All Chapters of หาญรัก: Chapter 11 - Chapter 20

จมอยู่กับตัวเอง ไม่ยุ่งเกี่ยวกับใคร เธอไม่ใช่คนกล้าแสดงออก ค่อนข้างเก็บตัวเสียด้วยซ้ำไป เพื่อนน้อยมากถึงมากที่สุด เพราะหลังเลิกเรียนเธอก็ต้องรับจ๊อบทำงานหัวหมุนไปหมด อะไรที่ได้เงินเธอก็ทำมันทุกอย่าง“หนึ่ง...” หนึ่งธิดาชะงัก ขมปร่าในลำคอ จะบอกเขาว่าอย่างไรดีนะ เธอถอนสะอื้น ดวงตาแดงก่ำ“ไม่สบายใจอะไรก็พูดออกมาได้นะ พี่ยินดีรับฟัง”“ไม่มีหรอกค่ะ” เธอส่ายหน้าไปมา เขาก็ไม่เซ้าซี้อะไรอีก“พี่จะให้ผู้ใหญ่มาสู่ขอ...” เขาพูดยังไม่ทันจบเธอก็สวนกลับไปเสียก่อนเพราะไม่อยากฟังอะไรที่มันเจ็บช้ำน้ำใจไปมากกว่านี้“มาสู่ขอยายสองเหรอคะ เอ่อ... ดีใจด้วยนะคะ ขอให้พี่หาญมีความสุขมากๆ” คนอวยพรหันหลังให้เขา น้ำตาเอ่อล้นก่อนจะวิ่งหนีจากมา หาญมองนิ่ง แต่เขาไม่ได้วิ่งตาม สาวใช้มาตามให้เขาไปรับของว่าง นั่งคุยกับผู้ใหญ่ทั้งสองอีกครู่ใหญ่ ก่อนที่เขาจะขอตัวกลับหนึ่งธิดาได้รับข่าวว่าน้องสาวจะเดินทางตามหาญไปเที่ยวหนองบัวไผ่ เธอก็ใจโหวงพิกล คนทั้งสองคงกำลังปรับตัวเข้าหากัน เพื่อจะแต่งงานกันในอนาคต“พี่หนึ่งจัดกระเป๋าให้สองดีๆ นะเอาของไปให้ครบ สองจะไปเที่ยวบ้านพี่หาญที่ต่างจังหวัด พี่หาญบอกว่าที่นั่นอากาศดี พี

“มีข้าวไรซ์เบอร์รี่กับข้าวสังข์หยดครับ คนเดี๋ยวนี้หันมารักสุขภาพกันมากขึ้น การกินข้าวขัดสีทำให้อ้วนแถมยังไม่มีประโยชน์ต่อร่างกายด้วยครับ” หนึ่งธิดาเผลอยิ้มกับประโยคของหาญ เขาเป็นคนที่รักสุขภาพ ออกกำลังกายสม่ำเสมอ รับประทานอาหารที่มีประโยชน์ หน้าตาผิวพรรณของหาญถึงจะไม่ได้ขาวจัดเหมือนหนุ่มในเมืองกรุงฯ แต่เขากลับดูสดชื่นสุขภาพดีเธอว่าคนขาวแบบพิมพ์นิยมที่หลายคนชอบกัน มันก็ไม่ได้ดูสวยหรือดีอะไรหรอกนะ ผิวสีธรรมชาติมีเม็ดสีป้องกันแสงแดดแบบนั้นดีกว่าเพราะไม่เสี่ยงต่อมะเร็งผิวหนัง ที่สำคัญก็คือ ถ้าเราดูแลสุขภาพตัวเองดี ผิวพรรณเปล่งปลั่งเรียบตึงชุ่มชื่นน่าลูบไล้สัมผัสไม่จำเป็นต้องขาวจัดก็ได้“น้องสองจำไม่ได้เหรอครับว่าพี่ปลูกข้าวพันธุ์อะไรบ้าง” หาญเอ่ยถามสุทธิดาเสียงนุ่ม มองสบตาอีกฝ่ายอย่างค้นคว้า“เอ่อ...” สุทธิดาหลบสายตาเป็นพัลวัน นึกด่าตัวเองในใจ เธอจำไม่ได้จริงๆ“คือสองตอบจดหมายพี่ตั้งหลายฉบับ มันเยอะนะคะ ตั้งหลายปีด้วย ใครมันจะไปจำได้ล่ะคะ” เธอสะบัดเสียงใส่ เอาความหงุดหงิดเข้ามาแทนที่“น่าน้อยใจจังเลยนะครับ พี่กลับจำจดหมายได้ทุกฉบับที่เราเขียนถึงกัน”“แหม... พี่หาญละก็ จดหมายมันแค่

