หาญรัก

หาญรัก

last updateLast Updated : 2026-03-21
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
54Chapters
70views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

“พี่หาญคะ” เธอเรียกเขาหลังจากรวบรวมกำลังใจ มองเขาแล้วรู้สึกว่าแก้มร้อนซู่ “พี่หาญไปค้างที่บ้านหลังนั้น เคยพาผู้หญิงกลับไปนอนด้วยหรือเปล่าคะ” หนึ่งธิดารู้สึกว่าเลือดในกายไหลวนรุนแรง ถามออกไปแล้วต้องกัดปากตัวเอง ด่าตัวเองเบาๆ ว่าเธอต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ ไปถามอะไรเขาแบบนั้นกัน อยากจะย้อนเวลากลับไปแล้วไม่ถามเขาแบบนี้นัก “ทำไมเหรอครับ” เขาเลิกคิ้วขึ้นถาม สายตาของเขาล้ำลึกจนเธอเดาไม่ถูกว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ “ไม่มีอะไรหรอกค่ะ ช่างเถอะ ถือว่าหนึ่งไม่ได้ถามพี่ก็แล้วกัน” เธอพูดแล้วเดินหนีในทันที “เดี๋ยวครับ” เขารั้งแขนของเธอเอาไว้ “มีอะไรคะ” ถามเขากลับไปเสียงสั่น แม้จะพยายามบังคับน้ำเสียงไว้ขนาดไหนก็ตามที “คนแบบพี่ถ้าไม่รัก จะไม่พาใครไปนอนด้วยสุ่มสี่สุ่มห้าหรอกครับ” เขาก้มลงมากระซิบที่ริมหู ลมหายใจร้อนผ่าวทำเอาเธอแก้มร้อนระอุ พอเงยหน้ามองเขาก็สบกับในตาหวามลึกทำเอาใจสั่นสะท้าน

View More

Chapter 1

1

私、梅原南(うめはら みなみ)と葉月修司(はづき しゅうじ)は緊急事態に陥った飛行機の機内にいる。緊張した空気の中、乗客たちは一斉に遺書を書き始めた。

私は必死に修司の手を握りしめている。ふと見ると、彼は遺書を、私の親友の古川若菜(ふるかわ わかな)に送信している。

修司は唇を固く結び、しばらくしてようやく口を開いた。「誤解しないでくれ。彼女は俺らが最も信頼できる人間だろう?」

幸いにもそれは虚驚に終わり、私は足が震えながら飛行機を降りた。そして、真っ先に若菜に電話をかけた。「彼と離婚するから、代わりにあなたが彼と結婚してあげて」

電話の向こうで、若菜は大騒ぎだ。「南、何言ってるのよ!さっき飛行機の故障ニュースを見たんだけど、大丈夫?

今空港に向かってるって言ったでしょ。待ってて!」

そう言うと、彼女は慌ただしく電話を切った。

私の隣を歩きながら、修司は困ったように言った。「俺たちの親ももういい年だろ。心配させたくなかったんだ。だから若菜に送ったんだよ。

もう、君ったら……はいはい、俺が悪かった。それでいいだろ?」

修司は私の手を引き、頬に軽くキスをした。「機嫌直してくれよ。あとで若菜に会ったら、絶対俺は怒られるんだぞ。自分の旦那が叱られるの、見たいか?」

胸の奥が重く詰まったまま、私は黙って先に歩いている。修司は後ろから追いかけ、なだめるように声をかけてくるだけだ。

入口に着くと、若菜が車から降りてくるのが見えた。彼女の目に浮かぶ焦りは、作りものには見えない。

ただ、私にははっきり分かっている。彼女が最初に視線を向けた相手は、修司だった。

次の瞬間、彼女は私の前に駆け寄り、ぎゅっと強く抱きしめた。そして振り返ると、修司の肩を思いきり殴った。

「このバカ!なんで遺書なんて送ってくるのよ!心臓止まるかと思ったじゃない!」

修司は苦笑して言った。「ほら、無事だっただろ。それに、もし何かあっても、君ならちゃんと処理してくれるって信じてるからさ。

それだけなのに、南が俺に嫉妬してさ」

冗談めかして笑う修司に、若菜は白い目を向け、私の腕を引いて車へ向かった。

この二人が並んで話したり冗談を言い合ったりする様子は、とても自然だ。そこには、遠慮や距離感といったものが一切感じられない。

家に戻ると、私は疲れたからと言い訳し、先に寝室へ引き上げた。

ベッドに横になっても、まったく眠れない。

修司とは知り合って八年目で、新婚旅行を終えたばかりだ。

私は自分が彼をよく理解しているつもりだった。だが、今回の緊急事態の中、生死がかかった瞬間、私の頭にあったのは「死んでも彼と一緒にいたい」という想いだけだったのに、修司は震える手で数行の文字を打ち、若菜に送ったのだ。

