All Chapters of หัวใจหล่นที่ไร่ส้ม: Chapter 11 - Chapter 20

บทที่ 10 คิดจะแกล้งพี่ต้องรอชาติหน้าโซนอาหารบุฟเฟ่ต์เต็มไปด้วยกลิ่นหอมของอาหารนานาชาติ ทั้งสเต๊กซอสไวน์แดง แซลมอนรมควัน และซูชิที่วางเรียงอย่างหรูหรา ธารกับธีมถือจานอยู่ในมือ แต่แทบไม่ได้สนใจอาหารที่ตักมาเลย ใบหน้าสองพี่น้องเต็มไปด้วยความกังวล“กูบอกตรง ๆ นะธีม กูไม่อยากทำโว้ย” ธารก้มลงพูดเสียงเบา แต่สายตากวาดมองรอบ ๆ กลัวใครมาได้ยินธีมถอนหายใจแรง “มึงไม่อยากทำแล้วกูอยากทำหรือไงวะ!”“กูกลัวจนไข่สั่นเนี่ย”“มึงคิดดูดิถ้าเผลอทำพลาด”“ พ่อเลี้ยงอาทิตย์จับได้ กูว่าศพกูคงลอยในแม่น้ำโขงไม่ก็ถูกหมกไร่อ้อยแน่ ๆ”“แล้วจะทำยังไงได้วะ”“ ลูกพี่น่านฟ้าสั่งมาแบบนี้”“ มึงจะขัดคำสั่งได้เหรอ?” ธารกัดฟันถามธีมหน้าเหยเก“กูไม่ได้อยากขัดหรอก แต่กูอยากมีชีวิตรอดมากกว่า! มึงลองคิดดูนะ ถ้าพ่อเลี้ยงรู้ กูกับมึงจะรอดไหม”“ชู่ว์! เบา ๆ หน่อยดิ!” ธารหันซ้ายหันขวา แล้วกระซิบต่อ “มึงยังจำได้ใช่ไหมว่าขวดไหนเป็นขวดไหนอ่ะ”ธีมพยักหน้าแรงเกินไปหน่อย “จำได้ดิ! ขวดสีแดงคือยานอนหลับ ขวดสีฟ้าคือปลุกเซ็กส์”“แน่นะ!”“แน่นอนโว้ย กูมั่นใจ”“ดี…เพราะกูแม่งไม่ได้ฟังที่ลูกพี่อธิบายเลย”ธารพูดแล้วก็ถอนหายใจยาวอย่างโล

บทที่ 12 ครั้งเดียวไม่เรียกผัวเมีย เช้าวันใหม่ แสงแดดยามสายลอดผ่านผ้าม่านสีครีมเข้ามาในห้องโรงแรมอย่างอ้อยอิ่ง กลิ่นแอร์ผสมกลิ่นสบู่เมื่อคืนยังคลุ้งอยู่ ร่างเล็กที่นอนซุกตัวอยู่กลางเตียงขยับพลิกเล็กน้อย แต่ก็ต้องขมวดคิ้วเพราะรู้สึกเหมือนมีอะไรหนักๆ ทาบลงมาบนแขนน่านฟ้าค่อยๆ ลืมตาขึ้น ดวงตากลมปรือด้วยความงัวเงีย แต่พอเห็นเงาใครบางคนที่นอนซ้อนอยู่ใกล้จนหายใจรดแก้ม สายตาเลื่อนไปเห็นแผ่นอกเปลือยขาวเนียน…เขาถึงกับเบิกตาโพลง“กรี๊ดดดดดด!!”เสียงแหลมกริ๊ดดังลั่นห้อง ก่อนที่เจ้าตัวจะใช้แรงทั้งหมดในตัวถีบเข้าที่ท้องอีกฝ่ายดัง ตุบ!! ร่างสูงกลิ้งตกลงไปกองบนพื้นพรมเสียงดังสนั่น“ไอ้เหี้ย!! มึง…มึงมาอยู่นี่ได้ไง!”อาทิตย์ที่หัวฟูยุ่งเป็นรังนก ค่อยๆ ลุกขึ้นมาในสภาพผ้าห่มพันแขนพันขา ริมฝีปากยกยิ้มเอื่อยแต่เต็มไปด้วยความงัวเงียเหมือนคนยังไม่ตื่นดี“อะไรของหนูเนี่ย ตื่นมาทำไมแต่เช้า…”“มึง….มึงทำอะไรกู!!!” น่านฟ้าหน้าแดงก่ำ รีบคว้าผ้าห่มมาปิดตัวเองไว้แน่นเหมือนจะหายเข้าไปได้ทั้งตัวอาทิตย์เลิกคิ้ว ยักไหล่ไม่ใส่ใจ “ซาลาเปา พูดเพราะๆ หน่อยดิ”“กูบอกให้ตอบ!!!” เสียงน่านฟ้าสั่น ทั้งโกรธทั้งอายจนหายใจ

