Semua Bab เพลิงรักนายหัว: Bab 31 - Bab 40

“แก!” เทียบไปหยิบไม้มาถือเอาไว้ฟาดลงไปเต็มแรง ไอ้โก้กอดเมียรักอย่างไม่ยอมหนีหาย เสียงไม้หวดลงไปไม่ยั้ง แต่ไอ้โก้ไม่ยอมลุกขึ้นกลัวว่าเมียรักจะเจ็บตัว“เทียบใจเย็น ๆ ก่อน ค่อยๆ พูดค่อย ๆ จา กันก่อน”เทพห้ามอย่างสงสารไอ้โก้และทับทิมจับใจ“แม่จ๋าอย่าตีพี่โก้อีกเลย หนูไม่ดีเอง แม่อย่าตีพี่โก้เลย”ทับทิมเอามือกันไอ้โก้ไม่ให้แม่ทุบตีเขาอีกด้วยความสงสาร“หลีกไปนังลูกไม่รักดี วันนี้ฉันจะเอาเลือดหัวของมันออก”ป้าเทียบยกไม้ขึ้นทำท่าจะตีไอ้โก้อีกรอบ ไอ้โก้รีบดึงทับทิมมากันเอาไว้ด้านหลัง“ป้าเทียบจะตีผมให้ตายก็ได้ แต่อย่าทำอะไรทับทิมเลยนะ ทุกอย่างเป็นความผิดของผมเอง ผมเป็นลูกผู้ชายพอ ผมจะรับผิดชอบทุกอย่างที่ทำลงไป” ไอ้โก้หันไปกอดทับทิมที่ตัวสั่นอย่างหวาดกลัว“น้ำหน้าอย่างแกจะมารับผิดชอบลูกฉัน แกจะเอาอะไรเลี้ยงดูนังทับทิมบอกฉันมาสิ” ป้าเทียบพูดอย่างโมโหจัด“มีสิครับ”แทนคุณพูดขึ้นบ้างอย่างทรงอำนาจ ทุกคนหันไปมองเขาเป็นตาเดียวกันในห้องรับแขกของบ้านอัศวโยธิน “ผมเคยสัญญากับโก้ไว้ว่าจะให้ในสิ่งที่เขาขอ”แทนคุณพูดขึ้นหลังจากทุกคนมานั่งพร้อมหน้าพร้อมตากัน โดยไอ้โก้นั่งอยู่ไม่ห่างทับทิม กลัวว่ามารดาจะตบต

ลิ้นอุ่นจัดแทรกเข้าไปในดอกไม้งามเป็นจังหวะรักที่ช่างเร้าอารมณ์ให้ร่างงามแทบสะอื้นขาดใจปิ่นปักครางเสียงสั่น แข่งกับจิ้งหรีดที่ร้องดังไม่ยอมหยุด ร่างงามเกร็งกระตุกปล่อยน้ำหวานออกมาจากดอกไม้งามให้เขาได้เชยชิมชายหนุ่มรับร่างของหญิงสาวที่หมดแรงซบลงมาเบื้องล่าง เขาดึงรั้งร่างอวบลงมาให้ยืนในน้ำเช่นเดียวกับเขาเหมือนเมื่อครู่“ตกลงเธอไม่คิดจะห้ามฉันใช่ไหมปิ่น”พันนาพูดเสียงพร่าเหมือนคราง มือหนายกเรียวขาซ้ายของหล่อนพาดกับสะโพกสอบเขาจับความแข็งชันถูไถไปกับกลีบดอกไม้งามที่กำลังเตรียมเบ่งบานรับเขา ปิ่นปักคล้องเรียวแขนเพรียวกับบ่าแกร่งของเขา ทำอะไรไม่ถูก เธอไม่เคยมีประสบการณ์เรื่องเช่นนี้มาก่อนในชีวิตสาวพันนาลูบไล้กลีบดอกไม้งามสาวสด ค่อยๆ สอดประสานความแข็งแกร่งลงไปอย่างเชื่องช้าหญิงสาวผลักไสร่างหนาเพราะรู้สึกเจ็บ คับแน่นอึดอัดไปหมด แต่ยิ่งต่อต้าน ยิ่งเหมือนจะถูกความแข็งแกร่งบดเบียดมากยิ่งขึ้น เธอหนีไปไหนไม่ได้เพราะแผ่นหลังแนบติดกับแผ่นหินทางด้านหลังชายหนุ่มก้มลงจุมพิตเรียวปากหวาน กายแกร่งรุกคืบไม่ล่าถอยปิ่นปักจิกมือที่ไหล่ของเขาแน่น เรียวปากหวานรับลิ้นหนาอุ่นชื้นของเขาที่เข้ามาสำรวจในโพรงปาก