彼はそれを遺書だと言った。死の恐怖の中で、私の五感は異様なほど研ぎ澄まされており、彼が若菜に送ったその数行を、はっきりと目にしていた。

全財産を彼女に託すという内容だった。そして最後の一文。【離れても、心は君と永遠に】

私はぎゅっと拳を握りしめた。そのとき、外から声がした。「南、若菜を下まで送ってくる。すぐ戻るから」

私は静かに立ち上がり、リビングへ向かった。そこには、修司の置き忘れたスマホがある。一瞬、衝動が理性を上回った。私は近づいてパスコードを入力し、いくつかのアプリを確認したが、何も出てこなかった。

考えすぎだったのだろうか。

迷いながらも、震える手で設定を開き、アカウントを切り替えた。やはりあった。彼のサブアカウントだ。

頻繁に使っているのか、パスワードすら求められなかった。

そこに表示されているのは、修司と若菜のチャット履歴だ。

一番古いものは、八年前にまで遡る。

私と修司が出会ったばかりの、あの頃だ。

なるほど。若菜は、その前からすでに修司と知り合いだった。

【運いいな。うちの学部一の美女の南と知り合えるなんて。あの子、プライド高くて、普通の男じゃ相手にされないよ】

【今日、南をバドミントンに誘ってみなよ。彼女、バドミントン好きだから。ここまでしてやってるんだ。ちゃんと頑張ってね】

【どう?私親切でしょ。南は私の親友なんだから、もし裏切ったら、真っ先に許さないからね】

やがて会話は、私を口説くための手助けから、試合、恋愛、そして男女関係の話題へと変わっていった。

最初はためらいがちで、やがて罪悪感を覚え、それでも刺激と熱に溺れていった。

わずか二十分ほどで、私はすべてを読み終え、必要な部分を撮影し、アプリを閉じて画面をロックした。

自分のスマホを開いて外を見ると、マンションの下の駐車場で、あの二人は抱き合っている。一瞬手を取り、撫で合う仕草は、まるで別れを惜しむ恋人同士のようだ。

私は深く息を吸った。胸の奥にあった何かが、その瞬間、完全に崩れ落ちた。
Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
54 Chapters
1
“แกล้งน้องทำไม แกล้งน้องทำไมห้ะ! นางลูกคนนี้นี่ยังไง ยิ่งโตขึ้นนับวันจะยิ่งร้ายกาจ ไปเอานิสัยสันดานชั่วช้าเลวทรามแบบนี้มาจากไหน ใครสั่งใครสอนแก” กวิน กมลเมตร หนุ่มวัยสามสิบห้าปีกำลังตีบุตรสาวคนโตด้วยไม้เรียวแบบไม่ยั้งมือ“หนูเปล่านะคะคุณพ่อ” หนึ่งธิดายกมือขึ้นไหว้บิดาปลกๆ ร้องไห้สะอึกสะอื้นด้วยความเจ็บที่โดนไม้ฟาด เธอไม่ได้แกล้งสุทธิดาเลยแม้แต่น้อย อีกฝ่ายทิ้งตัวลงไปนอนร้องไห้ ตบตีตัวเองหาว่าเธอกลั่นแกล้ง“ยังจะมาเถียงอีก ผู้ร้ายปากแข็ง ไม่อย่างนั้นน้องจะมีรอยตบตีได้ยังไงกัน แกจะบอกฉันว่าน้องตบตีตัวเองรึไง”“ยายสองทำแบบนั้นจริงๆ นะคะคุณพ่อ คุณพ่อเชื่อหนึ่งสิคะ” หนึ่งธิดาร้องบอก เลยจะโดนบิดาฟาดเข้าให้อีกรอบ คราวนี้ปานดาวผู้เป็นมารดาเลี้ยงเข้ามาห้ามเอาไว้ได้ทัน“อย่าตีแกเลยค่ะ นี่ก็เจ็บมากพอแล้ว” ปานดาวรีบปรามสามีเอาไว้ ขณะที่กวินยกไม้เรียวค้างเอาไว้แบบนั้น“คุณนี่ดีจริงๆ เลยดาว ขนาดยายหนึ่งรังแกลูกของคุณ คุณยังไม่ถือโทษโกรธแก” กวินหันไปชื่นชมภรรยาใหม่ของตัวเองปานดาวหันไปขยิบตาให้บุตรสาว ก่อนจะเหยียดยิ้มให้กัน ที่เธอห้ามสามีเอาไว้เพราะกลัวนางลูกเลี้ยงโดนตีหนักเข้าจะไม่มีแรงทำงานบ้านต่า
