หาญรัก

หาญรัก

last updateTerakhir Diperbarui : 2026-03-21
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
Belum ada penilaian
54Bab
145Dibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

“พี่หาญคะ” เธอเรียกเขาหลังจากรวบรวมกำลังใจ มองเขาแล้วรู้สึกว่าแก้มร้อนซู่ “พี่หาญไปค้างที่บ้านหลังนั้น เคยพาผู้หญิงกลับไปนอนด้วยหรือเปล่าคะ” หนึ่งธิดารู้สึกว่าเลือดในกายไหลวนรุนแรง ถามออกไปแล้วต้องกัดปากตัวเอง ด่าตัวเองเบาๆ ว่าเธอต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ ไปถามอะไรเขาแบบนั้นกัน อยากจะย้อนเวลากลับไปแล้วไม่ถามเขาแบบนี้นัก “ทำไมเหรอครับ” เขาเลิกคิ้วขึ้นถาม สายตาของเขาล้ำลึกจนเธอเดาไม่ถูกว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ “ไม่มีอะไรหรอกค่ะ ช่างเถอะ ถือว่าหนึ่งไม่ได้ถามพี่ก็แล้วกัน” เธอพูดแล้วเดินหนีในทันที “เดี๋ยวครับ” เขารั้งแขนของเธอเอาไว้ “มีอะไรคะ” ถามเขากลับไปเสียงสั่น แม้จะพยายามบังคับน้ำเสียงไว้ขนาดไหนก็ตามที “คนแบบพี่ถ้าไม่รัก จะไม่พาใครไปนอนด้วยสุ่มสี่สุ่มห้าหรอกครับ” เขาก้มลงมากระซิบที่ริมหู ลมหายใจร้อนผ่าวทำเอาเธอแก้มร้อนระอุ พอเงยหน้ามองเขาก็สบกับในตาหวามลึกทำเอาใจสั่นสะท้าน

Lihat lebih banyak

Bab 1

1

I stood on a flight of steps leading to an old settlement as it rained on me. I watched silently as Benjamin Gray, my fiancé, stood before Jennifer Robinson, who wore a wedding gown. Per local custom, he leaned close and passed her a heart-shaped pendant that he was biting.

She shyly caught it with her mouth. Before she could do anything else, he pulled her into his arms and kissed her passionately. The friends and family surrounding them cheered and whooped at the sight.

The kiss went on for close to ten minutes. Jennifer almost couldn't stand up when it ended, and Benjamin panted as he pulled away from her.

The fall breeze lifted the chiffon curtains that framed the entrance to the old settlement. Only then did I see that my friends and family were also present.

My brother, Hector Monroe, who I'd once protected with my life, was even the host of the wedding. He wore local traditional robes, and all he could see was Jennifer, who was actually our stepsister.

He'd long since forgotten that Jennifer and her mother, Lisa Stone, had once tried to kill us by sending us to a so-called correctional facility.

"Let us wish Benjamin and Jennifer all the happiness in the world and a wonderful life together!" he cried.

As soon as the words were out of his mouth, the villagers watching the ceremony set off fireworks that had been prepared beforehand.

As the fireworks exploded in the sky, filling it with color, Benjamin lifted Jennifer into his arms bridal-style.

This sight made Hector's excitement peak. He shouted, "The ceremony is complete. Let us watch as the happy couple enter their room to consummate the marriage!"

A suffocating loneliness washed over me as I watched everything play out. It deafened me to the noise and celebrations before me.

I pulled out my phone and called Hector. He'd once swore he would always be on my side, but he rejected my call after glancing at the caller ID.

I didn't stop there. I called Benjamin next. His expression turned frosty when he saw the caller ID. He wanted to reject the call but impatiently answered after Jennifer said something to him.

I asked softly, "Where are you?"

He snorted. Then, as everyone watched, he snarled, "Are you checking up on me again? Can't you settle down now that you're pregnant? Are you that desperate for someone to love you, Samantha? Will you die without a man by your side?

