Semua Bab บริการรัก มาเฟียเถื่อน : Bab 21 - Bab 30

EP20"งั้นถ้าฉันจะฆ่ามันก็เป็นเรื่องของฉันใช่ไหม?" เอ็มเจถามกลับสายตาของเขาฉายแววออกมาว่ากำลังโกรธ มือออกแรงกดแขนมุกดาแรงกว่าเดิม จนเธอรับรู้ได้ถึงแรงโกรธของเขา"อย่ายุ่งอะไรกับเขา""ทำไมฉันจะยุ่งไม่ได้ มันของรักของหวงเธอรึไง""เขาสำคัญกับน้องดาค่ะ" สำคัญสำหรับมุกดาคือหยางเป็นคนที่คอยช่วยเหลือเธอตามหาเรื่องพ่อกับแม่ แต่ความหมายของคนฟังกลับคิดไปอีกแบบ"มุกดา!" คนตัวเล็กสะดุ้งตกใจเมื่อเอ็มเจตะคอกออกมาเสียงดัง แววตาของเขาเริ่มแดงกํ่า"ปล่อยน้องดา เจ็บ" เธอพยายามใช้แรงบิดข้อมือออกอีกครั้งแต่ก็ไม่สำเร็จ"มันสำคัญมากเลยใช่ไหม""จะทำอะไร" มุกดามองร่างของเอ็มเจที่ลุกขึ้นจากตัวเธอแล้วเขาก็เดินไปหยิบโซ่ที่ตัวเองพึ่งทิ้งลงขึ้นมา พอมุกดาเห็นก็เกิดอาการหวาดกลัว เธอขยับถอยหนี ไม่เข้าใจว่าเอ็มเจจะโกรธมากมายอะไรขนาดนั้น"ฉันก็จะทำให้เธอเปลี่ยนคำตอบใหม่ยังไงล่ะ ว่ามันยังสำคัญอยู่รึเปล่า""จะ เจ็บ" ใบหน้าหวานเริ่มเบ้ด้วยความเจ็บ ข้อเท้าถูกโซ่ล่ามกับขาเตียง เธอจะหนีออกจากระยะของเตียงไม่ได้แล้ว"ฉันจะถามเธอยํ้าอีกครั้ง หลังจากสั่งสอนเธอจบแล้ว" เอ็มเจพูดจบมือก็เริ่มถอดกางเกงตนเองออก ก่อนจะจัดการกับเสื้อผ้

EP22สนามแข่ง…ตอนนี้เป็นเวลาห้าทุ่มของวันเป็นวันที่หยางชวนฉันมาดูเขาแข่งรถ ที่มาเพราะอยากมาเป็นกำลังใจให้ไม่ได้หวังจะเอาเงินจากการแข่งขันของเขาแล้ว สนามแข่งที่นี้ค่อนข้างใหญ่ฉันเสียค่าเข้าแล้วเดินผ่านฝูงชนเข้ามาเพื่อยืนอยู่ทางข้างหน้า"อีกห้านาทีการแข่งขันจะเริ่มขึ้นแล้วนะครับ เงินรางวัลสองแสน และผู้เข้าแข่งขันของเราวันนี้คือหยางอี๋ที่ครองที่หนึ่งมาตลอดและนักแข่งชื่อดังที่หลายๆ คนชื่นชอบ ขอให้ทุกคนสนุกและร่วมลุ้นไปพร้อมกันในวันนี้ครับ" เสียงพิธีกรพูดจบแล้วเสียงตบมือก็ดังลั่นสนาม คนเข้าชมส่วนมากเป็นผู้หญิงและเพศที่สาม ผู้ชายจะอยู่ฝั่งวางเดิมพันกันมากกว่าหลังเสียงตบมือจบลงเวลาผ่านไปเกือบห้านาทีการแข่งขันก็ใกล้จะเริ่มขึ้น การแข่งขันเป็นการแข่งแบบประเภทจักรยานยนต์ รถสองคันจอดข้างกันเพื่อเวลานับถอยหลัง และมีผู้หญิงถือธงคอยโบกเพื่อให้สัญญาณ"เรามาเริ่มนับถอยหลังพร้อมกันเลย สาม สอง หนึ่ง!..." ธงโบกลงเป็นสัญญาณการเริ่มแข่งขันพร้อมกับเสียงนกหวีด เสียงกรี๊ดและเสียงเร่งเครื่องเริ่มดังขึ้นรถของหยางเป็นคันสีดำล้วนแต่ของอีกคนเป็นดำสลับแดง ทั้งสองขี่แซงกันโลดแล่นบนสนามแข่ง หัวใจฉันเต้นรัวกระหน่

