Todos los capítulos de บริการรัก มาเฟียเถื่อน : Capítulo 11 - Capítulo 20

EP09"จะ เจ็บ""เห้ย! พี่"หมับ!เหตุการณ์ต่อมาเกิดขึ้นเร็วมากฉันถูกบีบแขนแน่นแล้วหยางก็เข้ามาจับหวังจะช่วยแต่กลับถูกหมัดสวนกลับไปจนร่างของเขาเซ"กูบอกว่าอย่าเสือก" ทุกคนต่างมองมาที่พวกเรา แล้วกลุ่มเพื่อนของหยางก็รีบวิ่งมา"หยุดก่อเรื่องแล้วกลับไปได้แล้วค่ะ" ฉันหมดความอดทนเลยพูดแบบนั้นออกไป"พอดีเป็นพวกไม่ฟังใครด้วยสิ" สายตานั้นมองมาด้วยความเกรี้ยวกราด เหมือนอารมณ์เขาถูกกระตุ้นด้วยคำพูด แล้วร่างของหยางก็ถูกกระชากคอเสื้อขึ้นมา"พี่ทำอะไร ทำร้ายเพื่อนผมทำไม" หนึ่งคนในกลุ่มเพื่อนของหยางพูดขึ้นมา"หรืออยากโดนอีกตัว?""โธ่เว้ย!" คล้ายกับว่ากลุ่มเพื่อนของหยางจะหมดความอดทนกันหมดแล้ว ทุกคนพุ่งเข้าชกต่อยกับเขา จนร่างของฉันที่พยายามห้ามเอาไว้โดนลูกหลง"อ๊ะ!" ร่างกายล้มลงอย่างแรงจนหัวชนเข้ากับมุมโต๊ะ ทำให้เกิดแผลแล้วเลือดไหลออกมา"ฉันว่าเธอออกมาก่อนดีกว่า เดี๋ยวจะโดนลูกหลง" แล้วก็มีผู้หญิงคนหนึ่งสวมแว่นแอบเข้ามาพยุงฉันลุกขึ้น"อื้อ" ฉันขานรับในลำคอ แล้วเธอก็พยุงออกมาจากเหตุการณ์ตรงนั้น"ไปทำแผลก่อนมั้ย" พอออกมาจากพื้นที่โรงอาหารแล้วเธอก็ถามขึ้นพร้อมกับถอดหูฟังเก็บไว้ใส่กระเป๋าเป้ของตนเอง"มีที่ท

EP11"ไม่จริง…" มุกดาพูดออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา เธอก้าวถอยหลังจนกระทั่งฝ่าเท้าเหยียบเข้ากับเศษแจกันที่แตก แต่ทว่าความเจ็บนั้นไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกอะไรเลยเพราะมันเจ็บที่ใจมากกว่า"เธอมันก็แค่หมาขี้เรื้อน ที่อยู่ไหนก็ไม่มีใครต้องการ""ออกไป ออกไปจากห้องน้องดา" ขอบตาเริ่มร้อนผ่าว มันพูดอะไรไม่ออกจุกในอกไปหมด ความหวังเรื่องแม่ก็พังทลายลง"ใช้ชีวิตคืนนี้ของเธอให้มีความสุขนะ เพราะต่อไปนี้ชีวิตเธอจะไม่ต่างจากหมาที่ถูกสวมปลอกคอไว้ตลอด""หยุดพูดได้แล้ว""แล้วเจอกันนะสาวน้อย" พูดจบเอ็มเจก็ถอยหลังก้าวกลับไปพร้อมกับเสียงประตูที่ถูกปิดลง มุกดาทรุดตัวนั่งลงแล้วปล่อยโฮออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ มันกำลังจะดีอยู่แล้วแต่มันก็แค่เกือบ…@แอสตัน อินซีเรียวันนี้ฉันมาเรียนแต่เช้าช่วงเจ็ดโมงครึ่งได้คนในมอแทบจะไม่มี จะมีก็แต่พวกอาจารย์ปละปลาย ตอนนี้ฉันนั่งอยู่บนตึกของตึกเรียนแล้วห้อยขาลงมา ปล่อยให้ใบหน้าตนเองกระทบกับสายลม ชีวิตที่ไม่มีใครต้องการ แม้กระทั่งพ่อกับแม่ก็ไม่หาทางติดต่อกลับมา ฉันนั่งมองข้อความที่ส่งไปหาแม่หลายข้อความในโทรศัพท์แต่ก็ไม่มีการตอบกลับมา พ่อกับแม่อยู่ไหนกันนะ มันเกิดอะไรขึ้นทำไมถึงทิ้งน้อง

