All Chapters of จำเลยอัคนี (ซีรีส์ชุด : จอมใจอสูร ลำดับที่ ๑) : Chapter 61 - Chapter 70

สามปีผ่านไป ณ เมืองแมนเชสเตอร์ ประเทศอังกฤษ…นักธุรกิจสาวสวย ปราดเปรียว ผู้มุ่งมั่นจริงจังกับการทำงานจนประสบความสำเร็จและก้าวขึ้นมาเป็นผู้บริหารระดับสูงของห้างสรรพสินค้ายักษ์ใหญ่ กำลังเป็นที่จับตามองของคนในแวดวงธุรกิจอังกฤษ อีกทั้งความสวยของเธอยังเป็นที่ถูกตาต้องใจบรรดาหนุ่มๆ ทั้งหลาย ซึ่งหนึ่งในนั้นก็มี ‘ทอมมี่ คอร์แนล’ นักธุรกิจเจ้าของกิจการเรือยอช์ตอันดับหนึ่งของเกาะอังกฤษและภาคพื้นยุโรปนิชมลไม่ได้ให้ความสนิทสนมกับใครเป็นพิเศษ เมื่อหญิงสาวปฏิเสธ หนุ่มๆ เหล่านั้นก็ต่างทยอยหายหน้าไป ยกเว้นทอมมี่ที่ยังคงเทียวไปเทียวมาและรักษาความสัมพันธ์เอาไว้อย่างสม่ำเสมอ อีกทั้งเขาเป็นหนุ่มอารมณ์ดี ไม่ทำให้นิชมลอึดอัด หญิงสาวจึงยอมคบเขาในฐานะเพื่อนกริ๊งๆ กริ๊งๆเสียงโทรศัพท์บนโต๊ะทำงานของนิชมลดังขึ้นก่อนเวลาเลิกงานครึ่งชั่วโมง หญิงสาวละสายตาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์แล้วเอื้อมมือไปรับทันที“สวัสดีค่ะ”“ผมเองครับแนนซี่” ปลายสายตอบกลับมาอย่างคุ้นเคย“คุณเองเหรอคะทอม มีอะไรหรือเปล่า โทร.มาซะเย็นเชียว”“เดี๋ยวเลิกงานแล้วผมไปรับนะ”“ไม่ต้องหรอกค่ะ” เสียงหวานปฏิเสธ “เย็นนี้ฉันมีนัดกับพอลแล้วค่ะ”“ผมก็มีนัดกับ

“คนที่จริงจังกับชีวิตอย่างอาเพลิง ถ้าได้รักใครก็รักจริง”“อรไม่คิดว่าอาเพลิงจะรักคุณนิชมลมากขนาดนั้น”“ถ้าลำพังมีแต่มลคนเดียวอาจจะไม่เท่าไร แต่นี่มีลูกติดท้องมลไปด้วยอีกคน อาเพลิงคงทำใจไม่ได้ ถึงแม้ภายนอกอาเพลิงจะดูเข้มแข็งมากแค่ไหนก็ตาม” เลิศภพพูดอย่างคนที่รู้จักชีวิตดี“อรเสียใจค่ะ อรเสียใจจริงๆ” อรนิดาพึมพำขาดเป็นห้วง หยาดน้ำตาไหลรินลงมาตามร่องแก้ม “ถ้าตอนนี้อรรู้ว่าคุณนิชมลอยู่ที่ไหน อรจะไม่ลังเลที่จะไปตามเธอกลับมาหาอาเพลิงเลย”“สิ่งที่มันผ่านไปแล้วเราแก้ไขอะไรไม่ได้หรอกนะอร”“นี่ใช่ไหมคะที่เขาเรียกว่าบาป การที่อรรังแกผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งกำลังอุ้มท้อง ทำให้อรต้องมาทนทุกข์ทรมานกับการนั่งมองอาของตัวเองทุกข์ใจและชีวิตล้มเหลวแบบนี้” หญิงสาวร้องไห้โฮ ความปวดแปลบพุ่งทะยานเข้ามาราวกับวิถีกระสุน“อย่าคิดมากครับอร” เลิศภพปลอบอย่างอ่อนโยน ถึงแม้ว่าสิ่งที่อรนิดาทำลงไปนั้นจะเลวร้ายมากแค่ไหนก็ตาม แต่ตอนนี้เธอก็สำนึกแล้ว และกำลังเป็นทุกข์กับสิ่งที่ตนได้กระทำลงไป เขาคงไม่ใจร้ายพอที่จะซ้ำเติมภรรยาของตัวเองในเวลาที่เธอต้องการกำลังใจมากที่สุดเป็นแน่“อรขอโทษค่ะพี่ภพ อรอยากไปสารภาพความผิดที่ตัวเองก่อข

