All Chapters of พันศักดิ์: Chapter 1 - Chapter 10

เสียงเด็กสาววัยสิบแปดนามว่ามังคุดกรีดร้องสุดเสียงอยู่ตรงกระท่อมในสวนผลไม้ของตัวเอง ชายฉกรรจ์นับสิบกำลังฉีกทึ้งเสื้อผ้าของเด็กสาวอย่างบ้าคลั่ง จับเรียวขาอันอวบอัดขาวเนียนยิ่งกว่าหยวกกล้วยแยกออกจากกันเพื่อจะสอดท่อนเนื้ออวบเข้าไปในร่องพรหมจรรย์อันแคบเล็กหอมกรุ่นที่พวกมันได้กลิ่นกรุ่นกำจายไปทั่วมังคุดกรีดร้องน้ำตาไหลพรากอาบแก้มนวล คิดทดท้อในใจว่าเธอคงไม่รอดพ้นจากชายฉกรรจ์นับสิบที่กำลังจะรุมขืนใจเป็นแน่แท้ เธอเป็นลูกคนเดียว พอบิดามารดาเสียชีวิตก็ต้องอยู่เพียงลำพังรูปร่างหน้าตาของเด็กสาวสวยสดกว่าสาวบ้านป่าทั่วไป ผิวของเธอขาวเนียนละเอียด ปากแดงเต็มอิ่ม แก้มนวลใส รูปร่างอวบอัดเต็มไม้เต็มมือ มีส่วนเว้าส่วนโค้งยวนใจชายที่หมายตาเธอตั้งแต่เพิ่งแตกเนื้อสาว อกอวบอิ่มเย้ายวน เอวคอด สะโพกผาย ยามเมื่ออาบน้ำเหล่าชายฉกรรจ์ในหมู่บ้านก็เฝ้าแอบมองแอบส่องแล้วเอาไปนึกจินตนาการว่าได้กระแทกสาวเจ้าทำเมียจนหนำใจยามบิดายังมีชีวิตอยู่ ไม่มีใครกล้าเข้ามายุ่งวุ่นวายกับเธอ แต่พอบิดามารดาจากไปเท่านั้นล่ะ ความไม่ปลอดภัยก็เกิดขึ้นในทันที หมู่บ้านเล็กๆ ท่ามกลางป่าเขาลำเนาไพรเช่นนี้ ห่างไกลจากความเจริญยิ่งนัก เรือกสวนไ

“เหอะ! พูดแบบนี้ ไปทางไหนก็กลับไปทางนั้นเลย” เธอเม้มปากร้องไห้หูตาแดงไปหมด“เจอหน้ากันก็ไล่ ไม่คิดจะมีผัวหรือไงชาตินี้” คนถามเหล่ตามอง ถึงตอนนี้มังคุดจะรอดไปได้ แต่วันหน้าก็ไม่รอดอยู่ดี ผู้หญิงในดงไพรแห่งนี้ ถ้าไม่มีบิดามารดาให้พึ่งพิงก็ชิงแต่งงานหาผู้ชายดูแลกันหมด มังคุดเป็นคนเดียวที่ไม่ยอมออกเรือน“ไม่เอา มีผัวชั่วๆ จะมีไปทำไม” พันศักดิ์สะดุ้ง ก่อนจะนั่งลงใกล้ๆ เธอเขยิบหนีเขาก็เกี่ยวเอวบางเอาไว้“ปล่อยนะ ลุงศักดิ์จะมานั่งเบียดมังคุดทำไม ที่นั่งมีตั้งเยอะแยะ”“แต่งงานกันไหม”“ห้ะ!” เธออุทานอ้าปากค้างกับประโยคของเขา ก่อนจะกะพริบตาปริบๆ หยิกตัวเองแล้วร้องเพราะเจ็บ คิดว่าตัวเองฝันไปที่ได้ยินคำขอแต่งงานจากเขามันคือเรื่องโกหกแน่ๆ จู่ๆ ผู้ชายปากร้ายใจร้ายแบบเขาจะมาขอเธอแต่งงาน ผู้ชายแบบพันศักดิ์ขอผู้หญิงแต่งงาน!!!“ไม่ดีใจรึจะมีผัว มีผู้ชายมาขอแต่งงาน”“มังคุดไม่ชอบคนแก่” พันศักดิ์สะดุ้งรีบยกร่างอวบมานั่งตัก เธอดิ้นเร่าๆ ทุบอกเขาแต่เขาไม่ยอมปล่อย“ฉันยังไม่แก่”“เหอะ! แก่นั่นแหละ ลุงศักดิ์อายุน้อยกว่าพ่อของมังคุดแค่สิบปีเอง”“บะ! รู้ด้วยว่าฉันอายุเท่าไหร่”“ปล่อยนะ”“เป็นผู้หญ

