All Chapters of จำเลยอัคนี (ซีรีส์ชุด : จอมใจอสูร ลำดับที่ ๑) : Chapter 21 - Chapter 30

อัคนีกลับออกมาจากห้องรับรองของโรงแรมหลังจากเจรจากับลูกค้าเสร็จ ชายหนุ่มเข่นเขี้ยวในใจพร้อมกับขบกรามจนนูนเป็นสัน มือแกร่งกำเข้าหากันแน่น เพื่อระงับอารมณ์ไม่ให้บันดาลโทสะ เมื่อไม่เห็นเชลยสาวรออยู่ที่เดิมตามคำสั่ง“อ้าว...สวัสดีครับนายหัวอัคนี” ราเชนเอ่ยทักขึ้นในฐานะของคนรู้จักกัน หากแต่อีกฝ่ายกลับตีหน้ายุ่งเป็นยักษ์ทศกัณฐ์“ไม่ทราบว่าคุณราเชนยืนอยู่ตรงนี้นานแล้วหรือยังครับ” เสียงทุ้มถามราบเรียบ ทว่าในใจนั้นร้อนรุ่มราวกับปรมาณูที่กำลังจะระเบิด“สักพักแล้วครับ มีอะไรเหรอครับ”“เห็นผู้หญิงที่ใส่เสื้อลายสก๊อต กางเกงเล ผมยาวๆ ไหมครับ”ราเชนทำท่าครุ่นคิดและไม่กี่อึดใจก็พยักหน้า “อ๋อ..เห็นครับ เธอมากับนายหัวเหรอครับ”“ใช่ครับ เธอเป็นคนงานในฟาร์มมุกของผม”“อืม...ที่แท้คุณนิชมลก็ทำงานอยู่ที่ฟาร์มมุกของนายหัวนี่เอง” ราเชนทำท่ายินดีขึ้นมาทันทีชื่อที่ถูกเรียกออกมาจากปากของราเชนอย่างคล่องแคล่ว ทำให้อัคนีชักฉุนๆ อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน จึงพานนึกโกรธไปยังตัวต้นเหตุ เผลอเป็นไม่ได้ ให้ท่าผู้ชายไปทั่ว เดี๋ยวก่อนเถอะนิชมล!“แล้วตอนนี้คนของผมไปไหนแล้วครับ” นายหัวหนุ่มรีบถามต่อ“เห็นว่าจะกลับบ้านน่ะครับ แ

“อืมมม...”เสียงทุ้มครางฮึมฮัมในลำคอ มือหนาเลื่อนมารองแก้มก้นอวบนุ่มทั้งสองข้าง แล้วช้อนเข้าหาเรียวลิ้นซึ่งกำลังดูดเลียและถูไถไสเสียดตรงติ่งเกสรอันฉ่ำเยิ้มด้วยไฟปรารถนาที่รุนแรงร่างอ้อนแอ้นสะดุ้งเฮือก จิกกรงเล็บลงบนไหล่แกร่ง หลังรู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่ไม่ใช่ลิ้นชำแรกลึกเข้ามาในซอกหลืบของนวลเนื้อนุ่ม หญิงสาวรีบผงกหัวก้มลงไปมองทันที และก็ต้องเบิกตาโตขึ้นเมื่อเห็นชายหนุ่มกำลังใช้นิ้วเรียวยาวเคลื่อนที่เข้าออกระรัวแทนปลายลิ้น“อูยยย...ซี้ดดด...ไม่ไหวแล้ว...อย่าทรมานฉันแบบนี้เลย...”เสียงครวญครางอย่างรัญจวนจิตดังต่อเนื่อง เมื่อไม่สามารถต้านทานความวาบหวามปนเสียวซ่านจากสัมผัสที่ร้อนแรงของปลายนิ้วเขาได้ เธอยินยอมพร้อมใจรับการลงทัณฑ์อันชวนสะเทิ้นสะท้านนั้นอย่างเต็มที่“ดีมากนิชมล...”ใบหน้าหล่อคมเผยยิ้มละไมกับการตอบสนองของเชลยสาว พลางเร่งเร้าจังหวะการขยับนิ้วเข้าออกให้...เร็วขึ้น! เร็วขึ้น! เร็วขึ้น! และถี่ระรัวยิบ!กระทั่งในที่สุด...“อ๊ะ...อ๊ะ...อ๊ะ...อร๊ายยยยย!!!”หญิงสาวก็เปล่งเสียงร้องออกมาพร้อมกับรีบผวาเข้าไปกอดร่างแกร่งกำยำไว้แน่น เมื่อทะยานโลดแล่นขึ้นสู่จุดสูงสุดของห้วงอารมณ์หวามอัคน

