All Chapters of หาญรัก: Chapter 41 - Chapter 50

มีการบุกเบิกตลาดออนไลน์ด้วย ทำให้ผลผลิตต่างๆ จากในไร่ขายดีเป็นเทน้ำเทท่า เพราะยึดคอนเซปที่ว่าสะอาดปลอดภัยไม่มีสารพิษหรือยาฆ่าแมลงตกค้าง คนในปัจจุบันหันมาสนใจสุขภาพกันมากเลยกระโจนเข้าใส่ของดีมีคุณภาพแทบจะทันที ดูอย่างอาหารเพื่อสุขภาพที่วางขายกันอยู่ในตอนนี้ ส่วนใหญ่มีราคาแพงกว่าอาหารทั่วไปตามท้องตลาดเพราะวัตถุดิบนั้นต้องดูแลเป็นอย่างดี แต่คนรักสุขภาพเป็นจำนวนมากก็พร้อมซื้อหามารับประทานหาญมีการแปรปรูปอาหารหลายอย่าง เธอไม่ได้สนใจหรอกว่าเขาจะทำอะไรบ้าง แต่เธอทึ่งกับความเก่งและความรวยของเขามากกว่าใจก็นึกเสียดายเขาอยู่ลึกๆ ถ้าวันนั้นเธอไม่ใจร้อนด่วนปฏิเสธเขาก่อนไป คนที่จะยืนอยู่เคียงข้างเขาในเวลานี้ คงเป็นเธอไม่ใช่นางพี่สาวหน้าจืดนั่น“ขอบใจนะ แล้วคนอื่นไปไหนกันหมดล่ะ” ปกติหน้าที่นี้ต้องเป็นของภรรยาหรือไม่ก็สาวใช้ในบ้าน เขาเองก็ไม่อยากรบกวนแขก“ทำงานกันอยู่ค่ะ สองเลยอยากช่วย พี่หาญทำอะไรอยู่เหรอคะ” เธอเอ่ยถาม ถือวิสาสะนั่งลงอีกด้านหนึ่งของม้าหินอ่อนใกล้ๆ กับเขา ตรงนี้เป็นมุมที่ลมพัดเย็นสบาย และอากาศดีมากๆ เพราะต้นไม้เยอะ เธอเองก็เคยมานั่งเล่น รู้ด้วยว่าเป็นมุมหนึ่งที่หาญชอบมานั่ง

พี่หาญรวยออกขนาดนี้ จะมีสักสิบเมียร้อยเมียก็ไม่เห็นแปลก” สุทธิดาพูดยั่ว ลอยหน้าลอยตายียวนกวนประสาท หนึ่งธิดารู้สึกว่าเธออยากจะตบน้องสาวให้คว่ำเสียตรงนี้“สารเลว!” หนึ่งธิดาพูดอย่างโกรธจัด สุทธิดายั่วพี่สาวอย่างบันเทิงใจ เห็นสีหน้าของอีกฝ่ายก็สะใจไม่น้อย“พี่หาญ เอ๊ย! สามีของเราคงไม่อยากให้เราทะเลาะกัน ยังไงเราก็เป็นพี่น้องกันนะคะ ควรจะสามัคคีปรองดองกันให้มาก”“ไสหัวออกไปจากบ้านหลังนี้ซะ นางน้องสารเลว สันดานไม่เคยเปลี่ยน”“ที่นี่บ้านของสามีสองด้วยเหมือนกัน สองจะยอมออกไปก็ต่อเมื่อพี่หาญไล่เท่านั้น” คำว่า “สามีของเรา” ทำให้หนึ่งธิดาโกรธจนตัวสั่น เธอกำมือจิกเข้าหากันแน่น กัดปากด้วยความโมโห หายใจหอบรุนแรงขึ้นอย่างมิอาจห้าม“สองสัญญาค่ะว่าจะอยู่ในที่ของสอง ไม่รบกวนพี่หนึ่งแน่นอน พี่ก็อย่าไปโวยวายมากนะคะ พี่หาญไม่ชอบให้ใครไปโวยวายหรอกค่ะ ปัจจุบันพี่ก็ดูจืดชืดไร้เสน่ห์อยู่แล้ว ไปโวยวายก็คงโดนเฉดหัวออกไปจากบ้าน คุณแม่และคนอื่นๆ คงระอาอีกรอบ ที่พี่ต้องซมซานกลับไปพึ่งใบบุญที่บ้านอีก แต่งงานหม้อข้าวไม่ทันจะดำผัวก็ขอหย่า ต้องหนีกระเซอะกระเซิงกลับบ้าน"“สุทธิดา!” หนึ่งธิดายกมือขึ้นอยากจะตบให้คว่ำ แ

