All Chapters of หาญรัก: Chapter 1 - Chapter 10

“แกล้งน้องทำไม แกล้งน้องทำไมห้ะ! นางลูกคนนี้นี่ยังไง ยิ่งโตขึ้นนับวันจะยิ่งร้ายกาจ ไปเอานิสัยสันดานชั่วช้าเลวทรามแบบนี้มาจากไหน ใครสั่งใครสอนแก” กวิน กมลเมตร หนุ่มวัยสามสิบห้าปีกำลังตีบุตรสาวคนโตด้วยไม้เรียวแบบไม่ยั้งมือ“หนูเปล่านะคะคุณพ่อ” หนึ่งธิดายกมือขึ้นไหว้บิดาปลกๆ ร้องไห้สะอึกสะอื้นด้วยความเจ็บที่โดนไม้ฟาด เธอไม่ได้แกล้งสุทธิดาเลยแม้แต่น้อย อีกฝ่ายทิ้งตัวลงไปนอนร้องไห้ ตบตีตัวเองหาว่าเธอกลั่นแกล้ง“ยังจะมาเถียงอีก ผู้ร้ายปากแข็ง ไม่อย่างนั้นน้องจะมีรอยตบตีได้ยังไงกัน แกจะบอกฉันว่าน้องตบตีตัวเองรึไง”“ยายสองทำแบบนั้นจริงๆ นะคะคุณพ่อ คุณพ่อเชื่อหนึ่งสิคะ” หนึ่งธิดาร้องบอก เลยจะโดนบิดาฟาดเข้าให้อีกรอบ คราวนี้ปานดาวผู้เป็นมารดาเลี้ยงเข้ามาห้ามเอาไว้ได้ทัน“อย่าตีแกเลยค่ะ นี่ก็เจ็บมากพอแล้ว” ปานดาวรีบปรามสามีเอาไว้ ขณะที่กวินยกไม้เรียวค้างเอาไว้แบบนั้น“คุณนี่ดีจริงๆ เลยดาว ขนาดยายหนึ่งรังแกลูกของคุณ คุณยังไม่ถือโทษโกรธแก” กวินหันไปชื่นชมภรรยาใหม่ของตัวเองปานดาวหันไปขยิบตาให้บุตรสาว ก่อนจะเหยียดยิ้มให้กัน ที่เธอห้ามสามีเอาไว้เพราะกลัวนางลูกเลี้ยงโดนตีหนักเข้าจะไม่มีแรงทำงานบ้านต่า

หลังจากพูดคุยกับคุณตาเรียบร้อยแล้ว หาญก็ไปนั่งเขียนจดหมายถึงคู่หมั้น ชายหนุ่มวัยยี่สิบหยิบกระดาษกับปากกาขึ้นมาจากลิ้นชักของโต๊ะไม้ในห้องนอน โต๊ะตัวนี้ทำจากไม้เนื้อดี เป็นของเก่าแก่ที่คุณตายกให้เพราะมารดาบอกว่าเขาชอบเขียนหนังสือและอ่านหนังสือ ที่อยู่ของสุทธิดานั้นเขาจำมันได้ดี อยากโทร.ไปคุยแต่ต้องเข้าเมืองไปไกล ที่นี่มีไปรษณีย์มารับจดหมาย จะสะดวกมากกว่าการใช้โทรศัพท์ เพราะสัญญาณโทรศัพท์ไม่มี เขาเคยโทร.ไปแต่สุทธิดาไม่อยู่ จึงไม่ได้คุยกัน เลยคิดว่าการเขียนจดหมายมันดีกว่า หาญเขียนบรรยายอะไรหลายๆ อย่างให้คนที่รักฟัง และหาญเองก็คิดว่าการเขียนจดหมายเป็นการทดสอบอะไรหลายๆ อย่าง ถ้าสุทธิดายังมั่นคงต่อเขา จะต้องตอบจดหมายของเขาทุกฉบับ เขาคาดหวังว่าสุทธิดาจะเป็นภรรยาที่ดี เป็นผู้หญิงที่เขารักมากที่สุดในชีวิตนอกจากมารดา เขาไม่มีวันทำให้ผู้หญิงที่รักต้องผิดหวังอย่างแน่นอน เป้าหมายที่แน่วแน่ของชายหนุ่มมันเต็มเปี่ยมไปด้วยพลังและความมุ่งมั่นถึงน้องสองที่รักของพี่พี่มาถึงหนองบัวไผ่เรียบร้อยแล้ว ที่นี่อุดมสมบูรณ์มาก แต่ค่อนข้างอยู่ห่างไกลความเจริญ การเขียนจดหมายน่าจะเป็นทางออกเดียวที่ทำให้เราได้ติดต่อ