นิชมลขลุกตัวอยู่ในกระท่อมอย่างเบื่อๆ จนถึงตอนค่ำ เมื่อไม่มีอะไรทำจึงนอนเล่นกระทั่งเผลอหลับไป และตื่นมาอีกทีในช่วงโพล้เพล้ ซึ่งป้าแจ๋วกำลังยกถาดอาหารเย็นเข้ามาในกระท่อมพอดี“เป็นอะไรคะคุณ” แม่บ้านวัยกลางคนเอ่ยถาม“มลปวดหัวค่ะป้า” หญิงสาวยกมือขึ้นอิงที่ขมับตนเอง “ป้าพอจะมียาแก้ปวดไหมคะ”“มีๆ ค่ะ เดี๋ยวป้าไปหยิบมาให้นะคะ”ป้าแจ๋วกลับไปที่บ้านหลังใหญ่ และอีกไม่ถึงสิบนาทีก็กลับมา อีกครั้งพร้อมกับยาแก้ปวดในมือจำนวนสองเม็ด“ขอบคุณนะคะป้า เกรงใจป้าจริงๆ”“ไม่ต้องเกรงใจหรอกค่ะ นายหัวให้ป้ามาดูแลคุณ คุณรีบไปอาบน้ำแล้วก็มาทานข้าวนะคะ จะได้ทานยาแล้วพักผ่อน”“ค่ะ”นิชมลรับคำแล้วไปอาบน้ำ ก่อนจะมาทานอาหาร ซึ่งทานไม่กี่คำก็อิ่ม พลางอดคิดไม่ได้ว่าป่านนี้อัคนีจะกลับมาหรือยังหญิงสาวรีบสลัดความคิดของตัวเองทิ้งและรีบทานยาหลังอาหารทันที“ขอบคุณมากนะคะป้าแจ๋ว” เสียงหวานเอ่ยขึ้นอีกครั้งเมื่อป้าแจ๋วเข้ามายกถาดอาหารกลับไป“คุณมลก็รีบนอนนะคะ พรุ่งนี้จะได้สดชื่น”“ค่ะป้า”หลังจากป้าแจ๋วยกถาดอาหารออกไปแล้ว นิชมลก็เดินไปดูดาวผ่านหน้าต่างของกระท่อม คืนนี้ดวงดาวนับล้านๆ ต่างแข่งกันกะพริบแสงเหมือนเช่นคืนก่อน แต่ทำไม