last updateLast Updated : 2025-12-14
Read more
2
หนึ่งธิดาไปยืนอยู่ไม่ไกลกันนัก แต่รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นส่วนเกิน บิดาอุ้มลูกอีกคนและพาเดินกันเข้าบ้าน ในขณะที่เธอโดนทิ้งเอาไว้ตรงนั้นวันเวลาผ่านไปไม่หวนกลับ หนึ่งธิดาเจริญวัยเป็นสาวน้อยสะพรั่งที่เอาแต่เก็บตัว และทำงานงกๆ ในบ้าน ยิ่งนับวันบิดายิ่งห่างเหินและไม่หลงเหลือความรักความเมตตาอะไรให้แก่เธออีกเลย แต่ยังดีที่เธอได้เรียนหนังสือ แม้กระนั้นเงินที่บิดาส่งเสียให้เล่าเรียนก็อยู่ในกำมือของมารดาเลี้ยงจนหมด เธอไม่เคยได้เงินไปโรงเรียนเลยแม้แต่บาทเดียว พอไปถึงโรงเรียนจึงไปรับจ้างทำงานแลกข้าวกลางวัน และช่วยคุณครูทำงานทุกอย่างเพื่อให้ได้เงินมาใช้จ่ายส่วนตัวกลับจากโรงเรียนเธอต้องทำงานงกๆ เสื้อผ้าสวยๆ อาหารดีๆ ไม่เคยตกถึงท้อง ความหวังนั้นเลื่อนลอยพอๆ กับการเก็บตัวอยู่คนเดียวเมื่อยามไม่มีใครเรียกใช้งานเยี่ยงทาสความรักความอบอุ่นจากบิดาค่อยๆ จางหายไปเหมือนอากาศที่มองไม่เห็น มันบางเบาและเธอคิดว่าชาตินี้คงไม่ได้รับมันอีกแล้ว“แม่จ๋า... หนึ่งคิดถึงแม่จังเลย” หนึ่งธิดานำรูปของมารดาที่ใส่กรอบเอาไว้มากอดแนบอกแล้วร้องไห้ มันเก่ามากแล้วแต่ใบหน้ายิ้มแย้มของท่านทำให้เธอมีกำลังใจเหลือล้นในการใช้ช
last updateLast Updated : 2025-12-14
Read more
3
หลังจากพูดคุยกับคุณตาเรียบร้อยแล้ว หาญก็ไปนั่งเขียนจดหมายถึงคู่หมั้น ชายหนุ่มวัยยี่สิบหยิบกระดาษกับปากกาขึ้นมาจากลิ้นชักของโต๊ะไม้ในห้องนอน โต๊ะตัวนี้ทำจากไม้เนื้อดี เป็นของเก่าแก่ที่คุณตายกให้เพราะมารดาบอกว่าเขาชอบเขียนหนังสือและอ่านหนังสือ ที่อยู่ของสุทธิดานั้นเขาจำมันได้ดี อยากโทร.ไปคุยแต่ต้องเข้าเมืองไปไกล ที่นี่มีไปรษณีย์มารับจดหมาย จะสะดวกมากกว่าการใช้โทรศัพท์ เพราะสัญญาณโทรศัพท์ไม่มี เขาเคยโทร.ไปแต่สุทธิดาไม่อยู่ จึงไม่ได้คุยกัน เลยคิดว่าการเขียนจดหมายมันดีกว่า หาญเขียนบรรยายอะไรหลายๆ อย่างให้คนที่รักฟัง และหาญเองก็คิดว่าการเขียนจดหมายเป็นการทดสอบอะไรหลายๆ อย่าง ถ้าสุทธิดายังมั่นคงต่อเขา จะต้องตอบจดหมายของเขาทุกฉบับ เขาคาดหวังว่าสุทธิดาจะเป็นภรรยาที่ดี เป็นผู้หญิงที่เขารักมากที่สุดในชีวิตนอกจากมารดา เขาไม่มีวันทำให้ผู้หญิงที่รักต้องผิดหวังอย่างแน่นอน เป้าหมายที่แน่วแน่ของชายหนุ่มมันเต็มเปี่ยมไปด้วยพลังและความมุ่งมั่นถึงน้องสองที่รักของพี่พี่มาถึงหนองบัวไผ่เรียบร้อยแล้ว ที่นี่อุดมสมบูรณ์มาก แต่ค่อนข้างอยู่ห่างไกลความเจริญ การเขียนจดหมายน่าจะเป็นทางออกเดียวที่ทำให้เราได้ติดต่อ
