All Chapters of จำเลยอัคนี (ซีรีส์ชุด : จอมใจอสูร ลำดับที่ ๑) : Chapter 41 - Chapter 50

อรนิดาขับรถกลับบ้านด้วยความเสียใจระคนหวาดระแวง ว่าเลิศภพอาจจะระแคะระคายเรื่องนิชมล เธอจึงหยิบเอาโทรศัพท์ขึ้นมาโทร.ไปหาอาหนุ่มทันทีติ๊ดๆ ติ๊ดๆโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะหัวเตียงสั่นเป็นระลอก ปลุกให้นายหัวเจ้าของเกาะฟ้าพร่างดาวตื่นขึ้นมาอย่างงัวเงีย มือหนารีบควานไปหาเครื่องมือสื่อสารเครื่องนั้น แล้วหยีตาลงเล็กน้อยเมื่อแสงไฟอันสว่างจ้าของหน้าจอสะท้อนเข้าตา“ว่าไงครับนางฟ้าของอา” เสียงทุ้มกรอกลงไปเมื่อเห็นว่าเป็นเบอร์ของอรนิดา“อาเพลิงนอนหรือยังคะ”“ดึกแล้วอาก็ต้องนอนสิครับ ว่าแต่เรามีเรื่องอะไรกับอา ถึงได้โทร.มากลางดึกแบบนี้”“ก็พี่ภพน่ะสิคะ...” อรนิดาทำน้ำเสียงกระเง้ากระงอด “...วันนี้อุตส่าห์ลงทุนลางานเพื่อไปตามหายัยนิชมล”ประโยคนั้นทำให้อาการงัวเงียของอัคนีหายเป็นปลิดทิ้ง ไม่ว่าเลิศภพจะออกตามหานิชมลด้วยเหตุผลใด เขาก็อดที่จะขุ่นเคืองไม่ได้ ร่างสูงลุกขึ้นนั่งพิงกับหัวเตียง ก่อนจะถามหลานสาวกลับไปเสียงเข้ม“แล้วภพตามหาทำไม?”“ก็พี่ภพสงสัยเรื่องที่ยัยนั่นไม่มาทำงาน แล้วก็หายตัวไปเฉยๆ เฮ้อ...” หญิงสาวถอนหายใจผ่านโทรศัพท์ “ไม่ทราบว่าเขาอยู่กับอาเพลิงหรือเปล่าคะ”“อยู่...” ชายหนุ่มตอบสั้น

อัคนีก้าวลงจากรถ โดยมีป้าแจ๋วคอยยืนรอถือหมวกให้“คุณราเชนมาค่ะนายหัว”“มานานหรือยังครับป้า”“มาได้สักพักแล้วค่ะ ตอนนี้อยู่ในห้องโถงกับคุณมล”ประโยคนั้นทำให้อัคนีถึงกับหูผึ่ง เมื่อนึกถึงท่าทางของอีกฝ่ายที่มีต่อนิชมล เขารีบสาวเท้ายาวๆ เข้าไปในห้องโถงอย่างรวดเร็ว แล้วก็ต้องทำหน้าทู่เป็นปลาบู่ชนเขื่อน หลังจากเห็นนิชมลนั่งหัวร่อต่อกระซิกกับราเชนด้วยความสนิทสนม“อะแฮ่ม!!”ผู้มาใหม่กระแอมดังเพื่อขัดจังหวะการสนทนาของทั้งคู่“อ้าว...สวัสดีครับนายหัว” ราเชนรีบพูดขึ้น“สวัสดีครับคุณราเชน มานานแล้วเหรอครับ” เจ้าของบ้านเอ่ยทักทายกลับก่อนจะเดินไปทรุดกายลงนั่งข้างๆ นิชมล พร้อมกับโอบไหล่หญิงสาวเอาไว้อย่างแสดงความเป็นเจ้าของ“มาได้สักครู่แล้วครับ”“ขอโทษที่ให้รอนานนะครับ” อัคนีบอกพลางยกขาขึ้นไขว่ห้าง วางท่าราวกับเป็นคุณชาย“ไม่เป็นไรครับ พอดีคุยกับคุณมลเพลินเลยไม่คิดว่านาน”คำพูดของราเชนนั้น ยิ่งทำให้นายหัวหนุ่มเดือดพล่านด้วยต่อมหึงหวงจนต้องข่มความรู้สึกเอาไว้ในอก มือหนาที่โอบไหล่กลมกลึงของนิชมลอยู่อย่างหลวมๆ ในตอนแรก เริ่มจะขยับแน่นขึ้นกว่าเดิม แม้ใบหน้าจะเหมือนยิ้มแย้ม หากแต่ดวงตากลับดูดุดันอยู่ในที