“มโนอะไรคะ”“เขามโนว่าพี่จะกลับไปคืนดีด้วย เลยไล่ปล้ำพี่น่ะสิ นี่ไม่กล้าเข้าใกล้เลยนะ... หลอน” เขาทำท่าขนลุกขนพอง หนึ่งธิดาถึงกับหัวเราะคิกๆ กับท่าทีขี้เล่นของเขา“ดูพี่หาญทำท่าเข้า”“จริงนี่ครับ เดี๋ยวนี้ผู้หญิงน่ากลัวจะตายไป แต่พี่ไม่หลวมตัวเสร็จใครง่ายๆ หรอก นอกจากเมียพี่ ถ้าเมียพี่จะปู้ยี่ปู้ยำ จะอ่อย จะยั่ว จะกระโดดปล้ำ พี่ยินดีเป็นคนใจง่าย อ้าแขนอ้าขาให้เลยครับ” เขาพูดติดตลก แต่เขาไม่ใช่คนที่เห็นผู้หญิงสวยมาแก้ผ้ารอแล้วจะกระโจนเข้าใส่ เขาไม่ใช่พวกหน้ามืดตามัวขนาดนั้น“โอ๊ย! ฟังแล้วหมั่นไส้พี่หาญ” หาญหัวเราะเสียงดัง ดึงเมียรักมากอดแนบอก กดจุมพิตหนักๆ แต่เธอก็รู้สึกโล่งใจ ยิ่งได้คุยกันวันนี้ ยิ่งรู้สึกว่าเขาเป็นผู้ชายที่น่ารักและเปิดเผย สามีของเธออาจจะเคร่งเครียดกับเรื่องที่กำลังคุยกันอยู่ แต่เขาก็ไม่ได้หงุดหงิดใส่เธอ กลับพูดให้มันเป็นเรื่องตลกเฮฮา นั่นทำให้เธอผ่อนคลายลงไปมากหาญเป็นคนรู้จักพูด เขาสามารถพูดเรื่องที่เครียดๆ ให้หายเครียดได้ มีมุมมองใหม่ๆ ที่คาดไม่ถึง ทำให้เธอนึกทึ่งได้เสียทุกครั้งปัญหาที่คนอื่นมองว่าหนักหนา เขากลับมองไปอีกมุมอีกด้านที่ทำให้เธอนึกไม่ถึ

