All Chapters of หาญรัก: Chapter 31 - Chapter 40

“ร้ายกาจมากๆ” หนึ่งธิดาพูดอย่างหดหู่ใจเป็นที่สุด ถึงจะไม่ได้เป็นพี่น้องที่รักใคร่ไยดีกันนัก แต่พอเห็นอีกฝ่ายมีชะตากรรมแบบนั้น เธอก็อยากช่วยเหลือ คิดว่าช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน ถึงไม่ใช่สุทธิดา ถ้าเป็นผู้หญิงคนอื่นเธอก็ต้องช่วยเหมือนกันหาญกัดกรามจนขึ้นสัน มันมีเรื่องราวมากกว่านั้นอีกในไร่ภูตะวันที่เขาไม่สามารถบอกภรรยาได้“อย่าคิดมาก พี่จะจัดการเอง”“พี่หาญอยากให้หนึ่งช่วยอะไรก็บอกมาได้เลยนะคะ”“อยากให้ช่วยอยู่อย่างนึงครับ” เขามองสบตาเธอ“อะไรคะ” เธอรีบพูดอย่างกระตือรือร้น“ช่วยทำตัวให้เงียบที่สุด ไม่ต้องเข้ามายุ่งกับเรื่องนี้”“พี่หาญว่าหนึ่งยุ่งเหรอคะ”“ไม่ใช่ พี่พูดเพราะเป็นห่วง หนึ่งทำตัวปกติ ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุดเหมือนอย่างที่หนึ่งทำก็พอแล้ว” เขายอมรับเลยว่าโชคดีที่ได้หนึ่งธิดามาเป็นภรรยา เธอทำหน้าที่ภรรยาที่ดีอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง แต่นิสัยติดจะขี้สงสารไปนิด คนเรานั้น บางทีต้องใจแข็งเอาไว้บ้าง รู้จักปฏิเสธบ้าง เราไม่มีวันทำตามความต้องการของใครได้หมดทุกอย่างในโลกนี้“เคยได้ยินไหม เอ็นดูเขาเอ็นเราขาด”“คะ?”“บางอย่างต้องรอ บางอย่างต้องใจแข็งเอาไว้บ้าง อย่าใจดีกับทุกคน อย่

สุทธิดาแหงนหน้าขึ้นมอง สบสายตาร้อนแรงของสามี เขาตวัดอุ้มร่างเธอขึ้นสู่อ้อมแขน มือบางกอดคอหนาเอาไว้แน่น ให้เขาพาไปยังเตียงนอนกว้างเอกลิขิตกระชากเสื้อเชิ้ตออกจากตัว ก่อนจะเริ่มต้นปลดกางเกงเป็นลำดับต่อไป หญิงสาวลุกขึ้นมากุมมือของเขาเอาไว้ ช้อนสายตาขึ้นสบ ดวงตาร้อนแรงยั่วยวน“สองปลดให้ดีกว่านะคะ” สายตาและน้ำเสียงออดอ้อน ทำเอาคนตัวโตอ่อนระทวย สุทธิดาออดอ้อนออเซาะเก่งและเขาก็ชอบ เธอรู้จักวางตัว ไม่แข็งและไม่อ่อนจนเกินไป รู้ว่าอารมณ์ไหนควรรุก อารมณ์ไหนควรรับ อารมณ์ไหนควรนิ่ง เขาเลยชอบเธอเป็นพิเศษใช่... ชอบเป็นพิเศษ แต่ไม่ถึงกับรักหรอกนะ เพราะคนอย่างเขาไม่เคยรักใครอาภรณ์ท่อนล่างที่ถูกปลดลงไปกองอยู่แทบเท้า ถูกเขี่ยไปให้พ้นทาง มือนิ่มเริ่มรูดรัดแก่นกายชายเบาๆ ก่อนที่ลิ้นสีแดงสดจะลามเลียส่วนปลายของความแข็งแกร่งสีคล้ำเพราะถูกใช้งานมาอย่างหนักหน่วงเธอลากลิ้นขยับไปมาจนถ้วนทั่วแล้วสวมครอบดูดดึงจนแก้มตอบ ก่อนที่เอกลิขิตจะผลักร่างภรรยาหงายตึงลงไปกับเตียงนอนกว้าง“คุกเข่า” เขาสั่งเสียงแหบพร่าเข้มข้นไปด้วยอารมณ์พิศวาส สุทธิดาคุกเข่าตรงขอบเตียง แอ่นสะโพกให้เขาอย่างว่าง่ายเขารวบเอวคอดของเธอกระชับ