“พี่หนึ่ง สองอยากจะบ้าตาย พี่หาญอยู่ได้ยังไงในบ้านป่าเมืองเถื่อนแบบนี้ มีเงินแต่ทำตัวเหมือนพวกยาจก เห็นว่าบ้านที่ซื้อเอาไว้ใกล้บ้านของเรา นานๆ จะไปนอนค้างสักที สองไม่เอาด้วยหรอกนะ ต้องมาลำบากลำบนในทุ่งนาป่าเขาแบบนี้ กินกบ กินเขียด กินด้วง บ้าบอคอแตก” พออยู่กันสองคน สุทธิดาก็ระเบิดอารมณ์ออกมาในทันทีหนึ่งธิดาไม่พูดอะไร ชีวิตเธอลำบากมามาก จึงเฉยๆ กับสิ่งที่หาญเป็นอยู่ และเข้าใจว่าน้องสาวไม่เคยลำบากคงทนไม่ได้สุทธิดาคิดว่าจะได้นั่งรถหรูๆ เข้ามาในไร่กว้างใหญ่ไพศาล มีข้าทาสบริวารมากมายคอยรับใช้ ได้สูดอากาศบริสุทธิ์ พอเบื่อๆ ก็เข้าเมืองไปชอปปิง แต่ปรากฏว่าไร่ของหาญไกลจากเมืองหลายร้อยกิโลเมตร มันยังคงความเป็นธรรมชาติมากกว่าความศิวิไลซ์ แต่การเดินทางค่อนข้างลำบาก“เอ๊ะ! นั่นพี่หาญคุยอยู่กับใคร ทำไมต้องทำท่าแบบนั้นด้วย” เธอเดินไปเปิดหน้าต่างห้องพี่สาวดู ยามนี้ถึงจะเกลียดหนึ่งธิดาเช่นไร แต่อีกฝ่ายก็เป็นคนเดียวที่ให้เธอระบายความอัดอั้นตันใจได้หนึ่งธิดาอดเดินไปดูที่ริมหน้าต่างตามที่น้องสาวพูดไม่ได้ เห็นหาญกำลังยืนกุมมืออย่างพินอบพิเทา ทั้งยังพยักหน้าเหมือนกับว่าชายหนุ่มผู้นั้นเป็นเจ้านายสุทธิดา

