Semua Bab บริการรัก มาเฟียเถื่อน : Bab 41 - Bab 50

EP40เกิดการปะทะกันขึ้นในโกดังร้างเสียงปืนดังลั่นและการต่อสู้ของคนทั้งสองฝ่ายดังสนั่นทั่วตึกส่วนเทสล่าเขาโยนกล่องที่มีซิมม่อนอยู่ให้เอ็มเจส่วนเขาก็ยิงคอยคุ้มกันให้ อาโปคอยควบคุมลูกน้องฝั่งเอ็มเจ"แม่อย่าเป็นอะไรนะ น้องดากำลังจะพาแม่ไปโรงพยาบาล" มุกดาทั้งร้องไห้และสะอื้นออกมาตัวเธอสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว ร่างกายก็พยุงร่างของแม่ที่ถูกยิงด้วยความทุลักทุเล พอออกมาถึงถนนใหญ่ก็มองหารถเพื่อที่จะขอความช่วยเหลือแต่ไม่ทันจะได้เอ่ยปากร้องเอ็มเจก็เข้ามาพยุงเมสิณีช่วยไม่นานรถตู้ก็เคลื่อนเข้ามาจอดตรงหน้า เทสล่าเป็นคนขับส่วนอาโปคอยยิงคุ้มกันให้"ขึ้นมาเลยครับ!" ทั้งสองพาร่างเมสิณีขึ้นไปบนรถก่อนจะรีบตรงดิ่งไปบนท้องถนนเพื่อจะไปยังโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุดพอมาถึงร่างของเมสิณีก็ถูกนำไปห้องฉุกเฉินทันที มุกดาทรุดตัวนั่งลงและร้องไห้ออกมาเธอเป็นห่วงแม่สุดหัวใจในขณะเดียวกันก็สับสนกับเรื่องทุกอย่าง"มุกดา" ในตอนนั้นเองเสียงเรียกคุ้นหูก็เอ่ยขึ้น มุกดาเหลือบมองก็เป็นเอ็มเจเขากำลังจะเดินเข้ามาหาแต่เธอก็ถอยห่างออกจากร่างหนาเสียก่อน"อย่ามายุ่งกับน้องดาเลยค่ะ""ฉันจะอธิบายทุกอย่างให้เธอฟัง""น้องดายังไม่อยากฟังอะไรตอ

EP42"น้องดาไม่ใช่แฟนของคุณนะคะ" ฉันตอบออกไปด้วยนํ้าเสียงตะกุกตะกักก่อนจะยกมือผลักอกของเขาให้ร่างหนาถอยออกห่าง"ตอนนี้ไม่ใช่ไม่นานคงไม่แน่""อยากไปก่อนก็ได้นะคะ น้องดาจะอยู่เฝ้าคุณแม่อีกนิด" สถานการณ์แบบนี้คงต้องเปลี่ยนเรื่องพูดไม่อยากพูดเรื่องแบบนั้นกับเขาแล้ว"ฉันจะรอ" เขายืนยันคำเดิมแล้วเดินไปหย่อนตัวนั่งลงที่โซฟาเพราะห้องนี้เป็นห้องพิเศษความสะดวกจึงครบครันและฉันเองก็คิดว่าเขาเป็นคนจ่ายค่ารักษาทั้งหมด อีกไม่นานฉันต้องรีบหาเงินทุกอย่างมาคืนเขา"ตามใจเลยค่ะ" พูดจบฉันก็หยิบบัตรเครดิตออกมาจากกระเป๋าตังแล้ววางไว้บนหน้าขา สายตาคู่นั้นมองด้วยความไม่เข้าใจ"เอามาทำไม""น้องดาคืนค่ะ มันบัตรเครดิตของคุณแล้วเรื่องค่าใช้จ่ายคุณเป็นคนออกค่ารักษาหมดเลยใช่ไหมคะ""ใช่""น้องดาจะรีบหามาคืนค่ะ" ฉันตอบไปแบบนั้นแล้วเตรียมจะหมุนตัวเดินไปหาแม่ที่เตียงต่อแต่ข้อมือก็ถูกคว้าเอาไว้แล้วร่างกายก็ถูกฉุดให้นั่งลงบนตัก เขากอดรัดเอวไว้ด้วยท่อนแขน"เอาอะไรหรือทำอะไรให้ก็รับไปเถอะ ชอบโหมดฉันใจดีไม่ใช่หรอ?""น้องดาแค่เกรงใจค่ะ""จะเกรงใจทำไมมันไม่ได้ทำให้ฉันจนลงหรอกแล้วบัตรก็ใช้ซะ เข้าใจใช่มั้ย" เขาขู่ด้วยนํ้าเสียงด