หลังจากทำแผลและตรวจร่างกายเสร็จ นิชมลก็ขอเอกสารใบรับรองแพทย์ แล้วพาเจ้าทุกข์ชาวต่างชาติทั้งคู่ไปแจ้งความยังสถานีตำรวจ ซึ่งเธอทราบนามทีหลังว่าชื่อ ‘เดวิด’ และ ‘ซาร่า’ เป็นชาวอังกฤษร้อยเวรซึ่งทำหน้าที่รับแจ้งความของวันนั้น อำนวยความสะดวกให้อย่างเต็มที่ เนื่องจากช่วงนี้มีข่าวอาชญากรรมที่เกิดกับนักท่องเที่ยวบ่อยครั้ง ทำให้ภาพพจน์การท่องเที่ยวของประเทศไทยเสียหายเป็นอย่างมาก“ผมจะรีบติดตามคดีนี้ให้เร็วที่สุดครับ” ร้อยเวรบอกหลังจากสอบสวนเหตุการณ์และรูปพรรณสัณฐานของคนร้ายเรียบร้อยแล้ว“ยังไงก็รบกวนคุณตำรวจด้วยนะคะ” นิชมลเอ่ยฝากฝัง“ยินดีครับ” ร้อยเวรตอบด้วยท่าทางสุภาพ ก่อนจะหันไปขอโทษเดวิดและซาร่าอีกครั้งที่เกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้น จากนั้นทั้งหมดก็เดินลงจากโรงพัก“แล้วคุณเดวิดกับคุณซาร่าพักที่ไหนคะ”ซาร่าบอกชื่อของโรงแรม... ซึ่งพอนิชมลได้ฟังแล้วก็ถึงกับขมวดคิ้วมุ่นอย่างครุ่นคิด เนื่องจากโรงแรมที่ว่านั้นเป็นโรงแรมหรูระดับห้าดาว ราคาห้องต่อวันแพงลิบลิ่ว ถ้าในสถานการณ์ปกติก็ไม่น่าห่วงอะไร แต่ตอนนี้สองสามีภรรยาถูกพวกโจรชั่วฉกเอาทรัพย์สินในกระเป๋าไปจนหมด แล้วจะเอาเงินที่ไหนมาจ่ายค่าห้องพักโรงแรมแ