บทที่ 14 ไปหาคนป่วยเช้าวันรุ่งขึ้น แสงแดดอ่อนสาดลอดช่องไม้กระทบลงตรงใต้ถุนบ้าน กลิ่นหอมจางๆ ของข้าวหอมที่หุงใหม่ลอยคลุ้งออกมาจากครัวอาทิตย์เดินลงมาช้าๆ สวมเสื้อเชิ้ตแขนยาวพับลวกๆ ถึงข้อศอก ท่าทางเหมือนคนคิดอะไรในใจอยู่ตลอดเวลา พอเห็นแม่เลี้ยงอาทิตยากำลังจัดของในครัวก็เอ่ยขึ้นเสียงเรียบแต่หนักแน่น“แม่ครับ ทำข้าวต้มใส่ปิ่นโตให้ผมหน่อยครับ”แม่เงยหน้าขึ้นมามอง พลางขมวดคิ้วเล็กน้อย “จะเอาไปทำอะไรลูก”อาทิตย์ลังเลครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบเสียงเรียบ “พอดีผมจะเอาไปให้คนป่วยครับ”แม่ชะงักไปนิด มองลูกชายตาเขม็ง “อาทิตย์เป็นอะไรหรือเปล่าลูก”อาทิตย์ส่ายหัวเร็ว“ไม่ใช่ผมหรอกครับ… ผมจะเอาไปให้น้อง”“น่านฟ้าอ่ะหรอ” น้ำเสียงแม่เริ่มอ่อนลง มีรอยยิ้มบางๆ แฝงอยู่“ใช่ครับ” อาทิตย์พยักหน้าเบาๆ “เห็นยศบอกว่าไม่สบาย”แม่เลี้ยงอาทิตยาถอนหายใจเฮือก “อ้าว แล้วทำไมยศไปรู้เรื่องได้ไง”“ก็เมื่อคืนนี้…ธารกับไอ้ธีมมันมานั่งกินเหล้าที่บ้านครับ เล่าให้ยศฟัง”“อ๋อ… แล้วน้องไปโดนอะไรมาถึงไม่สบายเนี่ย”อาทิตย์ได้แต่ยิ้มจางๆ ไม่พูดอะไรต่อ เสียงหัวเราะเบาในลำคอของเขามันแฝงไปด้วยความรู้สึกผิดที่ไม่กล้าบอกใครจริงๆ ว่

