All Chapters of หาญรัก: Chapter 21 - Chapter 30

“ชิมไหม” เขาเอ่ยถาม คนที่สมองกำลังมึนเบลอได้แต่นิ่งอึ้ง เขาปาดนิ้วชี้กับกลีบปากหวานล้ำของเธอ“อื้อ...” หญิงสาวเผยอปากร้องครางเบาๆ ยามเมื่อนิ้วแกร่งของเขาสอดแทรกเข้าไปในโพรงปากนิ่มรสชาติของตัวเองทำเอาหัวหมุน ยิ่งเขาเสียดสีร่างกายเข้ามาแนบชิด ยอดอกถูไถกับอกกว้างของเขา ยิ่งทำให้เธอสะท้านวาบหวามอย่างที่สุด กายสาวสั่นระริกเมื่อเขาแทรกกายเข้ามาตรงหว่างขาท่วงท่าชวนหวาดเสียวนั้นทำเอาหนึ่งธิดาท้องไส้ปั่นป่วน เขาบดจูบลงมาแนบสนิท จนเธอต้องหลับตาพริ้มรับจุมพิตดูดดื่มของเขา มือหนาแสนซนลูบไล้ไปทั่วสรรพางค์กายเขาขบเม้มซอกคอหอมกรุ่น ตวัดลิ้นเบาๆ กับผิวผุดผ่อง เธอครางอืออา รู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเองยามเขาแนบชิดร่างกายท่อนล่างสะท้านยามเขาลากไล้ส่วนปลายของความแข็งแกร่งกับกลีบร่องฉ่ำเยิ้ม เธอครางแผ่วๆ เมื่อเขาค่อยๆ ฝังความเป็นชายเขามาในถ้ำสวาทอย่างไม่รีบร้อน“อ๊า...” สองเสียงครางประสานกันด้วยความเสียวซ่านจับจิตจับใจ เธอเผยอปากหอบกระเส่าเมื่อเขาค่อยๆ บดกายเข้ามาฝากฝังหลอมรวมกับเธอเป็นเนื้อเดียวกันใบหน้าของเขาเหยเกจากแรงตอดรัดแน่นถนัดของเธอ ปากหนาบดจูบริมฝีปากล่างของเธออย่างรัญจวนใ

“เมาก็ให้พี่หาญอุ้มไปนอน” คนเริ่มเมาตาเยิ้ม คนงานในไร่กำลังนั้นสนุกสนานครึกครื้น หนุ่มสาวต่างเต้นรำกันอย่างมีความสุข ดนตรีก็เป็นเสียงเคาะไม้ เสียงร้องเพลงเข้าจังหวะ ทำให้บรรยากาศดูเป็นกันเอง“อ้อนพี่แบบนี้ คืนนี้จะไม่ได้นอน” หาญก้มลงไปกระซิบที่ริมหูของภรรยาสาว เธอโอบเอวหนา ซบหน้าที่อกว้าง ภาพนั้นทำให้ลูกน้องของหาญอมยิ้มไปตามๆ กันเพราะไม่เคยเห็นเจ้านายปฏิบัติเช่นนี้กับหญิงสาวคนไหนมาก่อน“ไม่กลัว” เธอใจกล้าบอกเขาก่อนจะอมยิ้มตลอดระยะเวลาหลายปีที่หาญสร้างเนื้อสร้างตัว มีผู้หญิงมาอ่อย มาทอดสะพานให้มากมาย แต่เขาก็ไม่เคยสนใจใครเลย เรียกง่ายๆ ก็คือไม่เคยชายตาแลใคร เพราะหาญรักมั่นคงกับหญิงสาวผู้ที่ตอบจดหมายของเขาทุกฉบับ ตั้งแต่ที่เขาหมดเนื้อหมดตัวจนต้องระเห็จมาอยู่บ้านป่าเช่นนี้ และตอนนั้นก็ยังไม่รู้เลยว่าจะบุกเบิกไร่ทำอะไรดีให้สำเร็จ“หนึ่งไม่อยากตื่นเลยค่ะ”“ตื่นอะไรครับเมีย” หาญก้มมองคนที่หลับตาพึมพำอยู่ที่อกกว้างของเขา“ก็ตื่นจากฝันยังไงล่ะคะ”“นี่คือเรื่องจริงครับ ไม่ใช่ฝัน”“ถ้ามันเป็นความฝัน มันคงเป็นฝันที่ดีมากๆ เลยนะคะ พี่หาญน่ารัก แสนดี”“เมียใครปากหวานเสียจริง” เธอย

จะเรียกว่าเธอยั่วเขาแบบเนียนๆ ก็น่าจะถูก แต่เขาก็แกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น อยากให้เธอยั่วบ่อยๆเธอไม่ได้กระโดดปลุกปล้ำเขาหรือทำท่าทีก๋ากั๋น กระเหี้ยนกระหือรืออยากจะตะครุบเขาแล้วลากขึ้นเตียงหรอก แต่แววตาบ่งบอกว่าปรารถนาในตัวเขาอย่างล้ำลึก นั่นต่างหากที่ทำให้เขาเองอยากลากเธอขึ้นเตียงหนึ่งธิดาแหวกเสื้อของสามีออก อกแกร่งกว้างน่าซบ และกล้ามเป็นมัดๆ บ่งบอกถึงความแข็งแรงของเขา ทำให้เธอต้องกลืนน้ำลายลงคอด้วยความหิว หน้าเธอแดงและร้อนผ่าว เพียงแค่จินตนาการว่าร่างกายเปลือยเปล่าได้เสียดสีกันและกันคนเรียบร้อยนำเสื้อไปพับใส่ตะกร้ามุมห้อง กลับมาอีกครั้งก็เห็นเขายังยืนนิ่งไม่ไหวติง สายตามองเธอไม่วาง“พี่หาญไม่ปลดกางเกงเหรอคะ” ถามแล้วหน้าร้อนแก้มแดงเห่อมากกว่าเดิม เมื่อเงยหน้าขึ้นสบตากับสามี“ปลดให้หน่อยสิครับเมีย” น้ำเสียงของเขาโอดอ่อยยั่วเธอ เธอหลุบสายตาลงมองขอบกางเกงยีนส์ตัวเก่งของเขา ก่อนจะจัดการปลดให้อย่างอ้อยอิ่ง จริงๆ แล้วอยากปลดให้เร็วกว่านี้ แต่มือเธอมันดันสั่นนี่แหละ“เป็นอะไรครับ ถึงได้มือสั่น หรือว่าสั่นสู้”“พี่หาญน่ะ” เธอค้อนเขาเสียวงใหญ่ แล้วปลดกางเกงของเขาไปพับใส่ในตะกร้ามุมห้อง“ตัวส