“เป็นอะไรไปครับนายหญิง”วีเอ่ยถามขึ้นในขณะขับเรือกลับ เมื่อเห็นสีหน้าที่เคยแช่มชื่นสดใสของนายสาวนั้นดูหม่นหมองลงไป“ไม่มีอะไรหรอกจ้ะวี ฉันแค่เพลียๆ”“ถ้าอย่างนั้นไปถึงก็รีบนอนพักนะครับ ผมกลัวจะถูกนายหัวเตะเอาโทษฐานที่พานายหญิงมาตะลอนๆ”หญิงสาวนิ่วหน้า “นายหัวของวีดุมากขนาดนั้นเลยเหรอ?”“ดุสิครับ...ทั้งดุทั้งเด็ดขาด จนใครๆ ไม่กล้าเข้าหน้า แต่ช่วงหลังๆ มานี้นายใจดี สงสัยจะเป็นเพราะกำลังมีนายหญิงนี่แหละครับ”เด็กหนุ่มพูดตามที่ตัวเองสังเกตเห็นพร้อมกับหัวเราะคิกคักไปด้วย“เหรอจ๊ะ” นิชมลตอบไปเนือยๆ นัยน์ตาสีดำขลับเจือไว้ด้วยความเศร้าหมอง ใครๆ ต่างก็คิดว่าเธอมีความหมายกับอัคนี แต่แท้จริงแล้วเธอก็เพียงแค่เชลยของเขาเท่านั้น“แล้วนี่นายหัวไปกี่วันครับ”“เห็นเขาบอกว่าประมานหนึ่งอาทิตย์น่ะจ้ะ”“นานๆ ครั้งงานจะมีปัญหานะครับ ปกติเรื่องงานนายจะเข้มงวดมาก ไม่รู้ว่าอันนี้มันผิดพลาดตรงไหน นายถึงได้ไปนานขนาดนั้น” วีพูดคล้ายรำพึงกับตัวเองไปด้วย“ฉันก็ไม่ค่อยรู้รายละเอียดหรอกจ้ะ เขาไม่เคยบอกอะไรฉันเลย”พูดจบนิชมลก็เม้มปากลงเพียงนิด พยายามข่มความหนักอึ้งที่แน่นอยู่ในอก จะว่าไปแล้วเธอก็รู้จักเขาน้อยมาก ถึงแ

เย็นวันต่อมา เลิศภพมาหาอรนิดาที่บ้านและนั่งรับประทานอาหารด้วยกันโดยมีฝ่ายหญิงคอยเอาอกเอาใจ เรื่องที่แฟนหนุ่มลงทุนไปตามหานิชมลถึงต่างจังหวัดนั้น เธอยังคงขุ่นเคืองไม่หาย หากอรนิดาก็จำต้องออดอ้อน เพื่อไม่ให้เลิศภพโกรธและทำตัวห่างเหินเย็นชาไปมากกว่านี้ บวกกับวัตถุประสงค์บางอย่างซึ่งเธอกับปัทมาวดีได้วางแผนกัน จึงทำให้หญิงสาวต้องทำตัวนิ่งเข้าไว้เพื่อไม่ให้เสียงานใหญ่“อร่อยไหมคะพี่ภพ”เสียงของอรนิดาเอ่ยพะเน้าพะนอ หลังจากที่หมอหนุ่มยกแก้วน้ำขึ้นดื่ม“อร่อยมากครับ”“แล้วช่วงนี้พี่ภพงานยุ่งไหมคะ”“ก็ยุ่งครับ อรก็รู้ว่างานของพี่เป็นงานที่ต้องคอยดูแลสุขภาพคนไข้อยู่เกือบตลอด หาเวลาว่างยากมากเลย” ชายหนุ่มพูดไปตามความจริง“พอดีอรว่าจะไปเยี่ยมอาเพลิงที่เกาะฟ้าพร่างดาวหน่อยน่ะค่ะ ตอนแรกว่าจะชวนพี่ภพไปด้วย แต่เห็นพี่ภพยุ่งๆ ก็เลยเกรงใจ”“แล้วอรจะไปยังไงครับ” เลิศภพถามอย่างเป็นห่วง“จะไปเครื่องบินค่ะ” อรนิดายิ้มหวานให้แฟนหนุ่ม “อรไปหาอาเพลิงบ่อย พี่ภพไม่ต้องห่วงนะคะ”“แล้วจะไปสักกี่วันล่ะครับ”“อรไปไม่นานหรอกค่ะ สักประมาณ...” หญิงสาวกลอกตาไปมา ทำท่าครุ่นคิด “...สองสามวันก็กลับแล้วค่ะ”“ถ้าอย่างนั้น...ไ