"I've already told you that Jennifer and I are at this old settlement because our museum discovered an ancient tomb! Only a revolting woman with a mind as dirty as yours would constantly mistake our professionalism for us having an affair behind your back!"

His nasty words suffocated me and made me choke up, but I still spoke up due to a lingering remnant of my love for him. "But it's my birthday today…"

Benjamin had once promised me he would celebrate my birthday with me, no matter what happened. That was why I'd made the difficult journey to reach him despite him being thousands of miles from me. I'd taken countless forms of transport and walked miles, suppressing my fear while passing through a forest to get to him.

However, all I'd gotten in return was a local telling me there wasn't any ancient tomb in the vicinity. All there was was a professor by the surname of Gray preparing for a traditional wedding at the old settlement with his lover. The preparations had started half a year ago.
Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
54 Bab
1
“แกล้งน้องทำไม แกล้งน้องทำไมห้ะ! นางลูกคนนี้นี่ยังไง ยิ่งโตขึ้นนับวันจะยิ่งร้ายกาจ ไปเอานิสัยสันดานชั่วช้าเลวทรามแบบนี้มาจากไหน ใครสั่งใครสอนแก” กวิน กมลเมตร หนุ่มวัยสามสิบห้าปีกำลังตีบุตรสาวคนโตด้วยไม้เรียวแบบไม่ยั้งมือ“หนูเปล่านะคะคุณพ่อ” หนึ่งธิดายกมือขึ้นไหว้บิดาปลกๆ ร้องไห้สะอึกสะอื้นด้วยความเจ็บที่โดนไม้ฟาด เธอไม่ได้แกล้งสุทธิดาเลยแม้แต่น้อย อีกฝ่ายทิ้งตัวลงไปนอนร้องไห้ ตบตีตัวเองหาว่าเธอกลั่นแกล้ง“ยังจะมาเถียงอีก ผู้ร้ายปากแข็ง ไม่อย่างนั้นน้องจะมีรอยตบตีได้ยังไงกัน แกจะบอกฉันว่าน้องตบตีตัวเองรึไง”“ยายสองทำแบบนั้นจริงๆ นะคะคุณพ่อ คุณพ่อเชื่อหนึ่งสิคะ” หนึ่งธิดาร้องบอก เลยจะโดนบิดาฟาดเข้าให้อีกรอบ คราวนี้ปานดาวผู้เป็นมารดาเลี้ยงเข้ามาห้ามเอาไว้ได้ทัน“อย่าตีแกเลยค่ะ นี่ก็เจ็บมากพอแล้ว” ปานดาวรีบปรามสามีเอาไว้ ขณะที่กวินยกไม้เรียวค้างเอาไว้แบบนั้น“คุณนี่ดีจริงๆ เลยดาว ขนาดยายหนึ่งรังแกลูกของคุณ คุณยังไม่ถือโทษโกรธแก” กวินหันไปชื่นชมภรรยาใหม่ของตัวเองปานดาวหันไปขยิบตาให้บุตรสาว ก่อนจะเหยียดยิ้มให้กัน ที่เธอห้ามสามีเอาไว้เพราะกลัวนางลูกเลี้ยงโดนตีหนักเข้าจะไม่มีแรงทำงานบ้านต่า