“ตอนนี้ยังไม่ได้” นั่นยิ่งทำให้หนึ่งธิดางงเข้าไปใหญ่ ก่อนหน้านี้หาญไม่อยากให้น้องสาวมาอยู่ด้วย พอมาอยู่ก็ทำให้เธอหวาดระแวง คุยกันเข้าใจแล้วก็จริง แต่พอมาเจอประโยคที่ว่ายังส่งกลับบ้านไม่ได้ เธอก็ถามหาเหตุผลทันที เพราะเขาเคยบอกว่ามีอะไรให้พูดกันตรงๆ นี่นา“ทำไมคะ”“สุทธิดากำลังทำเรื่องไม่ดี พัวพันกับธุรกิจมืดบางอย่าง พี่บอกหนึ่งมากกว่านี้ไม่ได้ ไม่อยากให้หนึ่งเป็นอันตราย ไม่รู้อะไรเลยจะดีกว่านี้ แล้วก็ห้ามพูดอะไรกับใครโดยเฉพาะสุทธิดา ทำเหมือนกับไม่รู้อะไร บางอย่างเราแกล้งโง่ไปเลยก็ดี จะได้รู้ว่าคนอื่นเผยอะไรออกมาบ้าง”“ค่ะ” เธอรับคำไม่ถามอะไรเขาอีก แต่เขาสัญญาว่าจะเล่าเธอก็จะรอ“คนเรารู้หน้าไม่รู้ใจ ภายนอกอาจจะดูดีน่าสงสาร แต่เบื้องลึกนั้นยากแท้หยั่งถึง หนึ่งต้องสังเกตดีๆ”“ค่ะพี่หาญ”“การเป็นผู้ฟังที่ดีจะทำให้เราเก็บรายละเอียดได้ดีกว่าไปพูดโต้ตอบหรือแย่งพูดกับคนอื่น นอกจากเป็นผู้ฟังที่ดีแล้ว ต้องเป็นผู้พูดที่ดีด้วย”“ค่ะ” เธอพิงศีรษะกับไหล่กว้างของเขา ชอบที่หาญสอนอะไรเธอหลายอย่าง“สำคัญสุดคือการฟังคนอื่นพูด ต้องจับใจความสำคัญให้ได้ คนบางคนพูดเยอะมีแต่น้ำ แต่สมองของเราต้องวิเคราะห์ดึงสา

“ยายสอง!” สุทธิดาเดินลอยหน้าลอยตาจากไปอย่างสบายอารมณ์ หนึ่งธิดามองตามร่างน้องสาวไปจนสุดตาร่างของภูผาผวาขึ้นสุดตัว ก่อนที่เขาจะร้องด้วยความเจ็บ“เป็นยังไงบ้างคะคุณภู” เสียงคุ้นเคยที่เอ่ยถามทำให้ภูผาหันขวับไปมอง เขาผ่อนลมหายใจออกมาอย่างโล่งใจเมื่อเห็นว่าเป็นเจ้านายสาว“คุณหนึ่ง”“ไม่ต้องขยับหรอกค่ะ คุณภูบาดเจ็บอยู่”“ผมมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงครับ” จำได้ว่ามาดูไร่ให้เจ้านายและโดนกลุ่มคนร้ายไล่ยิงจนพลัดจากน้ำตก และจำอะไรไม่ได้อีกเลย“เรื่องมันยาวน่ะค่ะ มีคนงานช่วยคุณภูเอาไว้ วันนั้นพี่หาญบอกให้หนึ่งไปดูไร่ใหม่ของเราด้วยน่ะค่ะว่าชอบไหมก็เลยตามคุณภูไป” จริงๆ เธอกับหาญไม่ได้ทะเลาะกัน เขาเป็นคนบอกให้เธอชวนทะเลาะเอง เธอก็งงๆ เขาเลยบอกเหตุผล หญิงสาวนึกย้อนไปถึงวันที่สุทธิดาทำร้ายตัวเองวันนั้น“พี่หาญนี่มันเรื่องอะไรกันคะ” น้ำเสียงจริงจังของคนเป็นเมียที่ตามเข้ามาถึงในไร่ทำให้หาญรวบร่างน้อยมาโอบกอด กดให้เธอนั่งบนตักด้วยรอยยิ้ม“อย่ามาทำหน้ามึนนะ ปล่อยหนึ่งเลย พี่หาญทำอะไรลงไป ทำร้ายยายสองทำไม มีความลับอะไรกัน สรุปพี่ข่มเหงยายสองจริงๆ แล้วมาโกหกหนึ่งใช่ไหมคะ”“จะให้พี่ตอบคำถามไหนก่อนดี” คนหน้าม