“ตกลงแล้วใช่ไหมว่าจะแต่งงาน”“แต่งงานแล้วเกี่ยวอะไรกัน” สาวน้อยเอ่ยถามก่อนจะตาโต รีบดันแผ่นอกกว้างของเขาออก เธอรับรู้ได้ถึงผิวเรียบตึงของเขา หัวใจหนุ่มเต้นแรงจนหัวใจของเธอต้องเต้นแรงตามไปด้วย“ก่อนแต่งงานเจ็ดวันต้องเข้าหอกันก่อน” เป็นธรรมเนียมที่บ้านป่าแห่งนี้ ก่อนแต่งงานเจ็ดวันต้องเข้าห้องหอกันก่อน อยู่กินกันฉันผัวเมียเพื่อสร้างความคุ้นเคยและเคยชินกับการเสพสมร่วมรัก พอแต่งงานกันจริงๆ จะเกิดความเหนื่อยล้าเพราะต้องวิ่งวุ่นทั้งวันต้อนรับแขกเหรื่อ หัวถึงหมอนก็หลับเป็นตาย“มังคุดบอกว่าแต่งกันเฉยๆ ไม่นอนด้วยกัน”“บอกแล้วไงว่าถ้าไม่ยอมก็จะไม่บังคับ”“แต่ตอนนี้ลุงศักดิ์กำลังบังคับมังคุดอยู่นะ”“เปล่า แค่ลองหยั่งเชิงดูถ้าไม่ชอบจะถอยให้”“งั้นถอยไปค่ะ”“ยังไม่ลองจะรู้ได้อย่างไรว่าไม่ชอบ” เขากอดรัดแนบแน่นล้วงมือเข้าไปในเสื้อคอกระเช้าของเธอเพื่อเคล้นคลึงปทุมถันอวบอิ่มพันศักดิ์ครางเสียงแหบพร่าเมื่อได้สัมผัสแตะต้องนวลเนื้อสาว กลิ่นกายของเธอหอมจรุงจนเขาต้องซุกจมูกลงไปหาที่ผิวเนียนละเอียด มังคุดดิ้นหนีจนตัวอ่อนระทวย มือหนาที่นวดเฟ้นไปทั่วร่างสอดลึกเข้ามาฟอนเฟ้นทำให้เธอร้อนวูบวาบไปหมด ไหนจะปากร้อนขอ