Baca selengkapnya
2
หนึ่งธิดาไปยืนอยู่ไม่ไกลกันนัก แต่รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นส่วนเกิน บิดาอุ้มลูกอีกคนและพาเดินกันเข้าบ้าน ในขณะที่เธอโดนทิ้งเอาไว้ตรงนั้นวันเวลาผ่านไปไม่หวนกลับ หนึ่งธิดาเจริญวัยเป็นสาวน้อยสะพรั่งที่เอาแต่เก็บตัว และทำงานงกๆ ในบ้าน ยิ่งนับวันบิดายิ่งห่างเหินและไม่หลงเหลือความรักความเมตตาอะไรให้แก่เธออีกเลย แต่ยังดีที่เธอได้เรียนหนังสือ แม้กระนั้นเงินที่บิดาส่งเสียให้เล่าเรียนก็อยู่ในกำมือของมารดาเลี้ยงจนหมด เธอไม่เคยได้เงินไปโรงเรียนเลยแม้แต่บาทเดียว พอไปถึงโรงเรียนจึงไปรับจ้างทำงานแลกข้าวกลางวัน และช่วยคุณครูทำงานทุกอย่างเพื่อให้ได้เงินมาใช้จ่ายส่วนตัวกลับจากโรงเรียนเธอต้องทำงานงกๆ เสื้อผ้าสวยๆ อาหารดีๆ ไม่เคยตกถึงท้อง ความหวังนั้นเลื่อนลอยพอๆ กับการเก็บตัวอยู่คนเดียวเมื่อยามไม่มีใครเรียกใช้งานเยี่ยงทาสความรักความอบอุ่นจากบิดาค่อยๆ จางหายไปเหมือนอากาศที่มองไม่เห็น มันบางเบาและเธอคิดว่าชาตินี้คงไม่ได้รับมันอีกแล้ว“แม่จ๋า... หนึ่งคิดถึงแม่จังเลย” หนึ่งธิดานำรูปของมารดาที่ใส่กรอบเอาไว้มากอดแนบอกแล้วร้องไห้ มันเก่ามากแล้วแต่ใบหน้ายิ้มแย้มของท่านทำให้เธอมีกำลังใจเหลือล้นในการใช้ช
Baca selengkapnya
3
หลังจากพูดคุยกับคุณตาเรียบร้อยแล้ว หาญก็ไปนั่งเขียนจดหมายถึงคู่หมั้น ชายหนุ่มวัยยี่สิบหยิบกระดาษกับปากกาขึ้นมาจากลิ้นชักของโต๊ะไม้ในห้องนอน โต๊ะตัวนี้ทำจากไม้เนื้อดี เป็นของเก่าแก่ที่คุณตายกให้เพราะมารดาบอกว่าเขาชอบเขียนหนังสือและอ่านหนังสือ ที่อยู่ของสุทธิดานั้นเขาจำมันได้ดี อยากโทร.ไปคุยแต่ต้องเข้าเมืองไปไกล ที่นี่มีไปรษณีย์มารับจดหมาย จะสะดวกมากกว่าการใช้โทรศัพท์ เพราะสัญญาณโทรศัพท์ไม่มี เขาเคยโทร.