“ผมขอโทษ...ผมแค่ดีใจเพราะคุณหน้าตาเหมือนภรรยาของผมที่หายตัวไป” เสียงทุ้มพูดหงอยๆ“คุณมีภรรยาแล้วเหรอคะ” แนนซี่ถามอย่างตรงไปตรงมา“ครับ”“คุณบอกว่าเธอหายตัวไป” หญิงสาวมีรอยยิ้มตรงมุมปาก “ไม่ทราบว่าหายไปไหนคะ”“ช่างมันเถอะครับ” อัคนีรีบตัดบท คล้ายไม่อยากจะเสวนากับเธอให้มากความ“ถ้าอย่างนั้นเรามาคุยเรื่องธุรกิจกันเลยดีกว่านะคะ เชิญนั่งค่ะ”เธอผายมือให้เขานั่งลงที่โซฟาตัวเดิม ส่วนตัวเองเดินไปนั่งยังโซฟาอีกตัวหนึ่งซึ่งอยู่ใกล้ๆ กัน“คุณสนใจจะซื้อฟาร์มของผมอย่างนั้นเหรอ?” อัคนีเปิดฉากสนทนา“ไม่ใช่แค่ฟาร์ม แต่ดิฉันอยากจะได้ทุกอย่างบนเกาะของคุณ ลำพังแค่ฟาร์มมุกคงไม่พอใช้หนี้จำนวนมหาศาลของคุณหรอกมั้งคะ” แนนซี่พูดอย่างคนที่รู้ข้อมูลดี“ทำไมคุณถึงอยากได้เกาะของผม”“ดิฉันชอบอัญมณีค่ะ และสนใจด้านนี้มานานแล้ว แต่ยังไม่ได้ลงมือทำจริงจังเสียที”“ที่จริงฟาร์มมุกในโลกนี้มีตั้งมากมายหลายแห่ง ทำไมคุณต้องเจาะจงว่าเป็นฟาร์มของผม” อัคนีพยายามต้อนถามให้อีกฝ่ายจนมุม“ความจริงก็ไม่ได้เจาะจงว่าจะต้องเป็นฟาร์มของคุณหรอกนะคะ แต่มันเป็นช่วงจังหวะพอดี อีกอย่างฉันได้ข่าวมาว่ามุกของคุณน้ำงามมาก คงไม่ต้องเสียเวลาปรับป

