วอีกครั้ง แต่พอเธอก้มลงเห็นจึงรีบชักเท้าก้าวไปอีกทางพลันเสียหลักอีกครั้งเซถลาอีกรอบ ในมือยังโอบแก้วไว้กลัวตก“นายช่วยหยิบพวกแก้วนี้ออกจากแขนแม่บ้านก่อนโจว”ลลิตได้ยินเสียงสั่งเป็นภาษาจีนแต่แสร้งทำเป็นฟังไม่รู้เรื่อง ตั้งท่าจะเดินต่อ“แล้วให้เธอกลับมาเก็บเศษแก้ว นี่จะเดินไปไหน เดี๋ยวโจวเว่ยจะช่วย”หน้าเรียวเล็กยังก้มหน้า พยักหน้ารับคำสั่งรอกระทั่งโจวเว่ยช่วยดึงแก้วออกไปจากอ้อมแขนจึงเดินอ้อมเศษแก้วออกจากห้อง“จีจี้กลับไปสะ”“ค่ะ”เสียงเข้มต่ำดุดันทำให้นางแบบสาวไม่บ่นสักคำ เธอลุกขึ้นเดินกลับออกไปอย่างว่าง่าย ไม่มีทีท่าอาลัยอาวรณ์นั่นเพราะบอสใหญ่มักให้รางวัลงามเสมอหลังจบเรื่องลลิตกลับเข้ามาอีกครั้งพร้อมไม้กวาดและที่ตักผง ถุงพลาสติกสำหรับเก็บใส่เศษแก้วโดยที่ห่าวอี้นั่งอยู่ขอบเตียงมองตามเธอตลอด“ชื่ออะไร”จู่ ๆ เสียงทุ้มก็ดังขึ้นจนลลิตตกใจ ยังก้มหน้างุดรีบเก็บกวาด“คะ คะ?”“ถามว่าชื่ออะไร”“ชื่อบุญจันทร์ค่ะ”เสียงหวานอ้อมแอ้มแผ่วเบา“มีชื่อเล่นไหม”ลลิตส่ายหน้าปฏิเสธไม่