ไปแต่สุทธิดาไม่อยู่ จึงไม่ได้คุยกัน เลยคิดว่าการเขียนจดหมายมันดีกว่า หาญเขียนบรรยายอะไรหลายๆ อย่างให้คนที่รักฟัง และหาญเองก็คิดว่าการเขียนจดหมายเป็นการทดสอบอะไรหลายๆ อย่าง ถ้าสุทธิดายังมั่นคงต่อเขา จะต้องตอบจดหมายของเขาทุกฉบับ เขาคาดหวังว่าสุทธิดาจะเป็นภรรยาที่ดี เป็นผู้หญิงที่เขารักมากที่สุดในชีวิตนอกจากมารดา เขาไม่มีวันทำให้ผู้หญิงที่รักต้องผิดหวังอย่างแน่นอน เป้าหมายที่แน่วแน่ของชายหนุ่มมันเต็มเปี่ยมไปด้วยพลังและความมุ่งมั่นถึงน้องสองที่รักของพี่พี่มาถึงหนองบัวไผ่เรียบร้อยแล้ว ที่นี่อุดมสมบูรณ์มาก แต่ค่อนข้างอยู่ห่างไกลความเจริญ การเขียนจดหมายน่าจะเป็นทางออกเดียวที่ทำให้เราได้ติดต่อ
Baca selengkapnya
4
วัดป่าของที่นี่มีพระสงฆ์อยู่ไม่ถึงสามรูปด้วยซ้ำ เพราะค่อนข้างทุรกันดาร ไฟฟ้ายังเข้าไม่ถึง ยังต้องใช้ตะเกียงกันอยู่เลย เขาเห็นคุณตาชอบทำบุญทำทาน เห็นความลำบากของชาวบ้านและวัดป่าในเรื่องไฟฟ้า จึงหาข้อมูลเรื่องระบบไฟฟ้า โซลาเซลล์ การอ่านตำราและการลองผิดลองถูก ทำให้หาญประสบปัญหาอยู่พอสมควร แต่เขาคิดว่าการทำอะไรสักอย่างนั้นมันไม่มีอะไรราบรื่น ถ้าเราไม่ลองทำดูก่อน แล้วจะประสบความสำเร็จได้อย่างไรกันหาญคำนวณแผงพลังงานโซลาเซลล์ แบตฯ ที่ต้องใช้ แล้วเริ่มทดสอบกับที่บ้านก่อนเป็นอันดับแรก คำนวณว่าเครื่องใช้ไฟฟ้าในบ้านนั้นใช้พลังงานกี่วัตต์ต่อวัน“คุณหาญทำอะไรครับ” ภูผาเอ่ยถามเจ้านายหนุ่ม“อันนี้เหรอ แผงรับแดด เดี๋ยวฉันจะลองติดตั้งดู ถ้ามันใช้ได้เดี๋ยวเราก็จะมีไฟฟ้าใช้กันแล้วนะ” เขาพยายามใช้ภาษาทั่วไปที่ทำให้คนแถบนี้เข้าใจง่าย ไม่เคยคิดว่าตัวเองเป็นลูกผู้รากมากดีแล้ววางตัวเบ่งกล้าม จมไม่ลง เขาพยายามทำตัวให้กลมกลืนกับคนที่นี่ ไม่นานก็เข้ากับคนที่นี่ได้ทั้งหมด โดยเฉพาะภูผาที่ทั้งรักและเคารพเจ้านายหนุ่มที่อายุห่างกับเขาแค่สองปีอย่างสนิทใจหาญซาบซึ้งในน้ำใจของทุกคน ไม่นานเขาก็มีลูกน้องตามเป็นพรวน
Baca selengkapnya
5
“นางหนึ่ง นางหนึ่ง! แกไปมุดหัวอยู่ที่ไหน”“จ้ะน้าดาว” หนึ่งธิดารีบพับเก็บจดหมายซ่อนเอาไว้ในทันที แล้วเดินมาเปิดประตูห้องพักให้มารดาเลี้ยง“แกทำอะไรอยู่”“เปล่าจ้ะน้า”“ไม่ได้ทำอะไรงั้นรึ กล้ามากนะที่แกไม่ทำอะไร มามุดหัวอยู่ในห้องแบบนี้ งานการออกมากมายแกเห็นไหม ขี้เกียจสันหลังยาว เลี้ยงเสียข้าวสุก”“เดี๋ยวหนึ่งจะไปทำเดี๋ยวนี้ละจ้ะน้า” หนึ่งธิดารีบรับคำทันที ในขณะที่ปานดาวตามมาจิกหัวด้วยความโมโห คนไม่เคยมีสิทธิ์มีเสียงหรืออยู่ในสายตาของคนในบ้านก้มหน้าก้มตาทำงานงกๆ ตามคำสั่ง