นิชมลอ้าปากหวอ นัยน์ตาคู่สวยเผลอมองแผงอกล่ำสัน ซึ่งนูนเด่นเป็นฐานกว้างและอุดมไปด้วยมัดกล้ามหนั่นแน่นแห่งบุรุษเพศ โดยเฉพาะบริเวณกลางกายของเขาที่ชูชันผงกผงาดช่างชวนสะท้าน แต่กลับดึงดูดจนทำให้เธอมิอาจถอนสายตาไปจากส่วนนั้นได้แม้สักเสี้ยววินาทีเดียวร่างกำยำยิ้มหวาน ขณะโน้มตัวลงทาบทับบนร่างอรชร มือหนาข้างหนึ่งอ้อมมาดันเอวกิ่วนั้นขึ้นเพียงนิด ก่อนจะค่อยๆ ประคองความโอฬารแห่งบุรุษเพศเข้าหลอมรวมกับความอ่อนนุ่มกลางกายสาวเป็นเนื้อเดียวกันจนหมดสิ้น!เชลยสาวเม้มปากแน่น เกร็งร่างโค้งงอรอความเจ็บปวด ทว่าในคราวนี้มันกลับไม่รู้สึกสาหัสเหมือนครั้งแรก โดยการเติมเต็มที่เขาส่งมอบนั้นก่อให้เกิดความวาบหวามรัญจวน ทำเอาร่างเล็กๆ เผลอตอบสนองอย่างเต็มใจมากขึ้น“ปล่อยใจไปกับผมนะ...” อัคนีพูดเสียงต่ำ พลางเร่งจังหวะรักให้เป็นไปตามแรงอารมณ์สวาทแห่งดำฤษณา ซึ่งกำลังโหมกระพือขึ้นประดุจเปลวไฟที่กำลังมอดไหม้อยู่บนเตาถ่านความรุ่มร้อนเข้าครอบงำนิชมลจนสมองคิดอะไรไม่ออกแล้วในตอนนี้ นอกจากอาการเสียวซ่านที่เขาตั้งใจสรรค์สร้างให้กับร่างกายเธอ จังหวะของการเคลื่อนไหวที่เนิบนาบเปลี่ยนเป็นหนักหน่วงและดุดัน ทำเอาหญิงสาวรู้สึกเหมือ

ในช่วงบ่าย...นิชมลทำงานอย่างไม่ค่อยมีสมาธินัก เพราะมัวครุ่นคิดถึงเรื่องเมื่อตอนเที่ยงที่อัคนีมีท่าทางเคร่งเครียดมาก หญิงสาวพยายามบอกตัวเองว่ามันไม่ใช่เรื่องของเธอ แต่ความคิดนั้นมันก็เฝ้าวนเวียนผุดพรายอยู่ในหัวจนสลัดไม่ออกตกเย็นหญิงสาวก็เดินไปขึ้นรถเหมือนเช่นทุกวัน หากทว่าวันนี้อัคนีไม่ได้ขับรถตรงดิ่งกลับบ้าน เขากลับหักพวงมาลัยพารถเลี้ยวไปอีกทาง“คุณกำลังจะไปไหนคะ” ใบหน้าสวยหวานหันมาถามอย่างอดไม่ได้เขาไม่ตอบ แต่เหยียบคันเร่งรถไปเรื่อยๆ จนกระทั่งไปจอดใกล้ๆ กับหน้าผาแห่งหนึ่ง ซึ่งเป็นมุมที่มองเห็นท้องทะเลอย่างชัดเจน ขณะนั้นพระอาทิตย์สีส้มเหลือบแดงดวงโตเริ่มอ่อนแสงลง และสะท้อนไปกระทบกับผืนน้ำจนเกิดเป็นแสงสีทองระยิบระยับ ประดุจมีใครนำเกล็ดเพชรมาโปรยปรายเอาไว้“สวยจัง...” นิชมลพูดขึ้นเหมือนคนละเมอในขณะก้าวลงจากรถ“มลชอบไหม”“ชอบสิคะ ชอบมากเลย” หญิงสาวตอบโดยที่สายตายังไม่ละจากภาพสวยงามเบื้องหน้า“ผมชอบมาที่นี่เวลามีอะไรไม่สบายใจ” เสียงทุ้มพูดคล้ายรำพึง ทำให้คนข้างๆ ต้องหันมามองเสี้ยวหน้าคมคร้ามอย่างใคร่รู้“คุณมีอะไรไม่สบายใจเหรอเปล่าคะ”“ไม่มีหรอก” เขายิ้มเรียบๆ “ผมก็แค่พูดอะไรเรื่อยเปื่อ