พันนาจุมพิตไปที่หน้าผากหญิงสาวอย่างมีความหวัง “วันนี้ทำอะไรกินกันคะ” พนิดาเดินเข้าไปในห้องครัว ปิ่นปักรีบผลักไสร่างหนาของพันนาออกอย่างตกใจ“เอ่อ...คุณหนูมานานแล้วเหรอคะ”ปิ่นปักละล้าละลังถามเสียงรัวเร็วลิ้นแทบพันกัน“อ๋อ... ฉันมา...”พนิดาเว้นระยะเอาไว้ หันไปมองหน้าพี่ชายที่กำลังนิ่งเพื่อรอฟังอย่างใจจดใจจ่อ“ก็มา...”พนิดาแกล้งพูดเว้นระยะอีกครั้ง พันนากับปิ่นปักแทบกลั้นใจรอฟัง“เพิ่งมาเองจ้ะ ทำไมเหรอปิ่น” พนิดาแกล้งถาม“เปล่าค่ะคุณหนู คุณหนูกลับมานานแล้วเหรอคะ ปิ่นไม่เห็นได้ยินเสียงรถเลย”ปิ่นปักถามอย่างสงสัย ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก“ไม่นานจ้ะ”พนิดาเดินไปดูอาหารที่พี่ชายจะทำกับปิ่นปัก“พี่พัน น้องอยากกินแกงส้มยอดมะพร้าว ทำให้กินหน่อยสิคะ”พนิดาเดินไปกอดแขนพี่ชายอย่างออดอ้อน“เราเป็นผู้หญิง ความจริงต้องทำอาหารให้พี่กิน นี่พี่เป็นผู้ชายแท้ๆ กลับต้องมาทำอาหารให้เรา ยัยเด็กบ๊อง”พันนาโยกศีรษะน้องสาวอย่างเอ็นดูพนิดายิ้มให้พี่ชายอย่างน่ารัก เธอรักพี่ชายของเธอทุกคน ในสมองกำลังครุ่นคิดว่าถ้าเธอจะช่วยให้ความรักครั้งนี้ของพี่ชายสมหวังอย่างไรกัน“น่านะ อยากกิน ทำให้กินหน่อย” พนิดาออดอ้อน“

มีคนสมัครแข่งขันกันมากมาย คิดว่าการแข่งขันครั้งนี้คงสนุกไม่น้อย พนิดาส่งหย้งลงแข่งขันเช่นกัน เพราะหย้งเคยเป็นลูกชาวนามาก่อน ดังนั้นการดำนาจึงเก่งไม่แพ้คนอื่นๆ“สวัสดีจ้ะพริกหวานที่รัก ไม่ได้เห็นหน้าหลายวัน คิดถึงพี่หรือเปล่าครับ”โตมอญและลูกน้องก้าวมาดักหน้าหญิงสาวทันทีเมื่อเห็นว่าสบโอกาส เพราะพนิดาออกมาจากเต็นท์ที่มีบิดาและพี่ชายอยู่ด้วย“ใครเป็นที่รักของนาย ถอยไป”พนิดาเดินเลี่ยงไปอีกทาง แต่โตมอญเข้าขวางทางเอาไว้“ลูกน้องพริกหวานลงสมัครแข่งขันกับเขาด้วยเหรอจ๊ะ”โตมอญพูดเสียงหวานจนหญิงสาวนึกขนลุก“ไม่เกี่ยวกับนาย ถอยไป” พนิดามองอย่างไม่ชอบใจ“มีอะไรหรือเปล่า”ไพรวัลย์เดินมาตามน้องสาวที่หายไปนานด้วยความเป็นห่วง จึงเห็นน้องสาวโดนโตมอญดักหน้าดักหลังอยู่“พี่ไพร”พนิดารีบผลักร่างสูงของโตมอญที่ขวางอยู่ เดินไปหาพี่ชายทันที“นายมีอะไร”ไพรวัลย์ถามโตมอญเสียงกร้าว โตมอญหัวเราะก่อนตอบกลับเสียงกวนอารมณ์“เปล่าหรอกครับ ผมแค่ทักน้องพริกหวานตามภาษาคนรู้จักเท่านั้น” โตมอญตอบแต่สายตามองพนิดาไม่วาง“ถ้าทักเสร็จแล้วก็ขอตัวแล้วกัน”ไพรวัลย์รั้งร่างน้องสาวให้เดินตามเขาไป โตมอญมองตามไปอย่างไม่สบอารมณ์“ห

“ไอ้หย้งโว้ย เอ็งลงมาช่วยข้าหน่อย มันลากไม่ไป”จอมเรียกเพื่อนที่ทำหน้าที่เป็นคนขับรถให้ลงมาช่วยโตมอญหรี่ตามองการกระทำของลูกน้องพนิดาอยู่ในที่ที่อีกฝ่ายไม่สามารถเห็นได้เขามองไปยังลูกน้องให้จัดการกับลูกน้องของพนิดาที่ลากท่อนไม้อยู่ ลูกน้องของโตมอญเอาไม้ท่อนใหญ่มาตีที่ท้ายทอยของหย้งกับจอมสลบเหมือดคาที่ โดยที่ทั้งสองไม่ทันได้ตั้งตัว ปืนที่ถือไว้หล่นลงไปกองกับพื้นพนิดามองเหตุการณ์ด้วยความตกใจ หญิงสาวรีบวิ่งลงมาจากรถ เธอรวบรวมสติวิ่งหนีทันที ความปราดเปรียวและวิชาที่ฝึกซ้อมมาทำให้หญิงสาววิ่งหนีเข้าป่าไปอย่างรวดเร็วแต่ยิ่งวิ่งยิ่งเข้าไปในป่าลึกมากขึ้น แถวนี้เป็นป่าที่ไม่มีบ้านคนอยู่เลย หญิงสาววิ่งมาจนหอบเหนื่อย เหลียวกลับหันไปมองทางที่วิ่งมา พบว่าไม่มีใครตามมาพนิดายืนหอบหายใจ คิดหาหนทางที่จะออกไปจากที่นี่ แต่ถ้ากลับไปทางเก่าคงจะเจอไอ้พวกนั้นเป็นแน่ สมองกำลังคิดหาหนทางที่จะหนี รีบวิ่งต่อไปเรื่อยๆ แต่ต้องชะงักเพราะมีคนขวางทางอยู่“โตมอญ!” พนิดาอุทานด้วยความตกใจ“ใช่ พี่เองน้องพริกหวาน” โตมอญหัวเราะอย่างชั่วร้าย“ไอ้สารเลว เป็นแผนของแกใช่ไหม”พนิดาถามอย่างหวาดระแวง“แผนอะไรเรอะ พี่ไม่เห็นจะ