Semua Bab เพลิงรักนายหัว: Bab 11 - Bab 20

“ไหนบอกว่าจะปล่อยไง”พนิดาพยายามสะบัดแขนเรียวออกจากการเกาะกุมที่แสนรัดรึงเพราะคนบอกว่าจะปล่อยไม่ยอมปล่อยเสียที“ให้พี่จูบก่อน” สิ้นคำขอ เขาบดจูบลงมาอีกครั้งอย่างเร่าร้อนหญิงสาวดิ้นรนทุบตีอีกคราแต่หาทำอะไรเขาได้ไม่ สุดท้ายเมื่อเขาจูบจนพอใจจึงยอมปล่อยร่างอรชรแต่โดยดีพนิดารีบผลักร่างสูงออกห่าง วิ่งออกไปจากโขดหินพร้อมทั้งตะโกนบอกลูกน้องและปิ่นปักว่าจะกลับบ้านตอนนี้เลยแทนคุณแอบมองหญิงสาววิ่งหนีขึ้นเนินไปอย่างชอบใจ พนิดาหันมามองเขาอีกครั้ง แทนคุณยักคิ้วให้อย่างเจ้าเล่ห์ หญิงสาวสะบัดหน้าหนีอย่างไม่สบอารมณ์แทนคุณมองร่างพนิดาไปจนลับตา ลูบที่ริมฝีปากของตัวเอง นึกถึงจุมพิตหวานกับรสชาติละมุนของเรือนร่างเมื่อสักครู่ เขาถึงกับกลืนน้ำลายลงมาอย่างกระหายอีกครา“เธอต้องเป็นเมียพี่เท่านั้น”แทนคุณพูดกับตัวเองว่าจะต้องเอาพนิดามาทำเมียให้ได้แม้จะด้วยวิธีไหนก็ตาม ยิ่งเธอบอกเกลียด เขายิ่งจะตามตอแยเธอให้ถึงที่สุดยิ่งเธอบอกว่าถึงแม้เขาจะเป็นผู้ชายเพียงคนเดียวในโลก เธอก็ไม่มีวันเอาเขาเป็นสามีเขานี่แหละจะเอาเธอมาทำเมียให้จงได้…“ทำไมรีบกลับคะคุณหนู ไหนบอกว่าจะทานข้าวกลางวันที่นี่ยังไงคะ” ปิ่นปักถามอย่างสง

“เวลาน้องพริกหวานโกรธนี่น่ารักชะมัดเลย อยู่อิริยาบถไหนก็น่ารักไปหมด แต่ถ้าจะให้น่ารักกว่านี้น้องพริกหวานต้องอยู่ใต้ร่างพี่ แล้วครางเหมือนลูกแมวเชื่องๆ แต่เร่าร้อน มองพี่ด้วยสายตาเชื่อมๆ เชิญชวน น่าจะดีกว่านี้ อ๋อ... เกือบลืมอีกอย่างนึงคือ มือนิ่มมือนี้ลูบไล้ไปทั่วร่างของพี่อย่างเชื่องช้า แค่คิดก็...”แทนคุณพูดยั่วเสียงกระเส่ายิ้มใส่ตาให้หญิงสาวอย่างไม่ยอมแพ้ เขาจบคำพูดให้คิดต่อเอาเองด้วยความเจ้าเล่ห์ ดวงตาคมกล้าเปล่งประกายแพรวพราวจนพนิดาอยากจะจิ้มตานั้นให้บอดไปเสียทั้งสองข้าง“ไอ้บ้า! ใครจะทำอะไรทุเรศแบบนั้น แต่ถ้าทำจริงก็ไม่ใช่กับนาย ถึงนายจะเป็นผู้ชายคนสุดท้ายบนโลกใบนี้ ฉันก็ไม่มีวันทำอย่างนั้นกับนายอย่างเด็ดขาด”พนิดาปล่อยหมัดเข้าไปที่ใบหน้าหล่อแต่เจ้าเล่ห์นั้น แต่กลับไม่โดนใบหน้าของเขา เธอจึงโดนชายหนุ่มรวบมือเอาไว้มั่นหย้งกับจอมทำท่าจะมาช่วยเจ้านายสาวเมื่อยืนดูเหตุการณ์อยู่นานแล้ว ทั้งสองไม่กล้าเข้าไป เห็นเจ้านายสาวทะเลาะกับคู่ปรับทีไร ไม่เคยถึงเนื้อถึงตัวสักที แต่สังเกตว่าพักหลังที่แทนคุณกลับมาจากต่างประเทศดูจะรุกหนักกว่าเก่าเสียอีกโก้และมั่นชักปืนออกมาคนละกระบอกขู่เล็งไปยังทั้