แม้แต่บิดาบังเกิดเกล้าก็ยังไม่แยแสเธอเลยแม้แต่น้อย“เอาไปซักให้หมดด้วยนะพี่หนึ่ง หน้าที่สำคัญในบ้านอย่างนี้มันต้องเป็นหน้าที่ของพี่เพียงคนเดียวเท่านั้น” สุทธิดาเหยียดปากใส่พี่สาว ก่อนจะเขวี้ยงผ้าใส่หน้าอีกฝ่าย มีมารดาให้ท้าย สุทธิดาไม่เคยยำเกรงพี่สาว ไม่เคยคิดเสียด้วยซ้ำว่าอีกฝ่ายเป็นพี่สาวของตน“มันจะมากเกินไปแล้วนะ”“อะไรที่บอกว่ามากเกินไปไม่ทราบ” คนถามเลิกคิ้วยียวนกวนประสาท“เสื้อผ้าพวกนี้ก็ของเธอ ทำไมไม่หัดซักเองบ้าง” หนึ่งธิดาสุดจะทน เธออยากจะฮึดสู้ขึ้นมาเรียกร้องความเป็นธรรมให้กับตัวเองบ้าง“หน็อย ๆ ๆ เ
Baca selengkapnya
6
สุทธิดานั้นสั่งคนรับใช้ที่บ้านเอาไว้ว่าถ้าหาญโทร. มาหา ก็ให้บอกไปว่าไม่อยู่ ออกไปข้างนอก ทั้งๆ ที่บางครั้งก็อยู่ แต่พักหลังมานี้ สุทธิดาออกไปเรียนพิเศษข้างนอกบ่อย เพราะมารดาอยากให้เข้าสังคม จึงอยู่ไม่ติดบ้าน ในขณะที่หนึ่งธิดาโดนใช้งานงกๆ อยู่ก้นครัว ยิ่งนับวันความห่างเหินของหนึ่งธิดากับบิดายิ่งมากขึ้นจนแทบไม่ได้คุยกันเลยหนึ่งธิดาทำใจได้แล้วในระดับหนึ่ง เธอยึดเอาตัวเองเป็นที่ตั้ง มองว่าหากโลกนี้ไม่มีใครช่วยเหลือเธอได้ เธอก็ต้องเอาตัวรอดด้วยตนเอง และหาญคือคนเดียวที่ทำให้หัวใจเธอชุ่มชื่น เพราะจดหมายของเขาในแต่ละฉบับ บ่งบอกถึงความมุมานะ อุสาหะและความตั้งใจพยายามของเขา เธอก็อยากทำให้ได้แบบเขาบ้าง จึงตั้งใจเรียน แม้มารดาเลี้ยงจะไม่ให้เงินไปเรียน แต่เธอก็หางานพิเศษอย่างอื่นทำได้ ด้วยว่าครูอาจารย์มักเมตตาเอ็นดูเธออยู่เสมอ กอปรกับเธอเป็นคนขยันจึงมีงานให้ทำอยู่ตลอดไม่เคยขาดถึงพี่หาญที่รักน้องดีใจที่พี่หาญทำสำเร็จไปอีกขั้นแล้ว และต้องขอโทษด้วยที่ไม่ได้รับโทรศัพท์ ดีใจที่พี่หาญเขียนจดหมายมาหาไม่เคยขาด แม้ไม่ได้ยินเสียงแค่เห็นลายมือของพี่น้องก็ดีใจจนน้ำตาไหลแล้ว ยามเหงา เศร้าและเหว่ว้า แค่เอาจด
Baca selengkapnya
7
เขามีที่ดินจากที่คุณตายกให้เป็นทรัพย์สมบัติโดยไม่ต้องได้น้อยหน้าใคร นอกจากปลูกไม้ยืนต้นซึ่งเป็นพืชเศรษฐกิจที่สำคัญแล้ว ยังมีโอมสเตย์หารายได้อีกทางหนึ่ง ข่าวการจากไปของคุณตานั้น นำความเสียใจมาให้เธอเป็นอันมาก แม้ไม่เคยเจอตัวจริงของท่าน แต่จากจดหมายที่หาญเขียนเล่ามาให้ฟังท่านเป็นผู้ใหญ่ใจดีที่มีเหตุมีผลและชอบทำบุญสุนทาน เสียดายที่เธอไม่มีโอกาสได้กราบท่านสักครั้งหนึ่งธิดาเป็นคนชอบทำอาหารมากๆ เธอจึงตัดสินใจเข้าเรียนทำอาหารหลังจากสอบชิงทุนได้ ชีวิตในวัยเรียนนั้นค่อนข้างมีความสุขในมหาวิทยาลัย ยกเว้นชีวิตในบ้านที่แสนเหนื่อยหนัก พอเธอไม่มีปากเสียง สองแม่ลูกก็ไม่สนใจไปเอง เธอจึงมีชีวิตสงบสุขขึ้น ชีวิตของหนึ่งธิดาและสุทธิดานั้นแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง หนึ่งธิดาเรียนจบมหาวิทยาลัยแล้ว เธอเพียงแค่รอเกรดภาคเรียนสุดท้ายเท่านั้น ในขณะที่สุทธิดาไม่สนใจการเรียน และเที่ยวเตร่ทำตัวไม่ดี แต่บิดาไม่รู้เพราะปานดาวคอยปกปิดสามีเอาไว้หนึ่งธิดามองจดหมายฉบับล่าสุดด้วยความตกใจไม่น้อย หาญบอกว่ากำลังจะเดินทางมาหา เขาคิดถึงเธอมาก อยู่ห่างกันหลายปีก็อยากมาเห็นหน้ากันสักครั้งก่อนหน้านี้เขาเคยเขียนจดหมายมาบอกว่าจะมาหา
Baca selengkapnya
8
มีข้าทาสบริวารมากมาย ที่สำคัญงานที่เราทำอยู่ แม่ก็เบื่อเต็มกลืนแล้ว” ปานดาวขยิบตาให้บุตรสาว งานที่สองแม่ลูกทำอยู่ไม่มีใครรู้ กวินก็ไม่เคยรู้มาก่อน พอบุตรสาวเจริญวัยขึ้นมา ปานดาวก็ให้บุตรสาวเข้ามาช่วยงานคอยรับช่วงต่อจากนาง แต่แท้ที่จริงแล้วทั้งสองก็เบื่องานนี้เต็มกลืน พยายามหาทางออกให้กับตัวเองอยู่ หาญคือแสงสว่างที่เข้ามาในชีวิตของคนทั้งสอง“จริงด้วยค่ะ ส่วนไอ้พี่หนึ่งหน้าโง่ ก็ให้มันทำงานงกๆ ไปเถอะค่ะ ขนาดมันเรียนหนังสือจนจบก็ยังไม่มีปัญญาได้ผู้ชายดีๆ มาเป็นสามี” สุทธิดาหัวเราะเยาะพี่สาว เหยียดปากไปมาอย่างสะใจไม่น้อย“ลูกสาวของแม่เกิดมาโชคดี วาสนาดีนี่จ๊ะ ไม่ต้องเรียนให้ปวดหัวก็ได้ดิบได้ดี ไม่เหมือนนังหน้าโง่นั่น”“เราไปเอาจดหมายพวกนั้นจากนังพี่หนึ่งกันดีกว่าค่ะ” สองแม่ลูกเดินไปยังห้องพักของหนึ่งธิดา ก่อนจะรื้อข้าวของจนกระจุยกระจาย เจ้าของห้องกลับมาเห็นเข้าพอดี ตกใจเมื่อเห็นว่ามารร้ายประจำบ้านได้เอาจดหมายของเธอไปถือเอาไว้“เอามานี่นะ”“แกขัดคำสั่งของฉัน เขียนจดหมายติดต่อกับพ่อหาญ ฉันจะริบจดหมายพวกนี้เอาไว้” ปานดาวตวาดลั่น ผลักลูกเลี้ยงจนหน้าหงาย“อย่าเอาไปนะคะ”“ทำไมถึงจะเอาไป
Baca selengkapnya
9
