จันอับเดินกลับมานั่งลงข้าง ๆ กรรณิกา ตอนนี้ดูท่าทางจะดีขึ้นแล้ว เพื่อดึงความสนใจจึงหาเรื่องคุย“คุณน้ารู้หรือเปล่าครับว่าตรงข้ามโรงพยาบาลมีร้านขนมร้านหนึ่ง ครัวซองต์อร่อยจนคนต่อคิวตั้งแต่ตอนเปิดร้านเลยนะครับ”“น้าเคยผ่านอยู่หลายครั้ง เห็นคนต่อคิวยาวเหมือนกัน แต่ไม่มีโอกาสได้แวะสักที หนูจันล่ะ เคยลองหรือยัง?”“เคยแล้วครับ เพื่อนมันลากผมไปซื้อตั้งแต่เช้า ตอนแรกผมไม่คิดว่าจะอร่อยอะไรขนาดนั้น แต่พอได้กินเข้าไปเท่านั้นแหละ… แสงออกปากเลย”กรรณิกาหลุดหัวเราะออก และเมื่อเสียงหัวเราะจางลง มือของเธอก็เอื้อมมากุมมือของเด็กหนุ่ม “ขอบใจนะคะ หนูจัน…ที่อยู่กับน้า มีหนูนั่งเป็นเพื่อน น้ารู้สึกเบาใจขึ้นเยอะ”“ไม่เป็นไรเลยครับ” เขาว่า “ผมเต็มใจอยู่เป็นเพื่อน”ทั้งสองนั่งคุยกันเรื่องโน้นเรื่องนี้เรื่อย ๆ จนกระทั่งจันอับเหลือบเห็นชายหนุ่มคนหนึ่งในชุดสูทสีเข้มเดินตรงเข้ามาตามทางเดินเขาดูสูงโปร่ง รูปร่างสมส่วน ท่วงท่าดูมั่นใจแต่ไม่โอ้อวด ช่วงไหล่กว้างรับกับแผ่นหลังตรง จังหวะการก้าวเดินที่มั่นคงทำให้ดูสง่า ทว่าแววตากังวลทอดเงาอยู่บนใบหน้าหล่อเหลาทำให้ดูเคร่งขรึม ความเร่งรีบในฝีเท้าสะท้อนชัดถึงความห่
ปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-31