“สองแค่จะไปพักรักษาตัวให้หายเท่านั้น แล้วค่อยกลับบ้าน ไม่อยากให้คุณพ่อกับคุณแม่ต้องตกใจ อีกอย่างคุณแม่ก็ต้องดูแลคุณพ่อที่ป่วยด้วย พี่หนึ่งเองก็ไม่ได้อยู่ดูแล จะให้สองกลับไปเป็นภาระอีกคนเหรอคะ” พูดมาถึงตรงนี้ หนึ่งธิดาก็รู้สึกผิดวูบขึ้นมาในอก เธอไม่ได้ไปดูแลบิดาเลย ได้แต่ส่งเงินไปให้มารดาเลี้ยง ซึ่งหน้าที่ของลูกคือต้องดูแลบิดามารดา“แต่ถ้าพี่หนึ่งไม่สะดวก สองก็คงไปตายเอาดาบหน้า อับอายขายหน้าที่ต้องแต่งงานกับผู้ชายค้ายา กลับบ้านไปก็ไม่รู้จะอยู่ในสังคมได้ยังไง สองไม่กล้ากลับบ้านหรอกค่ะ แค่คิดว่าจะไปอาศัยพึ่งใบบุญพี่หนึ่งสักหน่อยเพราะสองไม่มีที่ไป แต่ถ้าพี่หนึ่งรังเกียจสองก็คง ฮือ ๆ ๆ”“โธ่.... สอง” หนึ่งธิดาคราง“ในป่าในเขาแบบนั้นคงไม่มีใครสนใจ แต่ก็เอาเถอะค่ะ สองเคยทำไม่ดีกับพี่เอาไว้ สองไม่ควรไปรบกวนพี่เลยสักนิด พวกของไอ้เอกลิขิตยังมีอยู่มาก สองรู้ตัวดีว่าพวกมันคงจ้องตามฆ่าสองแน่ๆ จะตายก็ตายเถอะค่ะ สองไม่ห่วงชีวิตตัวเองแล้ว” คนพูดน้ำตาไหลพราก ก้มหน้าถอนสะอื้น“ไม่ใช่อย่างนั้นนะจ๊ะ พี่ต้องบอกพี่หาญก่อน”“ถ้าพี่หาญไม่ให้สองอยู่ล่ะคะ พี่หนึ่งจะทำยังไง พี่หาญคงเกลียดสองที่ก่อนหน้านี้สองเคย