บทที่ 16 มาซื้อวัวหรือมาจีบ ช่วงบ่ายแดดอุ่น ๆ ลมพัดเอื่อย ๆ กลิ่นดินและกลิ่นหญ้าแห้งตลบอบอวล น่านฟ้านั่งก้มหน้ากับสมุดบัญชีอยู่นาน แต่ตัวอักษรกับตัวเลขกลับเต้นไปมาในสายตาอย่างไร้ระเบียบ เพราะความคิดยังวนเวียนอยู่กับเหตุการณ์ที่ร้านก๋วยเตี๋ยวเมื่อเช้า ยิ่งนึกถึงรอยยิ้มกวนประสาทของอาทิตย์ที่ยกขึ้นอย่างเหนือชั้นตอนเอ่ยว่าจะ “กลับด้วย” ยิ่งทำให้อารมณ์หงุดหงิดคุกรุ่นในอกเขากำลังจะก้มเขียนต่อ เสียงตะโกนของธารก็ดังลั่นเข้ามา“ลูกพี่! ลูกพี่! มีคนมาติดต่อซื้อวัว! พ่อเลี้ยงอนันต์ไม่อยู่!”น่านฟ้าเงยหน้าขึ้นทันที ใบหน้าที่หงุดหงิดอยู่แล้วเริ่มเปลี่ยนเป็นสีหน้าตื่น ๆ “หรอ ไป ๆ”ทั้งน่านฟ้า ธาร และธีมรีบเดินออกไปยังลานฟาร์ม เมื่อมาถึงก็เจอชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ แต่งกายภูมิฐาน เสื้อเชิ้ตแขนยาวพับข้อศอกกางเกงสแลคพอดีตัว รองเท้าหนังสะอาดเงาวับ หน้าตาคมเข้มไม่แพ้ใครเลยทีเดียว ยิ่งยามยืนกลางแดดยามบ่าย ยิ่งดูมีราศีจนน่านฟ้าอดเปรียบเทียบกับอาทิตย์ในใจไม่ได้ ‘ใช่… ความหล่อกินกันไม่ลงจริง ๆ’น่านฟ้าเลยยกมือไหว้อย่างสุภาพ“สวัสดีครับ ผมน่านฟ้า ลูกชายพ่อเลี้ยงอนันต์ครับ”อีกฝ่ายยิ้มอบอุ่น เสียงทุ้มนุ

บทที่ 18 คิดถึงตกเย็นหลังเลิกงาน อาทิตย์นั่งเอนหลังพิงเสาไม้บนชานบ้าน เสียงจักจั่นเรไรดังแข่งกับเสียงลมพัดใบอ้อยที่เอนเอียงไปตามแรงธรรมชาติ แต่กลับกลายเป็นเสียงรบเร้าใจเขาให้ยิ่งว้าวุ่นกว่าเดิม มือที่ถือโทรศัพท์พลิกไปมาเหมือนของเล่นชิ้นเก่า แต่ความจริงแล้วสิ่งที่เขารออยู่ไม่ใช่เกม ไม่ใช่ข่าวมันคือข้อความจากใครบางคน“เฮ้อ...” อาทิตย์ถอนหายใจยาว ความคิดถึงมันรุมเร้าเสียจนแทบนั่งไม่ติด เกือบจะลุกไปหยิบกุญแจรถยนต์ขับไปหาอีกคนแล้วด้วยซ้ำ แต่ความกลัวพ่อเลี้ยงอนันต์ทำให้ต้องหยุดไว้แค่ความคิด เขาเลยเลือกวิธีที่เสี่ยงน้อยกว่าหยิบมือถือขึ้นมาพิมพ์💬อาทิตย์ : หนูทำไรอยู่💬อาทิตย์ : ไปกินข้าวกับพี่ไหมปลายนิ้วเพิ่งกดส่ง ความเงียบก็แทบทำให้อาทิตย์ใจหาย ราวกับวินาทีที่รอคอยนั้นยาวนานเกินไป แต่ทันใดนั้นเอง จอก็สว่างขึ้นพร้อมข้อความที่เด้งกลับมาอย่างรวดเร็ว💬น่านฟ้า : ไม่ไป วันนี้กินข้าวกับพ่อแม่“โห่...” อาทิตย์เบ้ปากออกมาเสียงดัง พ่นลมหายใจเหมือนเด็กโดนขัดใจ ใจหนึ่งก็อยากงอแงให้หนูเปลี่ยนใจ อีกใจหนึ่งก็พยายามบอกตัวเองว่าแค่หนูตอบกลับมาก็ดีแล้ว เขารีบพิมพ์โต้ทันที💬อาทิตย์ : หว่า!!!น่านฟ้าไม