“พี่จะรักและดูแลหนึ่งให้ดีที่สุด เท่าที่ผู้ชายคนนึงจะทำได้”“พี่หาญ...” เธอครางเสียงสั่นๆ มองเขาอย่างซาบซึ้งใจ นอกจากมารดาแล้วมีหาญนี่แหละที่เธอรู้สึกมีความสุขเมื่อได้อยู่ด้วยกัน“เด็กขี้แย ร้องไห้ทำไมครับ!” เขาปาดน้ำตาเธอเบาๆ ไล้แก้มสาวอย่างทะนุถนอม“ซาบซึ้งใจน่ะค่ะ”“หากพี่รักใคร พี่จะดีกับคนคนนั้น เพราะถ้าพี่ตายไปพี่คงไม่ได้ทำดีกับเขาแล้ว ชีวิตคนเราไม่ยาวนะครับ มันแค่ช่วงสั้นๆ เท่านั้นเอง การทำดีกับคนที่เรารัก มันไม่ใช่เรื่องเสียหายอะไร”“ใช่ค่ะ” เธอตอบรับก่อนจะหาวหวอดๆ “ง่วงแล้วเหรอครับ” เขาเอ่ยถาม จูบซับน้ำตาให้เธอ ก่อนจะกุมมือเธอพาลงมาจากหอดูดาว“ง่วงนิดหน่อยค่ะ แล้วพี่หาญจะไปแล้วเหรอคะ”“เมียหาวแล้วนี่นา” เขาหันมาตอบ ประคองเธอให้เดินลงบันไดอย่างเชื่องช้า“อุ๊ย! พี่หาญไม่ต้องอุ้มก็ได้ค่ะ” เธออุทานเมื่อเขาอุ้มขึ้นสู่อ้อมแขน ต้องรีบโอบกอดรอบคอของเขาเอาไว้เพราะกลัวตก“กลัวเมียเหนื่อย” คนบอกว่ากลัวเมียเหนื่อยอุ้มเมียเข้าบ้านตัวปลิว“ตัวเบาเหมือนนุ่น เห็นทีว่าเมียต้องกินเยอะๆ แล้วนะครับ” หาญคิดว่าบ้านนั้นทารุณเมียของเขาน่าดู เธอเลยค่อนข้างซูบซีดไม่ค่อยมีน้ำมีนวล มาอยู่ด้วยกั

ภูผาให้ฟังมาทางจดหมายบ่อยๆ ภูผาถือว่าเป็นเพื่อนและลูกน้องคู่ทุกข์คู่ยากของสามี หากไม่มีภูผาคอยช่วยสนับสนุนหาญคงไม่ได้มาถึงทุกวันนี้ ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นจะสำเร็จได้นั้นนอกจากตัวเราเองแล้วก็มีคนรอบตัวของเราด้วยที่คอยเป็นแรงผลักดันช่วยเหลือและคอยเป็นกำลังใจ หาญสั่งงานลูกน้องอีกครู่ก่อนพาภรรยาสาวเข้าไปยังบ้านพักกลางไร่ ที่พักกลางไร่ใกล้ลำธาร อากาศดีและร่มรื่นเพราะมีต้นไม้โดยรอบ เธอหยิบตะกร้าของกินมาวางบนเสื่อใบเตยที่สามีนั่งคอยอยู่ก่อนแล้ว“อยากนอนหนุนตักเมียจัง” เขาทิ้งตัวลงนอนหนุนตักเธอทันทีที่เธอนั่งลงใกล้ๆ มือหนายื่นไปจับมือน้อยมากุมแก้มตัวเองเอาไว้ ก่อนจะหลับตาพริ้ม“กว่าพี่หาญจะสร้างเนื้อสร้างตัวได้ถึงขนาดนี้ คงลำบากน่าดูนะคะ”“พี่ได้กำลังใจจากเจ้าของจดหมายทำให้พี่ฮึดสู้ ไม่อยากให้ใครมาดูถูกอีก” เธอนึกชื่นชมสามียิ่งนัก เขาเป็นคนสู้ชีวิต มีคนดูถูกก็ไม่ย่อท้อ เอาคำดูถูกนั้นมาเป็นแรงผลักดัน คนบางคนโดนด่าโดนดูถูกก็พ่ายแพ้ท้อถอย หมดกำลังใจ แนวความคิดของคนเราไม่เหมือนกัน คนที่ไม่ยอมแพ้ต่ออะไรง่ายๆ ถึงจำประสบความสำเร็จสำหรับมื้อกลางวันทั้งสองรับประทานอาหารกันริมลำธาร คนขี้อ้อน