last updateLast Updated : 2025-12-14
Read more
4
วัดป่าของที่นี่มีพระสงฆ์อยู่ไม่ถึงสามรูปด้วยซ้ำ เพราะค่อนข้างทุรกันดาร ไฟฟ้ายังเข้าไม่ถึง ยังต้องใช้ตะเกียงกันอยู่เลย เขาเห็นคุณตาชอบทำบุญทำทาน เห็นความลำบากของชาวบ้านและวัดป่าในเรื่องไฟฟ้า จึงหาข้อมูลเรื่องระบบไฟฟ้า โซลาเซลล์ การอ่านตำราและการลองผิดลองถูก ทำให้หาญประสบปัญหาอยู่พอสมควร แต่เขาคิดว่าการทำอะไรสักอย่างนั้นมันไม่มีอะไรราบรื่น ถ้าเราไม่ลองทำดูก่อน แล้วจะประสบความสำเร็จได้อย่างไรกันหาญคำนวณแผงพลังงานโซลาเซลล์ แบตฯ ที่ต้องใช้ แล้วเริ่มทดสอบกับที่บ้านก่อนเป็นอันดับแรก คำนวณว่าเครื่องใช้ไฟฟ้าในบ้านนั้นใช้พลังงานกี่วัตต์ต่อวัน“คุณหาญทำอะไรครับ” ภูผาเอ่ยถามเจ้านายหนุ่ม“อันนี้เหรอ แผงรับแดด เดี๋ยวฉันจะลองติดตั้งดู ถ้ามันใช้ได้เดี๋ยวเราก็จะมีไฟฟ้าใช้กันแล้วนะ” เขาพยายามใช้ภาษาทั่วไปที่ทำให้คนแถบนี้เข้าใจง่าย ไม่เคยคิดว่าตัวเองเป็นลูกผู้รากมากดีแล้ววางตัวเบ่งกล้าม จมไม่ลง เขาพยายามทำตัวให้กลมกลืนกับคนที่นี่ ไม่นานก็เข้ากับคนที่นี่ได้ทั้งหมด โดยเฉพาะภูผาที่ทั้งรักและเคารพเจ้านายหนุ่มที่อายุห่างกับเขาแค่สองปีอย่างสนิทใจหาญซาบซึ้งในน้ำใจของทุกคน ไม่นานเขาก็มีลูกน้องตามเป็นพรวน
last updateLast Updated : 2025-12-14
Read more
5
“นางหนึ่ง นางหนึ่ง! แกไปมุดหัวอยู่ที่ไหน”“จ้ะน้าดาว” หนึ่งธิดารีบพับเก็บจดหมายซ่อนเอาไว้ในทันที แล้วเดินมาเปิดประตูห้องพักให้มารดาเลี้ยง“แกทำอะไรอยู่”“เปล่าจ้ะน้า”“ไม่ได้ทำอะไรงั้นรึ กล้ามากนะที่แกไม่ทำอะไร มามุดหัวอยู่ในห้องแบบนี้ งานการออกมากมายแกเห็นไหม ขี้เกียจสันหลังยาว เลี้ยงเสียข้าวสุก”“เดี๋ยวหนึ่งจะไปทำเดี๋ยวนี้ละจ้ะน้า” หนึ่งธิดารีบรับคำทันที ในขณะที่ปานดาวตามมาจิกหัวด้วยความโมโห คนไม่เคยมีสิทธิ์มีเสียงหรืออยู่ในสายตาของคนในบ้านก้มหน้าก้มตาทำงานงกๆ ตามคำสั่ง แม้แต่บิดาบังเกิดเกล้าก็ยังไม่แยแสเธอเลยแม้แต่น้อย“เอาไปซักให้หมดด้วยนะพี่หนึ่ง หน้าที่สำคัญในบ้านอย่างนี้มันต้องเป็นหน้าที่ของพี่เพียงคนเดียวเท่านั้น” สุทธิดาเหยียดปากใส่พี่สาว