EP24หลายวันต่อมา… มหาลัย"คิดอะไรอยู่หรอ" เสียงหยางพูดขึ้นข้างหูทำให้ฉันหลุดจากห้วงความคิดของตนเอง มันมีอะไรให้คิดในหัวเต็มไปหมด ทั้งเรื่องกระดาษที่แปะอยู่หน้าประตูห้อง หลังจากวันนั้นฉันก็ระวังตัวเองมาตลอดแต่ก็ยังไม่เกิดอันตรายอะไรขึ้น"เปล่า นายเรียนเสร็จแล้วหรอ""เสร็จแล้ว ไปกัน""วันนี้เกลไปด้วยนะ""ได้ดิ" หยางพยักหน้าตอบ แล้วเป็นจังหวะเดียวกันกับเกลที่เดินลงมาจากตึกเรียนพอดี เราสามคนมีนัดไปทานข้าวเที่ยงด้วยกันที่โรงอาหาร อาจารย์ปล่อยเซคของฉันกับหยางก่อนเลยได้มานั่งรอเกลที่ใต้ตึกเรียน"หวัดดีเกล" หยางทักทายมิเกล ทั้งสองเคยเจอกันมาก่อนหน้านี้แล้ว"หวัดดี""ไปกันเถอะ" ฉันบอกแบบนั้นแล้วพวกเราก็เดินมาที่โรงอาหาร พอมาถึงเกลก็เป็นคนอาสาเดินไปสั่งข้าวให้และรอเอา ฉันกับหยางเลยนั่งรออยู่โต๊ะ"เมื่อวานพี่โย่วมาหาฉันที่บ้าน" ระหว่างความเงียบของเราหยางก็พูดขึ้น"เกี่ยวกับเรื่องคุณพ่อคุณแม่หรอ""ใช่ รู้แล้วนะว่าท่านอยู่ที่ไหน" พอได้ยินคำนั้นใจฉันก็ชื่นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก หูรอฟังในสิ่งที่หยางกำลังจะบอกต่อไป"คุณพ่อกับคุณแม่ อยู่ที่ไหนหรอ""ซาอุดีอาระเบีย""แล้วรู้ไหมว่าอยู่ที่ไหนของซาอุ" น้ำ

EP26"ทำไมถึงอยากให้ฉันอยู่?" เอ็มเจขมวดคิ้วมองด้วยความแปลกใจ ชายหนุ่มยืนแน่นิ่งเพื่อรอฟังคำตอบ"น้องดาไม่สบาย แค่อยากมีใครสักคนอยู่ด้วย""…""ได้ไหมคะ""อืม" ทั้งที่สมองสั่งให้ปฏิเสธมุกดาแต่ใจก็ดันตอบตกลงออกไป และคำตอบของเขาก็ทำให้คนที่นอนอยู่บนเตียงคลี่ยิ้มออกมา แต่เอ็มเจเลือกที่จะเดินออกมาจากห้องนอนและทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาแทน เขายังไม่อยากอยู่ใกล้มุกดาตอนนี้เพราะทุกครั้งที่อยู่ใกล้เธอเขาก็ไม่เคยควบคุมตนเองได้เลยสักครั้งมันเผลอพลั้งกับร่างกายของเธอทุกทีกลางดึกในคืนเดียวกันร่างเล็กเดินออกมาจากห้องนอน เธอมาพร้อมกับผ้าห่มก่อนจะค่อยๆ คลุมลงที่ร่างหนา ใบหน้าหวานก้มลงไปใกล้ใบหน้าหล่อเหลาที่กำลังหลับ ก่อนจะกระซิบคำนึงออกมา"ขอบคุณนะคะ น้องดาว่าคุณเป็นแบบนี้ดูใจดีกว่าเยอะเลย" พูดจบก็ยิ้มออกมาแล้วลุกขึ้นเต็มความสูง แต่พอจะเดินออกจากห้องนั่งเล่นข้อมือเล็กก็ถูกคว้าเอาไว้จนเสียหลักล้มทับลงร่างหนา"แบบนี้คือแบบไหน?" เอ็มเจตื่นแล้วเปิดเปลือกตาขึ้นมอง ทำให้มุกดาแอบตกใจแต่ก็ไม่สามารถดันร่างตนเองขึ้นได้"ตะ ตื่นแล้วหรอคะ""เห็นหลับอยู่มั้ยล่ะ""ไม่แล้ว""ว่าไง แบบนี้คือแบบไหน""ก็แบบที่คุณใจดีกับน้

EP28วันต่อมา…เสียงนาฬิกาปลุกทำให้ฉันรู้สึกตัวแล้วตื่นนอนจากเตียง พอมองไปที่ข้างเตียงก็ไม่เห็นร่างของเขาอยู่แล้ว สงสัยจะกลับไปแล้วแต่เมื่อคืนเขายอมนอนค้างที่นี้ แล้วก็ให้นอนหนุนแขนทั้งคืนทำไมนึกแล้วใบหน้าถึงเห่อร้อนแบบนี้นะ ฉันคิดแล้วยกมือขึ้นตบแก้มตัวเองก่อนจะเดินเข้าไปในห้องครัวเพื่อหยิบนํ้ากินแต่สายตาดันมองไปเห็นกับข้าวบนโต๊ะพร้อมกับกระดาษที่แปะเอาไว้'เห็นบอกว่าชอบ'"ที่แท้ก็แอบทำกับข้าวเอาไว้แล้วหนีกลับไป" ฉันพึมพำออกมาแล้วคลี่ยิ้ม ก่อนจะหย่อนตัวนั่งลงกินข้าวเพื่อจะออกไปเรียน พอทำอะไรเสร็จก็มาที่มหาลัย"วันนี้ดูแฮปปี้นะ มีเรื่องราวอะไรดีๆหรอ" พอเดินเข้ามาใต้ตึกที่ประจำของฉันกับมิเกลเธอก็เอ่ยถามขึ้น"ไม่มีหรอก นอนเต็มอิ่มมั้ง""หน้าตาดูเหมือนคนมีความรัก""เปล่าซะหน่อย""รู้ว่าแม่อยู่ไหนแล้วคงจะดีใจ ฉันดีใจกับเธอด้วยนะ""แต่ก็ไม่รู้ว่าจะเจอท่านไหม เราตั้งใจว่าเดือนหน้าจะบินไปที่นู่น""เธอยังโชคดีนะที่เหลือพ่อแม่ให้เจอ แต่ฉันไม่มีโอกาสได้เจอแล้วนี่สิ" มิเกลพูดออกมาเหมือนเธอตัดพ้อ แต่ฉันก็อดที่จะถามออกไปไม่ได้"ถามได้มั้ย มันเกิดอะไรขึ้นหรอ""เสียไปแล้ว" พอได้ยินคำตอบของเธอฉันเลยพู