EP13เวลาล่วงเลยผ่านไปจนตกดึกในวันเดียวกัน ชีลีนตื่นขึ้นมาบนเตียงนอนเธอก็ไม่เห็นเอ็มเจอยู่บนเตียงแล้ว หญิงสาวกวาดสายตามองหาทั่วบริเวณห้องแต่ก็ไม่พบร่างของเขา"คุณเอ็มเจออกไปข้างนอกค่ะ" ชะชาที่เปิดประตูเข้ามาเอ่ยบอก"ไปตั้งแต่ตอนไหน""หนึ่งชั่วโมงที่แล้วค่ะ" ทั้งสองคุยกันเป็นภาษาไทย เพราะชะชาเธอเป็นคนไทยแต่ย้ายไปอยู่ที่ซาอุดีอาระเบีย"แล้ววันนี้เขาจะกลับมารึเปล่า""คุณเอ็มเจแจ้งไว้ว่าน่าจะได้กลับอีกสองวันข้างหน้าค่ะ แล้วพรุ่งนี้คุณก็ต้องเรียนทำอาหารไทยด้วยนะคะ""ฉันทราบแล้ว เธอออกไปได้แล้ว""ค่ะ" ชะชาขานรับแล้วย่อตัวก่อนจะเดินออกไปจากห้องนอนของชีลีนไป ชีลีนที่นั่งอยู่ในห้องก็นั่งครุ่นคิดอะไรบางอย่างอยู่ในหัว ก่อนที่เธอจะลุกจากเตียงเพื่อจะจัดการธุระส่วนตัวของตนเองให้เสร็จ…@ร้านอาหาร"ขอโทษนะ ที่วันนั้นฉันไม่ได้ไปตามนัดของนาย วันนี้ฉันขอเลี้ยงนายเพื่อเป็นการไถ่โทษแล้วกัน" ฉันเอ่ยบอกหยางอี๋ไป ส่วนเขาก็เอาแต่ยิ้มตอบเหมือนไม่ได้โกรธอะไรฉันกับเรื่องวันนั้น"แต่เธอก็พี่งแอดไลน์ฉันมา""ฉันพี่งไอดีไลน์ของนายข้างหลังกระดาษตอนกลับมาห้อง แล้วก็ยุ่งๆ ด้วย""แล้วชอบมั้ย ดอกไม้ที่ส่งไปให้""ก็สวยดี

EP15"มึงหมายความว่ายังไง?" "กูเห็นน้องมากับผู้ชายลงมาจากรถเมล์ด้วยกัน ถ้าจำไม่ผิด น่าจะเป็นคนที่มีเรื่องกับมึงตอนอยู่โรงอาหาร" “ไอ้หน้าตี๋นั้นหน่ะหรอ”“ใช่” “…” เอ็มเจเงียบ เขามองออกว่าหยางจะจีบมุกดา เพราะการเข้าหาแบบนั้นมันไม่ใช่การเข้าหาแบบเพื่อน และช่อดอกไม้วันนั้นก็คงมาจากหยาง พอคิดได้ว่ามันต้องเป็นแบบนั้น ภายในใจก็แอบหงุดหงิดขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก จนต้องระบายมันกับลูกสนุ๊ก …วันต่อมา…วันนี้ฉันมาเรียนตามปกติเหมือนทุกวัน ทุกวิชาฉันเจอเข้ากับมิเกลเลยไปทักทายเธอบ่อยๆ ส่วนมิเกลเท่าที่สังเกตเธอชอบไปไหนมาไหนคนเดียว เห็นแบบนั้นฉันเลยเข้าไปตีสนิทจนเราเป็นเพื่อนกัน “วันนี้เลิกเรียนเร็ว เราไปหาอะไรกินกันมั้ยเกล”“ฉันต้องไปทำงานพาร์ทไทม์”“เกลทำงานร้านอะไรหรอ” “ร้านกาแฟ” เราคุยกันในขณะที่กำลังเดินลงมาจากบันไดของตึกเรียนเพราะวันนี้เรียนชั้นสองเลยไม่ใช้ลิฟต์ “ที่ทำงานเป็นรายชั่วโมงใช่มั้ย”“ก็ใช่ สนใจหรอ”“ไม่รู้ว่าจะทำไดัไหมหน่ะสิ เราไม่เคยทำงานเลย ตอนเรียนมอปลายก็เรียนอยู่คอนแวนต์”“ไม่ลองก็ไม่รู้หรอก” “งั้นเอาเป็นว่า ถ้ามีงานเหมือนที่เกลทำ เราจะลองทำดูนะ” “อืม ฉันต้องกลับแล้ว”“เดิ

EP17ชีลีนเดินออกจากห้องครัวไปแล้ว เอ็มเจถอนหายใจออกมาแล้วยกมือขึ้นเสยผมหน้าตนเอง ก่อนที่เขาจะเดินออกมานอกบ้านแล้วเปิดประตูขึ้นไปบนรถที่เทสล่ากำลังนั่งรออยู่"ไหนบอกจะนอนค้างไงครับ""กูบอกถ้าเกินสามสิบนาทีคือค้าง ถ้าไม่ถึงแปลว่าไม่ค้าง""ตอนนี้ยังไม่เกิน""ก็แปลว่าไม่ค้างไงไอ้โง่" เทสล่าสะดุ้งกับคำด่าของเอ็มเจ ก่อนที่เขาจะเริ่มสตาร์ทรถและขับออกมา ชายหนุ่มเริ่มชินกับตัวเองที่เป็นเหมือนสนามอารมณ์"ทำไมสีหน้าดูเคร่งเครียดจังเลยครับ เกิดอะไรขึ้นหรอ""เหมือนชีลีนกำลังคอยระวังตัวและจับผิดกูอยู่""คงเป็นเรื่องปกติของเธอนะผมว่า""ตอนนี้อย่าพึ่งเคลื่อนไหวอะไร""แต่ดูเหมือนว่าเธอรักพี่จริงๆ นะครับถึงยอมหมั้นด้วย" ชีลีนชอบเอ็มเจจริงๆ แต่มันก็ยังมีความระแวงอยู่ เพราะเธอถูกสอนมาให้ไม่ต้องใจมนุษย์คนไหน"รักมากตอนเกลียดก็เกลียดมาก ยิ่งถ้าโดนคนที่ตนเองรักหักหลังก็เหมือนปลุกปีศาจขึ้นมาในตัว""ก็จริงอย่างที่พี่พูด""ส่งคนคอยคุ้มกันเด็กนั้นด้วย แล้วให้รายงานฉันตลอด""กลัวคุณชีลีนรู้หรอครับ ว่าพี่มีเด็กอีกคน""กูทำเพราะไอ้คินขอ""แต่พี่จะส่งเธอให้ใครก็ได้นิครับ ไม่เห็นจะต้องเอาอยู่ใกล้ตัวเองแบบนี้ เพราะค