หลังจากที่แนนซี่ย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านหลังใหญ่บนเกาะฟ้าพร่างดาวแล้ว อัคนีก็ไม่เคยย่างกรายเข้ามาในบ้านหลังนั้นอีกเลย เขาจะเก็บตัวเงียบและมีโลกส่วนตัวอยู่ในกระท่อมหลังเล็ก แต่ทุกๆ เช้าเขาจะต้องทำหน้าที่เป็นสารถีขับรถให้เจ้านายสาวไปทำงานยังฟาร์มมุกหญิงสาวเรียกหาแผนปรับปรุงพื้นฟูกิจการของเกาะฟ้าพร่างดาวที่เธอสั่งให้เขาไปทำ และเรียกประชุมฝ่ายต่างๆ อย่างเคร่งเครียดทุกวัน ถึงนิชมลเป็นผู้หญิงตัวเล็กๆ หากเธอก็ใจสู้และเอาจริงเอาจังกับงานมาก ประกอบกับมีอัคนีคอยเป็นผู้ช่วยที่มีประสิทธิภาพสูง จึงทำให้บุคลากรของฟาร์มมุกให้ความยำเกรงและเชื่อมั่นในตัวเธอด้วยเวลาอันรวดเร็วฟาร์มมุกที่เคยซบเซามานาน บัดนี้เริ่มกลับมาคึกคักอีกครั้ง คนงานทุกคนมีความหวัง ต่างก็ตั้งใจทำหน้าที่ของตนอย่างขยันขันแข็ง“คุณแนนซี่เก่งจังเลย เอ็งว่าไหม” คนงานที่ว่างยามพักกลางวันจับกลุ่มซุบซิบคุยกัน“อืม...แถมได้นายหัวช่วยอีกต่างหาก รับรองคราวนี้ฟาร์มมุกของพวกเราต้องกลับมาเจริญรุ่งเรืองเหมือนเดิมแน่ๆ”“ข้าว่าหน้าตาคุณแนนซี่คล้ายผู้หญิงที่นายเคยพามาเมื่อสามปีก่อนยังไงไม่รู้ว่ะ”“ก็แค่คล้ายๆ ล่ะวะ คุณแนนซี่เป็นถึงลูกสาวของมหาเศรษฐีชาว

แนนซี่สูดลมหายใจเข้าลึกๆ อย่างพยายามต่อต้านอาการวาบหวาม ที่แล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย แต่แล้วความยับยั้งชั่งใจและสติสัมปชัญญะของเธอก็ขาดสะบั้น เมื่อเขาประทับริมฝีปากร้อนๆ ลงบนผิวขาวพร่างอมชมพูที่งดงามเสมือนกุหลาบดอกตูมใบหน้านวลบิดเบี้ยวเหยเก ขณะที่ฝ่ามือใหญ่ของชายหนุ่มลากไล้ไปตามร่างอรชรอย่างเชื่องช้า ตั้งแต่ลาดไหล่มนจนผ่านมาถึงสะโพกพายได้รูป ก่อนจะวกเข้าไปยังต้นขาเรียวสวย พลางสำรวจไปทุกซอกทุกมุม ไม่เว้นแม้กระทั่งดอกไม้สาวอวบอูม คล้ายกับรู้จักร่างกายของเธอเป็นอย่างดีหญิงสาวซ่านสยิวสุดจะพรรณนา อยากจะผลักเขาให้ออกห่าง แต่กลับกลายเป็นยกมือขึ้นก่ายกอดและดึงร่างกำยำเข้ามาบดเบียดใกล้ชิดยิ่งขึ้น“อืม...” เสียงทุ้มครางฮึมฮัมอย่างพอใจ โดยเฉพาะตอนที่มือเรียวเล็กแทรกเข้าไปในกลุ่มผมดกดำของเขาแล้วขยี้ทึ้งเพื่อระบายอารมณ์รัญจวนอัคนีเก็บเกี่ยวเอาความหอมหวานกำซาบใจจากทรวงอกสล้างเข้าจนเต็มปอด แล้วเงยหน้าขึ้นสบประสานกับดวงตาคู่สวย แนนซี่จ้องมองเขานิ่ง ในขณะที่เขาผละออกไปเพื่อปลดเปลื้องเสื้อผ้าของตัวเองอย่างเร่งร้อนโดยใช้เวลาไม่กี่วินาทีร่างเปลือยเปล่าของบุรุษเพศยืนผึ่งผายอวดความกลัดแกร่งชี้ผงกผงาด