“เป็นอะไรคะ ไม่ทำท่าทำทางเหมือนจะฆ่าฉันแล้วเหรอ หรือว่าคุณสำนึกแล้ว” กวินกะพริบตาปริบๆ ปานดาวเหยียดปากผลักอีกฝ่ายอย่างรังเกียจ“สำนึกตอนนี้ก็สายเกินไปแล้วล่ะคะ คนชั่วช้าสารเลวอย่างคุณต้องได้รับผลกรรมแบบนี้แหละ” กวินมีสีหน้าเศร้าหมอง ปานดาวเดินไปหยิบข้าวต้มเปล่าๆ ที่เหยาะเกลือลงไปแค่เล็กน้อยมาถือเอาไว้ มันชืดจนไม่น่ากินเลยแม้แต่น้อย กับข้าวอย่างอื่นไม่มีและกวินก็ไม่ได้รับยาที่หมอสั่งมาหลายมื้อแล้วด้วย“มาค่ะ ฉันจะป้อนคุณเอง สามีสุดที่รักของฉัน” ปานดาวตักข้าวต้มป้อน แต่อีกฝ่ายไม่ยอมอ้าปากรับ หล่อนเลยบีบปากของกวินแล้วยัดเข้าไปจนสำลัก ยิ่งสำลักเธอก็ยิ่งยัดข้าวต้มเข้าไปในปาก กวินพ่นมันออกมา ทำเอาปานดาวโมโหจัด“กินเข้าไปสิ หิวไม่ใช่เหรอ กินเข้าไปๆ ไอ้ผู้ชายเฮงซวยหลอกผู้หญิงแบบคุณมันต้องไม่ตายดี ฉันจะให้คุณตายอย่างทรมานให้สาสมกับความเลวของคุณ” เธอยัดทุกสิ่งทุกอย่างเข้าไปในปากของกวิน อีกฝ่ายก็สำลักหูตาแดงเหมือนกำลังจะขาดใจตาย“เปื้อนเหรอ แกก็นอนสกปลกอยู่นี่แหละ” ปานดาวจิ้มศีรษะอีกฝ่ายจมลงกับหมอน ก่อนจะเดินกระแทกเท้าออกไปจากห้องไป เธอกับลูกโตแล้ว ไม่ต้องพึ่งกวินอีกต่อไป คราวนี้ก็ถึงเ

แถมยังเรียกเขาว่าคุณอีก ถ้าไม่กินยาผิดขวดก็คงสมองกลับ เขาไม่ค่อยเชื่อว่าคนเราจะเปลี่ยนนิสัยจากหน้ามือเป็นหลังมือได้รวดเร็วขนาดนี้“ผมต้องทำงานครับ ไม่มีเวลาหรอก แต่จะให้คนงานพาคุณไปเที่ยวก็แล้วกัน”“ขอโทษด้วยนะคะที่รบกวนแล้วก็ทำให้คุณอึดอัดใจ” เธอพูดเสียงเศร้า ทำท่าเหมือนจะร้องไห้“คุณเป็นอะไรหรือเปล่า” เขาหรี่ตามอง ท่าทีแปลกไปของอีกฝ่ายทำให้เขาชะงัก“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ แค่น้อยใจนิดหน่อยเท่านั้นเอง”“น้อยใจอะไรครับ”“คุณคงรังเกียจสอง”“ผมจะรังเกียจคุณเรื่องอะไรครับ” ภูผาทำหน้างง มองหน้าหญิงสาวที่เริ่มตาแดงๆ ด้วยความสงสัย“ก็สองเป็นผู้หญิงไม่ดี แต่งงานกับพ่อค้ายา แถมยังเคย ฮือ ๆ ๆ” ประโยคหลังเธอปล่อยโฮออกมา ภูผารู้เรื่องนี้ดี เขาไม่ได้นึกรังเกียจอะไรเธอหรอกนะ เอาตรงๆ เขาไม่ได้คิดอะไรด้วยซ้ำ เพราะวันๆ หนึ่ง มีงานต้องให้ทำมากมาย“อย่าคิดมากเลยครับ มันผ่านไปแล้ว ทุกคนก็ต้องเคยผ่านเรื่องไม่ดีหรือเรื่องเลวร้ายมาด้วยกันทั้งนั้น”“จริงเหรอคะ คุณไม่ได้รังเกียจสองใช่ไหม” หญิงสาวกุมมืออีกฝ่ายเอาไว้แน่นก่อนจะเขย่าไปมา ท่าทางดีใจเหมือนเด็กๆ“ครับ เอ่อ... คุณเดินไหวไหมครับ” ภูผาอึกอักเล็กน้อยที่เธอเข