“โอ๊ย! ฤทธิ์มากจริงนะน้องพริกหวาน”แทนคุณโยนร่างอรชรลงไปในน้ำ น้ำกระเพื่อมไปทั่วบริเวณอีกรอบ“สมน้ำหน้า เล่นกับใครไม่เล่น”พนิดาหัวเราะอย่างสะใจ ทำท่าจะว่ายน้ำหนี“นึกว่าจะหนีพ้นเรอะ”แทนคุณว่ายน้ำไปคว้าร่างอรชรให้เข้ามาหา ก่อนที่เธอจะหนีไปได้“ฤทธิ์มากนักนะ”แทนคุณดึงร่างบอบบางมากอดรัด กดจุมพิตลงไปอย่างเร่าร้อนตามแรงอารมณ์ที่กำลังอยากเอาชนะเขาอยากเอาชนะและปราบพยศเธอเป็นที่สุด ยิ่งเธอปฏิเสธทำท่ารังเกียจเขามากขนาดไหน เขายิ่งอยากเอาชนะมากขึ้นเป็นทวีคูณ แทนคุณกดร่างบอบบางลงไปใต้น้ำเพื่อกดจุมพิตปิดเรียวปากหวานเอาไว้พนิดาดิ้นรนด้วยความตกใจ แต่ต้องรับรสจุมพิตของเขาเต็มเหนี่ยวเพราะต้องการอากาศหายใจร่างสูงจับร่างบางโผล่ขึ้นมาจากน้ำเมื่อลงทัณฑ์ด้วยการจุมพิตจนสาแก่ใจ เขาถอนจุมพิตออก หายใจหอบพร่าประสานกับร่างอรชรที่อยู่ในอ้อมแขนพนิดาอ้าปากประท้วง แต่ไม่ทันตั้งตัวเลยโดนเขาจุมพิตซ้ำเข้าอีกรอบอย่างหนักหน่วง มือหนาลูบไล้ทั่วร่างอรชรอย่างสำรวจตรวจตรา แทนคุณผลักรั้งร่างอรชรไปชิดกับขอบสระ ถอนจุมพิตออกเพื่อมองเข้าไปในดวงตาของเธออย่างเร่าร้อน“คิดว่าจะหนีพี่พ้นเรอะ พี่จะตามน้องพริกไปสุดล้าฟ้าเขียว ไม