“อีพี่หาญบอกว่ารักสองจริงๆ รักสองมาก ทำงานเก็บเงินมาตั้งหลายปีมีเงินเก็บแค่แสนเดียว หนูเลยบอกพี่หาญไปว่าคนที่ตอบจดหมายนั่นน่ะนังพี่หนึ่ง ทั้งสองก็ดราม่ากอดกันร่ำไห้ สัญญาว่าจะมาตบแต่งสู่ขอ โอ๊ย! ลำไยมากค่ะคุณแม่ ดีที่คุณภูผาเขามาส่ง ไม่อย่างนั้นหนูจะอาละวาดให้บ้านพังเลยคอยดู” คนพูดทำเสียงฮึดฮัดขัดใจ กอดอกหน้าตาบูดบึ้ง“คุณภูผาคือใครเหรอลูก”“เจ้านายอีพี่หาญน่ะสิคะ”“โอ๊ย! อกอีแป้นจะแตก หลอกกันขนาดนี้เลยเหรอ”“นังพี่หนึ่งก็ดีใจใหญ่ที่อีพี่หาญรู้ความจริง จนแบบนั้นยกให้มันไปเถอะค่ะ”“สรุปเรื่องทุกอย่างโกหกเหรอลูก ที่มาหาเรา ทำทีร่ำรวยหลอกลวงทั้งนั้น” ปานดาวเอ่ยถาม นึกไม่ถึงว่าเรื่องราวทุกอย่างจะเป็นแบบนี้“ใช่ค่ะ เดี๋ยวนี้คนเราแค่แต่งตัวดูดีบอกว่าร่ำรวยก็เชื่อไม่ได้นะคะ ต้องไปเจอกันจริงๆ สืบกันให้รู้ ดีนะคะที่หนูหลุดมาได้ ไม่ไปยั่วเสียตัวให้อีพี่หาญ ทั้งจนทั้งกระจอกขนาดนั้น ขยะแขยงเหลือทน” คนพูดทำท่าขนลุกขนพอง“ดีแล้วละลูก” ปานดาวถอนใจอย่างโล่งอก ก่อนจะเรียกสาวใช้มาสั่งความว่าถ้าหาญมาป้วนเปี้ยนอีกก็ไม่ต้องเปิดประตูให้เข้ามาในบ้านหาญออกเดินทางเข้ากรุงเทพฯ อีกครั้ง รอบนี้เป็นการไปขอเมียอย

สุดท้ายเธอก็ได้เครื่องสำอางชุดใหญ่หอบหิ้วออกจากร้าน เขาเป็นคนถือของให้เธอทั้งหมด ก่อนจะพาเดินเข้าไปยังร้านขายเสื้อผ้าหนึ่งธิดาละลานตากับเสื้อผ้ามากมายในร้าน คนใจดีเลือกสรรให้เธอแบบไม่กลัวกระเป๋าฉีก เขาให้เธอไปลองชุดให้เขาดูด้วย ชุดไหนเขาชอบก็พยักหน้าว่าเอา ชุดไหนไม่ชอบก็ส่ายหน้าไปมา ติโน่นตินี่ แต่พนักงานก็ยินดีให้บริการลูกค้ารายใหญ่ที่สุดแสนจะใจดี“พี่หาญคะ มันเยอะเกินไปแล้วค่ะ”“อยากให้เมียแต่งตัวสวยๆ” เขาหยอดด้วยสายตาเอ็นดูระคนรักใคร่ เธอก็พูดไม่ออกเมื่อได้ยินแบบนั้นหลังจากพาไปซื้อเสื้อผ้า เขาก็พาไปซื้อกระเป๋าและรองเท้า ก่อนจะพากลับโรงแรม สิ่งที่ทำให้เธอหน้าแดงแล้วหน้าแดงอีกคงเป็นชุดชั้นในที่เขาตั้งใจเลือกให้เธอแบบจัดหนักจัดเต็ม“พี่ต้องออกไปทำธุระข้างนอก หนึ่งนอนพักไปก่อนนะครับ ไม่ต้องรอพี่ พรุ่งนี้ภูผาจะมารับไปข้างนอก”“ไปไหนคะ” เธอถามอย่างสงสัย“เดี๋ยวไปก็รู้เองครับ” ก่อนไปเขาจุมพิตหน้าผากนูนเกลี้ยงของเธอเบาๆ คนถูกจุมพิตถึงกับอมยิ้มแบบไม่รู้ตัว“อย่าลืมใช้เครื่องสำอางที่พี่ซื้อให้ด้วยล่ะ” เขาหยิกแก้มสาวอย่างเอ็นดู ก่อนจะเดินหายออกไปจากห้อง ในขณะที่เธอยังนั่งนิ่งมองเขาเดิน