Alle Kapitel von เพลิงรักนายหัว: Kapitel 1 – Kapitel 10

จึงไม่อยากจะสุงสิงกับเขาเลยสักนิด เธอไม่เคยลืมว่าสมัยเป็นเด็ก เขาชอบรังแกเธอขนาดไหนแทนคุณชอบมาแกล้งดึงผมเปียเธออยู่บ่อยๆ หัวเราะเยาะเธอทุกครั้งเวลาเธอทำอะไรผิดพลาด“ซื้ออะไรแล้วมันยุ่งอะไรกับนาย กรุณาหลีกไปด้วย”พนิดาพูดอย่างถือดีมองเขาแบบไม่เกรงกลัวสักนิด“ดุจริงๆ น้องพริกหวาน”แทนคุณพูดพร้อมทั้งลูบปลายคางไปมาอย่างกวนๆ“จะดุไม่ดุไม่เกี่ยวอะไรกับนาย”พนิดาว่าใส่เขาด้วยความหงุดหงิดที่เขาไม่ยอมถอยไปสักที“เกี่ยวสิ ทำไมจะไม่เกี่ยว เพราะอนาคตแม่ของลูกพี่ดุอย่างนี้ พี่ต้องเตรียมตัวเตรียมใจเอาไว้”“ไอ้บ้า! พูดจาทุเรศ ใครจะไปเป็นแม่ของลูกนาย”พนิดาหน้าแดงในคำพูดของเขา“ทุเรศตรงไหนพี่พูดเรื่องจริง”แทนคุณเอามือลูบปลายคางไปมาอย่างกวนอารมณ์หญิงสาวไม่เลิกรา“เรื่องจริงอะไรของนาย”พนิดาถามด้วยความโมโหจัด จนหน้าแดงก่ำไปหมด“ลืมไปแล้วเรอะ ที่พี่เคยพูดเอาไว้”แทนคุณเน้นยำในคำพูดที่เขาเคยพูดกับเธอ ตอนที่เธอแตกเนื้อสาวว่าห้ามเธอมีใครเพราะเธอจะต้องเป็นเมียของเขาคนเดียวเท่านั้น“ทำไมจะต้องลืม เพราะไม่เคยจำด้วยซ้ำ”พนิดาเชิดหน้าตอบอย่างถือดี แทนคุณหรี่ตามองหญิงสาวอย่างไม่ชอบใจ ถ้าไม่ติดว่าอยู่ในตลาดผู้ค

“ใช่ ลูกไปเรียนต่อหลายปี สองบ้านโน้นเขาพัฒนาแซงหน้าเราไปเยอะ อีกอย่างนึง ช่วงนี้ไพรวัลย์ลูกชายคนโตของไอ้พิง มันเข้ามารับงานแทนพ่อมันอย่างเต็มตัว มันกว้านซื้อที่ดินไปทั่วปักษ์ใต้ ตอนนี้ที่ดินของเรากับของมันเกือบเท่าๆ กันก็ว่าได้”เทพพูดกับลูกชายเรื่อยๆ เหมือนเป็นการเล่าให้ฟังถึงพัฒนาการของคู่แข่งมากกว่าจะจริงจังอะไรมากมาย“แล้วไอ้โตมอญล่ะครับพ่อ” แทนคุณถามถึงศัตรูตัวฉกาจ“บ้านนั่นนะเหรอ นอกจากที่ดิน มันจะผลิตน้ำมันบังหน้าแล้ว มันยังเปิดซ่อง รวมถึงบ่อนอีก ไอ้นี่มันเลวทั้งพ่อทั้งลูก”เทพเอ่ยถึงตระกูลเพชรสุริยะอย่างเกลียดชัง แทนคุณรับฟังคำพูดของบิดาอย่างใช้ความคิด เขารู้ว่าที่นี่ไม่มีใครกล้าหือกับตระกูลดังอย่างเพชรสุริยะ รวมถึงตระกูลอัศวโยธินและอัครมหาศาลด้วยเช่นกัน“คงไม่มีใครกล้ากระตุกหนวดเสือ”แทนคุณพูดด้วยดวงตาแข็งกร้าว“มีตำรวจย้ายมาที่นี่คนนึงเมื่อปีที่แล้ว ชื่อปกรณ์ เพชรน้ำงาม ท่าทางใช้ได้ทีเดียว” เทพเอ่ยชมตำรวจตงฉินของจังหวัด“พ่อบอกว่าชื่ออะไรนะครับ”แทนคุณเลิกคิ้วถามบิดาให้ชัดเจนอีกครั้งเพราะชื่อและนามสกุลนี้มันเพื่อนของเขาชัดๆ“ปกรณ์ เพชรน้ำงาม” เทพเอ่ยชื่อของตำรวจตงฉินอีกครั้ง