ก่อนจะเขวี้ยงผ้าใส่หน้าอีกฝ่าย มีมารดาให้ท้าย สุทธิดาไม่เคยยำเกรงพี่สาว ไม่เคยคิดเสียด้วยซ้ำว่าอีกฝ่ายเป็นพี่สาวของตน“มันจะมากเกินไปแล้วนะ”“อะไรที่บอกว่ามากเกินไปไม่ทราบ” คนถามเลิกคิ้วยียวนกวนประสาท“เสื้อผ้าพวกนี้ก็ของเธอ ทำไมไม่หัดซักเองบ้าง” หนึ่งธิดาสุดจะทน เธออยากจะฮึดสู้ขึ้นมาเรียกร้องความเป็นธรรมให้กับตัวเองบ้าง“หน็อย ๆ ๆ เ
last updateLast Updated : 2025-12-14
Read more
6
สุทธิดานั้นสั่งคนรับใช้ที่บ้านเอาไว้ว่าถ้าหาญโทร. มาหา ก็ให้บอกไปว่าไม่อยู่ ออกไปข้างนอก ทั้งๆ ที่บางครั้งก็อยู่ แต่พักหลังมานี้ สุทธิดาออกไปเรียนพิเศษข้างนอกบ่อย เพราะมารดาอยากให้เข้าสังคม จึงอยู่ไม่ติดบ้าน ในขณะที่หนึ่งธิดาโดนใช้งานงกๆ อยู่ก้นครัว ยิ่งนับวันความห่างเหินของหนึ่งธิดากับบิดายิ่งมากขึ้นจนแทบไม่ได้คุยกันเลยหนึ่งธิดาทำใจได้แล้วในระดับหนึ่ง เธอยึดเอาตัวเองเป็นที่ตั้ง มองว่าหากโลกนี้ไม่มีใครช่วยเหลือเธอได้ เธอก็ต้องเอาตัวรอดด้วยตนเอง และหาญคือคนเดียวที่ทำให้หัวใจเธอชุ่มชื่น เพราะจดหมายของเขาในแต่ละฉบับ บ่งบอกถึงความมุมานะ อุสาหะและความตั้งใจพยายามของเขา เธอก็อยากทำให้ได้แบบเขาบ้าง จึงตั้งใจเรียน แม้มารดาเลี้ยงจะไม่ให้เงินไปเรียน แต่เธอก็หางานพิเศษอย่างอื่นทำได้ ด้วยว่าครูอาจารย์มักเมตตาเอ็นดูเธออยู่เสมอ กอปรกับเธอเป็นคนขยันจึงมีงานให้ทำอยู่ตลอดไม่เคยขาดถึงพี่หาญที่รักน้องดีใจที่พี่หาญทำสำเร็จไปอีกขั้นแล้ว และต้องขอโทษด้วยที่ไม่ได้รับโทรศัพท์ ดีใจที่พี่หาญเขียนจดหมายมาหาไม่เคยขาด แม้ไม่ได้ยินเสียงแค่เห็นลายมือของพี่น้องก็ดีใจจนน้ำตาไหลแล้ว ยามเหงา เศร้าและเหว่ว้า แค่เอาจด
last updateLast Updated : 2026-03-21
Read more
7
เขามีที่ดินจากที่คุณตายกให้เป็นทรัพย์สมบัติโดยไม่ต้องได้น้อยหน้าใคร นอกจากปลูกไม้ยืนต้นซึ่งเป็นพืชเศรษฐกิจที่สำคัญแล้ว ยังมีโอมสเตย์หารายได้อีกทางหนึ่ง ข่าวการจากไปของคุณตานั้น นำความเสียใจมาให้เธอเป็นอันมาก แม้ไม่เคยเจอตัวจริงของท่าน แต่จากจดหมายที่หาญเขียนเล่ามาให้ฟังท่านเป็นผู้ใหญ่ใจดีที่มีเหตุมีผลและชอบทำบุญสุนทาน เสียดายที่เธอไม่มีโอกาสได้กราบท่านสักครั้งหนึ่งธิดาเป็นคนชอบทำอาหารมากๆ เธอจึงตัดสินใจเข้าเรียนทำอาหารหลังจากสอบชิงทุนได้ ชีวิตในวัยเรียนนั้นค่อนข้างมีความสุขในมหาวิทยาลัย ยกเว้นชีวิตในบ้านที่แสนเหนื่อยหนัก พอเธอไม่มีปากเสียง สองแม่ลูกก็ไม่สนใจไปเอง เธอจึงมีชีวิตสงบสุขขึ้น ชีวิตของหนึ่งธิดาและสุทธิดานั้นแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง หนึ่งธิดาเรียนจบมหาวิทยาลัยแล้ว เธอเพียงแค่รอเกรดภาคเรียนสุดท้ายเท่านั้น ในขณะที่สุทธิดาไม่สนใจการเรียน และเที่ยวเตร่ทำตัวไม่ดี แต่บิดาไม่รู้เพราะปานดาวคอยปกปิดสามีเอาไว้หนึ่งธิดามองจดหมายฉบับล่าสุดด้วยความตกใจไม่น้อย หาญบอกว่ากำลังจะเดินทางมาหา เขาคิดถึงเธอมาก อยู่ห่างกันหลายปีก็อยากมาเห็นหน้ากันสักครั้งก่อนหน้านี้เขาเคยเขียนจดหมายมาบอกว่าจะมาหา
last updateLast Updated : 2026-03-21
Read more
8
มีข้าทาสบริวารมากมาย ที่สำคัญงานที่เราทำอยู่ แม่ก็เบื่อเต็มกลืนแล้ว” ปานดาวขยิบตาให้บุตรสาว งานที่สองแม่ลูกทำอยู่ไม่มีใครรู้ กวินก็ไม่เคยรู้มาก่อน พอบุตรสาวเจริญวัยขึ้นมา ปานดาวก็ให้บุตรสาวเข้ามาช่วยงานคอยรับช่วงต่อจากนาง แต่แท้ที่จริงแล้วทั้งสองก็เบื่องานนี้เต็มกลืน พยายามหาทางออกให้กับตัวเองอยู่ หาญคือแสงสว่างที่เข้ามาในชีวิตของคนทั้งสอง“จริงด้วยค่ะ ส่วนไอ้พี่หนึ่งหน้าโง่ ก็ให้มันทำงานงกๆ ไปเถอะค่ะ ขนาดมันเรียนหนังสือจนจบก็ยังไม่มีปัญญาได้ผู้ชายดีๆ มาเป็นสามี” สุทธิดาหัวเราะเยาะพี่สาว เหยียดปากไปมาอย่างสะใจไม่น้อย“ลูกสาวของแม่เกิดมาโชคดี วาสนาดีนี่จ๊ะ ไม่ต้องเรียนให้ปวดหัวก็ได้ดิบได้ดี ไม่เหมือนนังหน้าโง่นั่น”“เราไปเอาจดหมายพวกนั้นจากนังพี่หนึ่งกันดีกว่าค่ะ” สองแม่ลูกเดินไปยังห้องพักของหนึ่งธิดา ก่อนจะรื้อข้าวของจนกระจุยกระจาย เจ้าของห้องกลับมาเห็นเข้าพอดี ตกใจเมื่อเห็นว่ามารร้ายประจำบ้านได้เอาจดหมายของเธอไปถือเอาไว้“เอามานี่นะ”“แกขัดคำสั่งของฉัน เขียนจดหมายติดต่อกับพ่อหาญ ฉันจะริบจดหมายพวกนี้เอาไว้” ปานดาวตวาดลั่น ผลักลูกเลี้ยงจนหน้าหงาย“อย่าเอาไปนะคะ”“ทำไมถึงจะเอาไป
last updateLast Updated : 2026-03-21
Read more
9