มังคุดตื่นขึ้นมาเพราะได้กลิ่นอาหารเช้า เธอปรือตาขึ้นจากที่นอน ปรากฏว่าอยู่ในมุ้งคนเดียว กลิ่นกายของพันศักดิ์ยังกรุ่นติดจมูก อาการหน้าแดงเกิดขึ้นกับเด็กสาวอย่างปัจจุบันทันด่วน เธอรีบเก็บที่นอนเก็บมุ้งเดินออกมาดูด้านนอก“ตื่นแล้วเหรอ มาล้างหน้าล้างตากินข้าวกัน”“ลุงศักดิ์ทำแบบนี้ได้ยังไง”“ทำอะไร” เขาเลิกคิ้วทำหน้างง“ก็... ก็ข่มเหงมังคุดทำไม”“จะแต่งงานกันอีกเจ็ดวันก็ต้องเข้าห้องหอกันก่อน ทำตามประเพณีมันผิดตรงไหน” เขาตอบหน้าตาเฉยไม่ได้ยินดียินร้ายกับท่าทีของเด็กสาว เธอกระทืบเท้าเร่าๆ ก่อนจะนิ่วหน้าเพราะเจ็บแปลบที่ซอกกายสาว ท่าทีเหมือนเด็กเอาแต่ใจนั้นไม่ได้ทำให้พันศักดิ์โอ๋หรือหงอเลยแม้แต่น้อย“บอกว่าไม่ให้นอนด้วยแล้วไง” เธอยังเหวใส่อยากเถียงให้ชนะ พันศักดิ์มีนิสัยอยู่อย่างชอบเถียงชอบแหย่หรือยั่วให้โกรธ แล้วเขาก็ทิ้งเธอให้อารมณ์ค้างเอาไว้แบบนั้น มีหลายครั้งที่เถียงกันเอาเป็นเอาตาย แต่เขาก็เถียงไปแบบนั้น เหมือนเข้าใจแล้วก็เลิกเถียงไปเสียเฉยๆ และแปลกที่เขาไม่ยักโกรธเรื่องที่เถียง“จะแต่งงานกัน ไม่นอนด้วยกันแล้วแต่งไปทำไม”“ลุงศักดิ์แค่จะกันไม่ให้ผู้ชายคนอื่นมารังแกมังคุดไง” เธอ

“อาจจะใช่ก็ได้” พอเขาพูดแบบนั้นเธอก็ตาโตตกใจ“ตกลงลุงศักดิ์หนีคดีมาจริงๆ เหรอ”“เด็กขี้สงสัย เดี๋ยวหาอะไรยัดปาก” เธอรีบหุบปากฉับ คิดไม่ออกว่าเขาจะเอาอะไรยัดปาก แต่น้ำเสียงของเขาทำเอาเธอวาบหวามไม่น้อยพอเขาเดินคล้อยหลังไปอีกด้านหนึ่งของสวนเพื่อจะรดน้ำต้นทุเรียนบนเนิน เธอก็แอบหนีทันทีมังคุดคิดว่าคืนนี้จะไม่อยู่ให้เขาย่ำยีแน่ๆ แม้เธอจะไม่ค่อยสนิทกับใครหรือไม่มีเพื่อนมากนักเพราะสาวรุ่นราวคราวเดียวไม่ค่อยชอบเธอ แต่เธอก็ยังมีน้าสาวที่นับถืออยู่อีกคนหนึ่งที่เอ็นดูเธอมากเหมือนลูกในไส้ มังคุดจึงรีบวิ่งไปยังบ้านของสาลี่ในทันที“อ้าว... วิ่งหนีอะไรมารึมังคุด” สาลี่เอ่ยถามเด็กสาวชื่อของเด็กสาวถูกตั้งเพราะตอนมารดาของเธอท้องจะชอบกินมังคุดเป็นพิเศษ พอคลอดออกมาเป็นผู้หญิง บิดาของเธอจึงตั้งชื่อให้ลูกสาวว่ามังคุด“เปล่าจ้ะ แต่คืนนี้ฉันไม่อยากนอนคนเดียวขอนอนด้วยคนนะน้าสาลี่” มังคุดพูดด้วยน้ำเสียงหอบๆ ก่อนจะรับน้ำฝนเย็นๆ โรยดอกมะลิมาดื่มด้วยความกระหาย“อ้าว... เอ็งจะมีผัวแล้วไม่ใช่รึ”“มีผัวอะไร” คนถามหน้าตาตื่น“เขารู้กันทั้งหมู่บ้านว่าเอ็งจะแต่งงานกับพี่ศักดิ์”“ห๊า! รู้กันทั้งหมู่บ้านเลยเหรอ”“ใช่น่