EP44"อื้อ!" เสียงหวานครางงึมงำในลำคอเมื่อถูกประกบจูบปากสวยอ้าขึ้นเล็กน้อยเพื่อเปิดทางให้เอ็มเจสอดลิ้นเข้ามาข้างใน เธอตวัดลิ้นตอบกลับลิ้นร้อนแล้วทั้งสองก็มอบจูบให้กันด้วยความรู้สึกที่กำลังถลำลึกมากขึ้น ในขณะที่ปากกำลังสอดประสานกันอยู่นั้นปลายนิ้วแกร่งก็เริ่มปลดกระดุมเสื้อที่เหลือออกจนครบทุกเม็ด แขนแกร่งอุ้มร่างบางขึ้นนั่งเขากระชากเสื้อออกจากร่างตนเองมือสอดเข้าที่เรือนผมสวยเพื่อดันท้ายทอยให้มุกดารับจูบได้อย่างถนัดสองปากที่กำลังดูดดื่มจูบของกันและกันดำเนินต่อไปเรื่อยๆจนผ่านไปสักพักเอ็มเจก็ผละใบหน้าออกใบหน้าทั้งสองห่างกันไม่ถึงคืบ สายตาที่เต็มไปด้วยความอยากก้มมองหน้าอกสวยภายใต้ผ้าก่อนที่เขาจะถอดมันออก ใบหน้าหล่อซุกเข้าที่ลำคอขาวแล้วดูดเม้มตามเนื้อตัวขาวเนียน มุกดาสอดแขนคล้องลำคอหนาเอาไว้พร้อมกับใบหน้าที่เชิดขึ้นด้วยความเสียวเธอเลื่อนมืออีกข้างลงมาแล้วมาหยุดที่หน้าท้องมันอัดแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อเรียงตัวสวย นิ้วเรียวเคลื่อนที่สัมผัสด้วยอารมณ์ที่กำลังถูกพาไปพอรู้ตัวอีกทีมือก็มาหยุดที่เป้ากางเกง ตรงนั้นกำลังแข็งดันเนื้อผ้าอย่างชัดเจนทำให้คนที่สัมผัสมันลอบกลืนนํ้าลายลงคอ กายสาวเริ่มบิดเข้าหา

EP46ความเจ็บปวดตรงจุดกลางกายทำให้ฉันรู้สึกตัวขึ้นในช่วงสายของวันถัดมาพอหยิบโทรศัพท์มือถือมามองเวลาก็พบว่าตอนนี้เป็นช่วงเกือบสิบโมงแล้วซึ่งฉันมีเรียนตอนบ่ายโมง นึกได้แบบนั้นก็พยุงร่างกายลุกขึ้นนั่งสายตากวาดมองหาคนที่นอนด้วยเมื่อคืนแต่ก็ไม่เห็น สงสัยจะออกไปข้างนอกแล้วหรือไปที่ไหนสักที่ คิดได้แบบนั้นสายตาก็เหลือบเห็นโพสต์อิสเขียนบอกเอาไว้'ตื่นแล้วลงไปหาคุณหมอข้างล่าง เขาจะรอตรวจ'ใช่สิเมื่อคืนเขาบอกว่าจะพาไปหาหมอแต่นี้เรียกหมอมาตรวจที่บ้านคงเป็นคุณหมอคนนั้น ด้วยความที่ไม่อยากให้เขารอนานฉันเลยจัดการอาบนํ้าแต่งตัวชำระร่างกายให้เสร็จเรียบร้อยก่อนจะเดินลงไปข้างล่างก็เจอเขานั่งอยู่ที่โซฟาพร้อมกระเป๋าประฐมพยาบาล"สวัสดีค่ะคุณหมอ" เขาเป็นคุณหมอคนนั้นจริงด้วยที่เคยดูแลฉันตอนโดนทำร้ายเมื่อไม่นานมานี้"สวัสดีครับ" เขาสวัสดีกลับพร้อมรอยยิ้มที่ดูเป็นมิตร เห็นแบบนั้นฉันจึงหย่อนตัวนั่งลงที่โซฟาตัวกันข้าม"ขอโทษที่ให้รอนานนะคะ""ไม่เป็นไรครับ อาการของคุณเป็นยังไงบ้าง""ก็…""พูดได้เลยนะ ไม่ต้องเขินอายเป็นเรื่องปกติ""มีอาการเจ็บปวดขณะมีเพศสัมพันธ์ค่ะ หลังจากนั้นก็เจ็บแสบมากเหมือนกันตอนทำก็มีเลือดออ

EP48เลิกเรียน…เวลาผ่านไปจนกระทั่งถึงช่วงเย็นของวันคุณเอ็มเจพาฉันมาที่ร้านอาหารแห่งหนึ่งคิดว่าน่าจะเป็นร้านอาหารที่อยู่ในโรงแรมเพราะตอนนี้เขาพาฉันมาจอดที่หน้าตึกสูงหลายชั้น เราลงมาจากรถด้วยกันแล้วเดินเข้าไปใต้ตึกก่อนจะขึ้นไปยังบนชั้นสามสิบเอ็ดชั้นนั้นคงเป็นชั้นห้องอาหารสำหรับแขกที่มาพักที่นี่พอมาถึงเขาก็ยื่นโทรศัพท์ให้พนักงานดูก่อนจะได้เข้าไปในโซนอาหารและพนักงานก็เดินนำเราไปที่ห้องห้องหนึ่งแต่โซนอาหารทั้งหมดของชั้นไม่มีแขกเลยแม้แต่หนึ่งคน"ห้องอาหารพร้อมแล้วนะคะ" เมื่อเดินนำเราสองคนมาถึงแล้วพนักงานที่ระดับเหมือนจะสูงขึ้นมาหน่อยก็เอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม แล้วประตูห้องอาหารก็เปิดเราเดินเข้าไปข้างในห้องอาหารขนาดใหญ่โต๊ะอาหารตั้งอยู่ติดกระจกบานใหญ่ที่กั้นไว้ระดับพื้นถึงเพดานกระจกมีความค่อนข้างหนามากแต่มันสามารถมองทะลุออกไปวิวทิวทัศน์ยามคํ่าของเมืองหลวงแห่งนี้ได้ ตึกสูงตระหง่านตาเรียงรายหลายตึกและเเสงสีทั่วทั้งเมืองสวยงามจริงๆ"นั่งก่อนสิ" ในขณะที่ฉันกำลังยืนมองออกไปนอกห้องเสียงของคนตรงหน้าก็เอ่ยบอก เขาเลื่อนเก้าอี้ให้นั่งก่อนแล้วตัวเองจึงเดินไปนั่งประจำที่ตาม"ทำไมที่นี้ถึงไม่มีคนเลยละคะ"