“นางหนึ่ง นางหนึ่ง! แกไปมุดหัวอยู่ที่ไหน”“จ้ะน้าดาว” หนึ่งธิดารีบพับเก็บจดหมายซ่อนเอาไว้ในทันที แล้วเดินมาเปิดประตูห้องพักให้มารดาเลี้ยง“แกทำอะไรอยู่”“เปล่าจ้ะน้า”“ไม่ได้ทำอะไรงั้นรึ กล้ามากนะที่แกไม่ทำอะไร มามุดหัวอยู่ในห้องแบบนี้ งานการออกมากมายแกเห็นไหม ขี้เกียจสันหลังยาว เลี้ยงเสียข้าวสุก”“เดี๋ยวหนึ่งจะไปทำเดี๋ยวนี้ละจ้ะน้า” หนึ่งธิดารีบรับคำทันที ในขณะที่ปานดาวตามมาจิกหัวด้วยความโมโห คนไม่เคยมีสิทธิ์มีเสียงหรืออยู่ในสายตาของคนในบ้านก้มหน้าก้มตาทำงานงกๆ ตามคำสั่ง แม้แต่บิดาบังเกิดเกล้าก็ยังไม่แยแสเธอเลยแม้แต่น้อย“เอาไปซักให้หมดด้วยนะพี่หนึ่ง หน้าที่สำคัญในบ้านอย่างนี้มันต้องเป็นหน้าที่ของพี่เพียงคนเดียวเท่านั้น” สุทธิดาเหยียดปากใส่พี่สาว ก่อนจะเขวี้ยงผ้าใส่หน้าอีกฝ่าย มีมารดาให้ท้าย สุทธิดาไม่เคยยำเกรงพี่สาว ไม่เคยคิดเสียด้วยซ้ำว่าอีกฝ่ายเป็นพี่สาวของตน“มันจะมากเกินไปแล้วนะ”“อะไรที่บอกว่ามากเกินไปไม่ทราบ” คนถามเลิกคิ้วยียวนกวนประสาท“เสื้อผ้าพวกนี้ก็ของเธอ ทำไมไม่หัดซักเองบ้าง” หนึ่งธิดาสุดจะทน เธออยากจะฮึดสู้ขึ้นมาเรียกร้องความเป็นธรรมให้กับตัวเองบ้าง“หน็อย ๆ ๆ เ

เขามีที่ดินจากที่คุณตายกให้เป็นทรัพย์สมบัติโดยไม่ต้องได้น้อยหน้าใคร นอกจากปลูกไม้ยืนต้นซึ่งเป็นพืชเศรษฐกิจที่สำคัญแล้ว ยังมีโอมสเตย์หารายได้อีกทางหนึ่ง ข่าวการจากไปของคุณตานั้น นำความเสียใจมาให้เธอเป็นอันมาก แม้ไม่เคยเจอตัวจริงของท่าน แต่จากจดหมายที่หาญเขียนเล่ามาให้ฟังท่านเป็นผู้ใหญ่ใจดีที่มีเหตุมีผลและชอบทำบุญสุนทาน เสียดายที่เธอไม่มีโอกาสได้กราบท่านสักครั้งหนึ่งธิดาเป็นคนชอบทำอาหารมากๆ เธอจึงตัดสินใจเข้าเรียนทำอาหารหลังจากสอบชิงทุนได้ ชีวิตในวัยเรียนนั้นค่อนข้างมีความสุขในมหาวิทยาลัย ยกเว้นชีวิตในบ้านที่แสนเหนื่อยหนัก พอเธอไม่มีปากเสียง สองแม่ลูกก็ไม่สนใจไปเอง เธอจึงมีชีวิตสงบสุขขึ้น ชีวิตของหนึ่งธิดาและสุทธิดานั้นแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง หนึ่งธิดาเรียนจบมหาวิทยาลัยแล้ว เธอเพียงแค่รอเกรดภาคเรียนสุดท้ายเท่านั้น ในขณะที่สุทธิดาไม่สนใจการเรียน และเที่ยวเตร่ทำตัวไม่ดี แต่บิดาไม่รู้เพราะปานดาวคอยปกปิดสามีเอาไว้หนึ่งธิดามองจดหมายฉบับล่าสุดด้วยความตกใจไม่น้อย หาญบอกว่ากำลังจะเดินทางมาหา เขาคิดถึงเธอมาก อยู่ห่างกันหลายปีก็อยากมาเห็นหน้ากันสักครั้งก่อนหน้านี้เขาเคยเขียนจดหมายมาบอกว่าจะมาหา

จู่ๆ ก็อยากร้องไห้ อยากจะหนีไปเสียให้ไกลๆ ไม่อยากเจ็บปวดแบบนี้อีกแล้ว หนึ่งธิดาเดินหนีไปหลบอยู่หลังบ้าน เธอคงเครียดเลยรู้สึกปวดหัวอย่างรุนแรง เลยคิดจะอะไรทำคลายเครียด เรื่องอาหารเย็นนั้นไม่ต้องเป็นห่วง เพราะจัดการเรียบร้อยแล้ว เธอรดน้ำต้นไม้ พรวนดินทำงานงกๆ อยู่เงียบๆ คนเดียว ปิดกั้นการรับรู้ ไม่อยากสนใจอะไรทั้งนั้นเสียงเดินที่ดังอยู่ทางด้านหลังทำให้เธอหันขวับไปมอง ผู้ชายร่างสูง ผิวสีแทน ใบหน้าเรียวคมสัน จมูกโด่ง รับกับดวงตาคู่คม คิ้วเข้มพาดเฉียงและ ริมฝีปากหยักหนากำลังยืนอยู่ตรงหน้าเธอหนึ่งธิดากวาดสายตามองร่างเพรียวแข็งแรงอย่างเชื่องช้า ก่อนจะสบกับดวงตาคู่นั้น เขาเองก็มองเธอไม่วางตาเช่นกันหญิงสาวรีบลุกขึ้น ก่อนจะปัดดินที่ติดมือของเธอออก เหงื่อโซมไปทั่วกายจากความเหนื่อยล้าของงานที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาทำอยู่หัวใจของหนึ่งธิดาเต้นกระหน่ำ พี่หาญของเธอมายืนอยู่ตรงหน้าแล้ว หัวใจมันร่ำร้องอยากจะเข้าไปหาไปกอดให้หายคิดถึง แต่เท้าของเธอมันหนักเกินกว่าจะก้าวเดิน เธอมองเขาแบบไม่ยอมละสายตา รู้สึกเหมือนมีพลังงานบางอย่างตรึงเธอเอาไว้ให้ยืนนิ่งแล้วเธอก็ค้นพบความจริงว่าตัวเองเป็นแค่