เห็นทำแต่งาน พี่พลก็ติดสาว แล้วพี่พันก็สันโดษ” หญิงสาวบ่นถึงพี่ชายทั้งสาม“เราเถอะยัยพริกชี้ฟ้า มาวิจารณ์พวกพี่ เมื่อไหร่จะมีแฟน พี่ยังหนักใจอยู่เลย ไม่รู้จะขายออกหรือเปล่า”พันนาว่าน้องสาว กลั้นยิ้มเมื่อเห็นน้องสาวคนเล็กหน้างอ“พี่พัน”พนิดาตีแขนพี่ชายอย่างโกรธเคืองที่เขาหาว่าเธอขายไม่ออก“อย่ามาว่าน้องนะ พี่พันปากอย่างนี้ แล้วจะมีใครเอาเป็นแฟน”พนิดาว่าพี่ชายอย่างไม่ชอบใจ“ไม่ว่าก็ได้ พี่เห็นหัวกระไดบ้านเราไม่เคยแห้งเลย ไหนจะนายปลัดนั่น เกษตรจังหวัด แล้วก็...หมวดหนุ่มขวัญใจสาวๆ ของจังหวัด แล้วก็...”“พอๆๆ เลยค่ะพี่พัน น้องไม่คิดอะไรกับพวกเขาเลย ไม่ต้องมาชี้นำ ไม่พูดด้วยแล้ว”พนิดาว่าพี่ชายอย่างงอนๆ ก่อนเดินออกจากห้องครัวไปเสีย หญิงสาวได้ยินเสียงพี่ชายหัวเราะไล่หลังมาแล้วหน้างอหันไปย่นจมูกใส่พนิดาเดินออกไปนอกบ้านเพื่อสูดอากาศบริสุทธิ์สดชื่น บ้านของบิดาอาณาบริเวณกว้างขวาง เชื่อมติดกับป่าเขาลำนำไพร ดวงตาสวยหวานมองหลังบ้านซึ่งเป็นสวนยางพาราและสวนผลไม้นับพันๆ ไร่ตลอดหุบเขา บิดาได้บุกเบิกเอาไว้เมื่อหลายปีก่อน หญิงสาวเดินทอดน่องอย่างใช้ความคิดเรื่องแพ็กเกจสินค้าทางการเกษตรตัวใหม่ที่จะนำมา