จู่ๆ ก็อยากร้องไห้ อยากจะหนีไปเสียให้ไกลๆ ไม่อยากเจ็บปวดแบบนี้อีกแล้ว หนึ่งธิดาเดินหนีไปหลบอยู่หลังบ้าน เธอคงเครียดเลยรู้สึกปวดหัวอย่างรุนแรง เลยคิดจะอะไรทำคลายเครียด เรื่องอาหารเย็นนั้นไม่ต้องเป็นห่วง เพราะจัดการเรียบร้อยแล้ว เธอรดน้ำต้นไม้ พรวนดินทำงานงกๆ อยู่เงียบๆ คนเดียว ปิดกั้นการรับรู้ ไม่อยากสนใจอะไรทั้งนั้นเสียงเดินที่ดังอยู่ทางด้านหลังทำให้เธอหันขวับไปมอง ผู้ชายร่างสูง ผิวสีแทน ใบหน้าเรียวคมสัน จมูกโด่ง รับกับดวงตาคู่คม คิ้วเข้มพาดเฉียงและ ริมฝีปากหยักหนากำลังยืนอยู่ตรงหน้าเธอหนึ่งธิดากวาดสายตามองร่างเพรียวแข็งแรงอย่างเชื่องช้า ก่อนจะสบกับดวงตาคู่นั้น เขาเองก็มองเธอไม่วางตาเช่นกันหญิงสาวรีบลุกขึ้น ก่อนจะปัดดินที่ติดมือของเธอออก เหงื่อโซมไปทั่วกายจากความเหนื่อยล้าของงานที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาทำอยู่หัวใจของหนึ่งธิดาเต้นกระหน่ำ พี่หาญของเธอมายืนอยู่ตรงหน้าแล้ว หัวใจมันร่ำร้องอยากจะเข้าไปหาไปกอดให้หายคิดถึง แต่เท้าของเธอมันหนักเกินกว่าจะก้าวเดิน เธอมองเขาแบบไม่ยอมละสายตา รู้สึกเหมือนมีพลังงานบางอย่างตรึงเธอเอาไว้ให้ยืนนิ่งแล้วเธอก็ค้นพบความจริงว่าตัวเองเป็นแค่
Baca selengkapnya
10
จิกหัวใช้เหมือนหนึ่งไม่ใช่ลูกคุณพ่อ ไม่เคยได้กินอาหารอร่อยๆ ไม่เคยได้ใส่เสื้อผ้าสวยๆ ไม่เคยได้เรียนโรงเรียนดีๆ ต้องทำงานที่โรงเรียนเกือบตายกว่าจะได้กินข้าว ฮึกๆ ฮือๆๆๆ เคยมีใครเห็นใจหนึ่งไหม พี่รู้ไหม กำลังใจเดียวที่หนึ่งมีคือได้อ่านจดหมายของพี่ เห็นพี่มีแรงที่จะสร้างเนื้อสร้างตัว หนึ่งก็เลยมีกำลังใจที่จะอยู่ต่อไปเพื่อรอพี่ ฮึกๆ ฮือ ๆ ๆ”“หนึ่ง...” น้ำเสียงของหาญอ่อนโยนแต่หนึ่งธิดาไม่ได้รับรู้มันเลย คนเมาเอาแต่พล่ามพรรณนาถึงความทุกข์ของตัวเอง“กลับบ้านเถอะ”“กลับไปทำไม ไม่มีใครต้องการ ไม่มีใครต้องการหนึ่งเลยสักคน” คนเมาพูดเสียงสั่นระริก ก่อนจะกอดเข่าร้องไห้อยู่ตรงนั้น หาญตรงเข้าอุ้ม เธอก็ดิ้น เขาเลยดุคนในอ้อมแขน“อย่าดื้อสิ ดื้อจะโยนลงพื้นนะ แข้งขาหักขึ้นมาจะมาหาว่าพี่ใจร้ายไม่ได้นะ” คนเมากอดคอหนาแน่น ซุกหน้าที่อกกว้าง อาการพะอืดพะอมมาอีกครั้งเธออาเจียนรดอกเขา หาญมองตาปริบๆ แต่เขาไม่ได้ดุด่าอะไรชายหนุ่มให้ลูกน้องเป็นคนขับรถให้ ภูผาเปิดประตูรถให้เจ้านายหนุ่ม ก่อนจะขับกลับไปที่บ้านคนเมาพูดพร่ำไปตลอดทาง ในขณะที่หลับตาด้วยความมึนเมา แต่ละเรื่องคือเรื่องราวในจดหมายตลอดหลายปีที่ผ่านมา
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status