Tous les chapitres de : Chapitre 131 - Chapitre 140

[Ang Villa sa Ulap]Ang Netherlands ay hindi nagbibigay ng init, kundi isang uri ng kapayapaang kasing-lamig ng marmol. Sa isang liblib na mansyon sa labas ng Amsterdam, kung saan ang mga kanal ay tila mga ugat na nagdadala ng mga sikreto ng Europa, nananahan ang pamilya Cruz-Valente. Ang villa ay nababalot ng makapal na hamog—isang natural na tabing na nagtatago sa kanila mula sa mga mata ng mundong hindi pa tapos sa paniningil sa kanilang mga dugo.Si Ryella ay nakatayo sa balkonahe, nakatingin sa malawak na taniman ng mga tulip na sa dilim ng gabi ay nagmumulang mga aninong nakaluhod. Hawak niya ang isang baso ng red wine, ngunit ang kanyang isipan ay wala sa lasa ng ubas, kundi sa lalaking nasa loob ng kanilang silid.Pumasok si Ryella sa silid kung saan ang tanging liwanag ay nagmumula sa nagbabagang kahoy sa fireplace. Doon, nakita niya si Vladimir. Nakahubad ito hanggang baywang, nakaupo sa gilid ng kama habang minamasid ang isang lumang mapa ng Italya. Ang mga peklat sa kanyan

[The Masquerade of Venice]Ang Venice ay isang lunsod na nabubuhay sa pagitan ng tubig at anino, isang labirinto ng mga kanal na tila nilikha para sa mga lihim na pagtatagpo at mararangyang pagtataksil. Sa ilalim ng maputlang liwanag ng buwan, ang maririkit na palazzo ay tila mga kalansay ng isang imperyong tumatanda na, ngunit sa loob ng mga ito, ang kapangyarihan ay nananatiling kasing-talim ng labaha.Sa isang pribadong gondola na dahan-dahang bumabaybay sa Grand Canal, nakaupo sina Ryella at Vladimir. Nakasuot sila ng mga tradisyunal na maskarang Venetian—si Vladimir ay suot ang pilak na maskara ng isang asasin, habang si Ryella ay nababalot ng itim na puntas na may disenyong volto. Ang lamig ng gabi ay humahampas sa kanilang mga balat, ngunit sa loob ng kanilang mga kasuotan, ang init ng kanilang katawan ay nagsisilbing tanging proteksyon laban sa panganib na naghihintay.Hinawakan ni Vladimir ang kamay ni Ryella sa ilalim ng telang pelus na nakatakip sa kanilang mga hita. Kahit m

[Echoes of a Lie]Ang dagat ng Venice ay tila kumukulong itim na tinta sa ilalim ng nagbabagang langit. Habang lumalayo ang kanilang speedboat mula sa Palazzo Dandolo na unti-unting nilalamon ng apoy at tubig, ang ingay ng pagsabog ay napalitan ng isang mas nakabibinging katahimikan sa pagitan nina Ryella at Vladimir.Hawak ni Ryella ang gilid ng bangka, ang kanyang puting balat ay nabahiran ng abo at usok, ngunit ang kanyang mga mata ay nakapako sa Black Ledger na nasa kandungan ni Vladimir. Ang rebelasyong ang kanilang pag-iibigan ay isang engineered romance—isang blueprint na dinalubhasa nina Mateo at Constantine bago pa man sila magtagpo—ay tila isang lason na dahan-dahang gumagapang sa kanyang puso."Lahat ba, Vlad?" basag ang boses ni Ryella, halos hindi marinig sa tindi ng hangin. "Ang pagtatagpo natin sa Roma... ang unang gabi natin... binalak ba nila pati ang paraan ng pagtingin mo sa akin?"Nilingon siya ni Vladimir. Ang Iron King ay duguan, ang kanyang tuxedo ay punit-punit,

[The Ashes of Rome]Ang katahimikan pagkatapos ng isang pagsabog ay hindi tunay na katahimikan; ito ay isang nakabibinging alingawngaw ng pagkawasak. Sa ilalim ng guho ng Vault of Ancestors, ang usok ay kasing-kapal ng pighati. Ang amoy ng pulbura ay humahalo sa amoy ng sinaunang alikabok at sariwang dugo.Si Ryella ay dahan-dahang nagkamalay, ang kanyang pandinig ay puno ng matinis na ugong. Ang kalahati ng kanyang mukha ay nababalutan ng dumi, at ang kanyang katawan ay nakadagan sa ilalim ng isang bumagsak na haligi ng marmol. Ngunit hindi ang sakit ang nagpabilis sa tibok ng kanyang puso—kundi ang kawalan ng anino ni Vladimir sa kanyang tabi."Vlad..." ang kanyang boses ay isang mahinang kalos, tuyot at puno ng abo. "Vladimir!"Mula sa kabilang panig ng guho, isang liwanag ng flashlight ang tumama sa kanyang mga mata. Si Vlady, kasama si Kenji, ay nagawang makapasok sa gumuhong lagusan bago pa man tuluyang sumara ang bukana. Ang mukha ng binata ay putla, ang kanyang mga kamay na may

[The Stranger Son]Ang liwanag na bumalot sa kuta ng Council ay hindi apoy, kundi isang purong electromagnetic surge na nanggaling sa mismong isipan ni Vlady. Nang dahan-dahang humupa ang asul na kislap, ang marangyang silid nina Tiberius ay naging isang malamig na sementeryo ng teknolohiya. Ang mga monitor ay basag, ang mga server ay umuusok, at ang Grand Master ay nakabulagta, hindi patay, kundi tulala—ang lahat ng kaalaman at kapangyarihan ng Council ay tuluyan nang nabura.Ngunit sa gitna ng silid, si Vlady ay nakaluhod. Ang kanyang mga mata ay dilat ngunit walang buhay na kislap. Ang dugo mula sa kanyang ilong ay pumatak sa malamig na sahig, kasing-pula ng mga tulip sa Netherlands.Mabilis na dinaluhong ni Ryella ang kanyang anak. "Vlady! Anak, tumingin ka sa akin!" hiyaw niya, ang kanyang boses ay basag sa takot na mas matindi pa kaysa noong hinukay niya si Vladimir mula sa guho.Dahan-dahang itinaas ni Vlady ang kanyang ulo. Tinitigan niya si Ryella nang matagal. Walang pagkila