แทนคุณพยักหน้าพอใจในข้อมูลของลูกน้องคนสนิท““ให้มันจริงอย่างที่แกพูดเถอะ”หลังจากนั้นแทนคุณเริ่มเดินสำรวจไปทั่วบริเวณ ชายหนุ่มสั่งงานลูกน้องให้จัดการกับพวกต้นไม้และเกลี่ยดินให้เสมอกันให้หมด แต่เป็นภายหลังจากที่เขากลับไปที่บ้านเรียบร้อยแล้ว เมื่อสำรวจจนทั่ว ชายหนุ่มจึงหยุดพักที่บ้านพักที่บิดาสร้างเอาไว้ เมื่อพักจนหายเหนื่อยเขาจึงเดินลงมานั่งที่ลำธารตรงเขตแนวกั้นระหว่างที่ดินของเขากับพนิดา“หวังว่าพี่คงได้เจอเธออีกนะยัยพริกหวานจอมหยิ่งและแสนดื้อรั้น”แทนคุณนึกถึงใบหน้าสวยหวานที่ทั้งหยิ่งทั้งรั้นนั้นอย่างใจลอย ความดื้อรั้นนั้นมันทำให้เขาอยากเอาชนะเธอเหลือเกิน เขาก้มมองลำธารที่ใสสะอาดเห็นปลาดุกหินที่อาศัยอยู่บนภูเขาว่ายน้ำไปมามากมาย บ่งบอกว่าที่นี่อุดมสมบูรณ์ ทำให้อาหารการกินมีมากพอ รวมถึงพืชผักสมุนไพรจากในป่าที่พอจะเก็บรับประทานกับน้ำพริกได้ก็มีไม่น้อย คิดมาถึงตอนนี้เขา อยากกินน้ำพริกขึ้นมาทันทีพนิดาออกเดินทางตั้งแต่เช้าตรู่ของวันใหม่ เธอขัดคำสั่งบิดาโดยการเอาลูกน้องไปแค่สองคนเพราะคิดว่าไม่อยากรำคาญ หญิงสาวพาปิ่นปักไปด้วยเพื่อจะได้เป็นเพื่อนร่วมสนทนาระหว่างการเดินทางให้คลายเหงา ดีกว่าน

“พริกหวานเป็นของพี่เถอะนะ น่ารักน่าใคร่เหลือเกิน”แทนคุณพูดหอบชิดอกอวบอิ่ม อารมณ์กระเจิดกระเจิง“ไม่...ปล่อยเดี๋ยวนี้”พนิดาพยายามสะบัดร่างหนีแต่ไม่สำเร็จ แทนคุณมองร่างนวลเนียนด้วยสายตาลุ่มหลง เขาลากไล้ตวัดลิ้นอุ่นหนาลามเลียไปทั่วเรือนร่างไม่เว้นแม้แต่ตารางนิ้วเดียว รสชาติความหอมหวานที่เขาได้สัมผัสดูดดึงทำให้ความรุ่มร้อนในกายยากจะดับลงได้ริมฝีปากหยักหนาค้นพบดอกไม้งามช่อสวยที่เขาอยากเห็นจับจิต “อย่า...” พนิดาผลักไสเขาด้วยความตกใจ แต่แรงอันน้อยนิดกลับแทบไม่ทำให้เขาขยับเขยื้อนได้เลยริมฝีปาหยักหนาก้มลงตวัดเชยชิมยอดเกสรช่อสวย ร่างอรชรสะดุ้งหยัดกายเข้าหาอย่างกระสัน มือหนากอบกุมขยำสะโพกผายงอนงามหนักหน่วง เพื่อยึดไม่ให้คนใต้ร่างที่กำลังครวญครางกระเส่าแทบขาดใจหนีหายเขาไปไหนได้“คุณหนูขา... คุณหนูเสร็จหรือยังคะ”ปิ่นปักร้องเรียกหญิงสาวมาแต่ไกล เพราะเห็นว่าพนิดาเปลี่ยนชุดนานแล้ว แต่ยังไม่ขึ้นไปสักที พนิดารวบรวมสติที่กำลังกระเจิดกระเจิงกลับมาอีกครั้ง ผลักร่างหนาของเขาออกแทนคุณรวบร่างเปลือยมากอดอย่างแนบแน่นรัดรึงไม่ยอมปล่อยง่ายๆร่างอรชรหอบสะท้านภายใต้ร่างแกร่ง เขาต้องบังคับจิตใจอย่างที่สุด ท