ร่างแกร่งกอดรัเต็มอ้อมแขน ลิ้นอุ่นหนาลากไล้ไปทั่วเรียวปากหวาน มือใหญ่ฟอนเฟ้นทรวงอกอิ่มเบามือเธออุทานเพื่อเปิดเรียวปากยินยอมให้เขาแทรกลิ้นหนาลงไปสำรวจดูดกินความหอมหวานในโพรงปากอย่างถนัดถนี่มือเรียวบางทั้งสองข้างโดนมือหนาของเขากดทับแนบไปกับแผ่นหินกว้าง เพื่อไม่ให้มีทางหนีรอดเขาไปได้พนิดามึนงงไปหมดกับสัมผัสดูดดื่มจากรสจุมพิตที่กำลังสัมผัสเรียวปากหวานของเธออย่างหนักหน่วง กายแกร่งกดทับแนบแน่นกับร่างอรชรไม่ห่างหาย สมองเริ่มทำงานช้าลง โลกนี้ช่างคว่ำหายพลิกตีลังกาไปหมด ลิ้นเล็กยอมล่าถอยต่อลิ้นแกร่งที่ตวัดรัดรึงอย่างหยอกเย้า จุมพิตที่แสนยาวนานชั่วกัปชั่วกัลป์ สิ้นสุดลงในที่สุด เมื่อเขาถอนจุมพิตออกเพื่อสูดอากาศหายใจเข้าปอดพร้อมกับเธอพนิดามองใบหน้าหล่อคมที่กำลังหายใจหอบพร่าอยู่เหนือใบหน้าเธอแค่คืบความวาบหวามแผ่ซ่านไปทั่วร่างอรชรอย่างไม่อาจหยุดยั้งได้ แทนคุณก้มใบหน้าลงไปจุมพิตหญิงสาวอีกครั้งเมื่อเห็นเธอไม่ได้ขัดขืนแต่กำลังส่งสายตาปรือเยิ้มมาแทนที่จุมพิตครั้งที่สองช่างหอมหวานเร้ารึงใจ เนิ่นนานเหมือนไม่อยากถอดถอนออกจากกันพนิดาเผลอจูบตอบเขาไปอย่างเผลอไผล“พริกหวานของพี่ หวานเหลือเกิน เป็นของพ

แต่ก่อนที่หญิงสาวจะคว้าขอบสวรรค์มาได้อีกครั้ง เขาถอดถอนร่างแกร่งออกไปจากร่างอรชรจนหมดสิ้น พนิดาอุทานประท้วง เมื่อเธอตกจากวิมานชั้นฟ้าที่กำลังสว่างไสวพร้อมที่จะรับเธอขึ้นไปเดินเล่น“ขอพี่สิพริกหวาน ขอพี่...” แทนคุณต่อรออีกครั้ง“ไม่…” พนิดาตอบเขาเสียงพร่าอย่างดื้อดึงแทนคุณสะกดกลั้นอารมณ์อดทนอย่างรุนแรง ก่อนจะเริ่มเล้าโลมเธออีกครั้ง ตั้งแต่จูบซับที่ใบหน้าสวยหวาน ระเรื่อยลงมาที่ต้นคอหอมกรุ่น ใบหน้าคมเข้มงับทรวงอกเล่นอย่างหยอกเย้า ริมฝีปากหยักหนาลากไล้ลงมาตามหน้าท้องแบนราบ เขาตวัดเลียดอกไม้งามหวานอีกคราพนิดาอุทานเมื่อเขาเริ่มเล้าโลมอีกครั้ง ความอัดแน่นที่ยังไม่ได้ปลดปล่อยกำลังทำให้เธอแทบขาดใจในที่สุดเขาเติมเต็มความแข็งแกร่งลงมาในในกลีบสาว พนิดาสะท้านเมื่อความใหญ่โตเข้ามาให้เธอโอบอุ้มอย่างหนักหน่วงจังหวะรักครั้งใหม่เริ่มขึ้นอีกครา แต่ครั้งนี้ดูช่างเร่าร้อนเหลือเกิน จนเธอรู้สึกถึงสิ่งรอบข้างพลิกหงายไปหมดมือแกร่งสอดเข้าไปใต้สะโพกงอนงามดึงขึ้นมาให้รับการสอดประสานหนักหน่วงเต็มที่หญิงสาวครวญครางจิกมือบนไหล่กว้าง ปล่อยตัวปล่อยใจให้เขานำพาไปจนหมดสิ้น จังหวะรักเริ่มร้อนแรงขึ้น เธอกำลังจะคว้า