จู่ๆ ก็อยากร้องไห้ อยากจะหนีไปเสียให้ไกลๆ ไม่อยากเจ็บปวดแบบนี้อีกแล้ว หนึ่งธิดาเดินหนีไปหลบอยู่หลังบ้าน เธอคงเครียดเลยรู้สึกปวดหัวอย่างรุนแรง เลยคิดจะอะไรทำคลายเครียด เรื่องอาหารเย็นนั้นไม่ต้องเป็นห่วง เพราะจัดการเรียบร้อยแล้ว เธอรดน้ำต้นไม้ พรวนดินทำงานงกๆ อยู่เงียบๆ คนเดียว ปิดกั้นการรับรู้ ไม่อยากสนใจอะไรทั้งนั้นเสียงเดินที่ดังอยู่ทางด้านหลังทำให้เธอหันขวับไปมอง ผู้ชายร่างสูง ผิวสีแทน ใบหน้าเรียวคมสัน จมูกโด่ง รับกับดวงตาคู่คม คิ้วเข้มพาดเฉียงและ ริมฝีปากหยักหนากำลังยืนอยู่ตรงหน้าเธอหนึ่งธิดากวาดสายตามองร่างเพรียวแข็งแรงอย่างเชื่องช้า ก่อนจะสบกับดวงตาคู่นั้น เขาเองก็มองเธอไม่วางตาเช่นกันหญิงสาวรีบลุกขึ้น ก่อนจะปัดดินที่ติดมือของเธอออก เหงื่อโซมไปทั่วกายจากความเหนื่อยล้าของงานที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาทำอยู่หัวใจของหนึ่งธิดาเต้นกระหน่ำ พี่หาญของเธอมายืนอยู่ตรงหน้าแล้ว หัวใจมันร่ำร้องอยากจะเข้าไปหาไปกอดให้หายคิดถึง แต่เท้าของเธอมันหนักเกินกว่าจะก้าวเดิน เธอมองเขาแบบไม่ยอมละสายตา รู้สึกเหมือนมีพลังงานบางอย่างตรึงเธอเอาไว้ให้ยืนนิ่งแล้วเธอก็ค้นพบความจริงว่าตัวเองเป็นแค่
last updateLast Updated : 2026-03-21
Read more
10
จิกหัวใช้เหมือนหนึ่งไม่ใช่ลูกคุณพ่อ ไม่เคยได้กินอาหารอร่อยๆ ไม่เคยได้ใส่เสื้อผ้าสวยๆ ไม่เคยได้เรียนโรงเรียนดีๆ ต้องทำงานที่โรงเรียนเกือบตายกว่าจะได้กินข้าว ฮึกๆ ฮือๆๆๆ เคยมีใครเห็นใจหนึ่งไหม พี่รู้ไหม กำลังใจเดียวที่หนึ่งมีคือได้อ่านจดหมายของพี่ เห็นพี่มีแรงที่จะสร้างเนื้อสร้างตัว หนึ่งก็เลยมีกำลังใจที่จะอยู่ต่อไปเพื่อรอพี่ ฮึกๆ ฮือ ๆ ๆ”“หนึ่ง...” น้ำเสียงของหาญอ่อนโยนแต่หนึ่งธิดาไม่ได้รับรู้มันเลย คนเมาเอาแต่พล่ามพรรณนาถึงความทุกข์ของตัวเอง“กลับบ้านเถอะ”“กลับไปทำไม ไม่มีใครต้องการ ไม่มีใครต้องการหนึ่งเลยสักคน” คนเมาพูดเสียงสั่นระริก ก่อนจะกอดเข่าร้องไห้อยู่ตรงนั้น หาญตรงเข้าอุ้ม เธอก็ดิ้น เขาเลยดุคนในอ้อมแขน“อย่าดื้อสิ ดื้อจะโยนลงพื้นนะ แข้งขาหักขึ้นมาจะมาหาว่าพี่ใจร้ายไม่ได้นะ” คนเมากอดคอหนาแน่น ซุกหน้าที่อกกว้าง อาการพะอืดพะอมมาอีกครั้งเธออาเจียนรดอกเขา หาญมองตาปริบๆ แต่เขาไม่ได้ดุด่าอะไรชายหนุ่มให้ลูกน้องเป็นคนขับรถให้ ภูผาเปิดประตูรถให้เจ้านายหนุ่ม ก่อนจะขับกลับไปที่บ้านคนเมาพูดพร่ำไปตลอดทาง ในขณะที่หลับตาด้วยความมึนเมา แต่ละเรื่องคือเรื่องราวในจดหมายตลอดหลายปีที่ผ่านมา
last updateLast Updated : 2026-03-21
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status