All Chapters of พันศักดิ์: Chapter 31 - Chapter 40

พันศักดิ์ยกมือของเด็กสาวขึ้นมาจุมพิตเบาๆ กุมเอาไว้ที่อกด้านซ้ายแล้วความหลังเมื่อครั้งเก่าก่อนก็ถูกถ่ายทอดออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย“เมื่อสิบกว่าปีก่อน... เรื่องนี้มันเกิดขึ้นเมื่อสิบกว่าปีก่อน” เขาค่อยๆ เล่าให้เธอฟัง มังคุดฟังอย่างตั้งใจ เธอไม่เคยรู้เรื่องราวชีวิตของเขามาก่อน นั่นทำให้เธอสนใจในเรื่องที่ใครๆ ในหมู่บ้านก็ไม่เคยรู้ว่าตัวตนที่แท้จริงของพันศักดิ์คือใคร“เรื่องเล่าของลุงศักดิ์นี่ดราม่าจังเลยนะคะ” คนที่นอนซบอกกว้างของพันศักดิ์พูดขึ้นก่อนจะหาวหวอดๆ อย่างง่าวงงุน“หือ... ยายเด็กบ๊อง นี่ฟังที่ฉันเล่าอยู่หรือเปล่า” ท่าทีไม่สนใจของเด็กสาวทำให้พันศักดิ์เหลือบสายตามองคนที่เอาแต่หาวอยู่กับอกกว้าง“ฟังสิคะ เลยบอกว่ามันดราม่ามากไง” พันศักดิ์อยากจะจับเด็กสาวมาหวดก้นนัก แต่เขาก็กลับมองเธอนิ่งด้วยสายตาอ่อนโยน“เธอเป็นผู้หญิงคนแรกเลยนะที่ฉันเล่าเรื่องนี้ให้ฟัง แล้วก็เป็นผู้หญิงคนแรกที่ฉันอยู่ด้วยแล้วสบายใจ”เขาลูบแขนของเด็กสาวเล่น จำได้ดีว่ามะลิลามีท่าทีเช่นไรกับเงินทองที่เขาบำเรอให้เธอ ด้วยว่าตอนนั้นเขาทั้งรักทั้งหลงเธอนักหนา แต่ผู้ชายคนอื่นคงจะให้เธอมากกว่า เธอถึงเลือกชาติชาย ทั้งๆ ท

“เดี๋ยวนี้เก่งขึ้นนะ”“ลุงศักดิ์สอนทุกวัน” เธอช้อนสายตาขึ้นมองเขาด้วยดวงตาเป็นประกาย มือยังลูบไล้อกกว้างของเขาเล่นไม่ห่าง พักหลังๆ มานี้เธอชอบสัมผัสเนื้อตัวของเขานักอกเปลือยของพันศักดิ์ให้ความรู้สึกวาบหวามยามลูบไล้ มันแข็งแกร่งและท้าทายอยู่ในที เขาจับเธอล้างตัว ฟองสบู่ค่อยๆ ผ่านพ้นไปจากเรือนร่างเหลือเพียงเนื้อกายขาวผุดผ่องปรากฏแก่สายตา อ้อมแขนแข็งแรงช้อนร่างของเธอขึ้นแล้วจัดการอุ้มออกไปจากห้องน้ำกว้างหลังจากห่อเนื้อตัวเปลือยเปล่าเปียกชุ่มด้วยผ้าเช็ดตัวผืนใหญ่“หนาวจังค่ะ” เธอห่อไหล่เข้าหากันเมื่อเนื้อตัวกระทบกับความเย็นภายนอก“ฉันคงต้องช่วยทำให้หายหนาว” เขาไล้แก้มสาวของเธอไปมาขณะกดร่างอวบอิ่มสั่นเทาบนเตียงนอนกว้างลูบไล้ใบหน้าของเธอเบาๆ“ไหนบอกว่าจะให้มังคุดทำเองบ้างยังไงคะ” เธออยากรุกเขาบ้างเลยผลักร่างสูงใหญ่ลงบนเตียงนอนกว้าง ซึ่งเขาก็ยอมนอนหงายให้เธอขยับเข้ามาเล่นกับเนื้อตัวของเขาอย่างง่ายดายเธอเกลี่ยนิ้วกับอกกว้างของเขา ไล้เบาๆ ก่อนจะตวัดลิ้นกับหัวนมสีเข้ม กลิ่นกายชายหอมกรุ่นแลดูสะอาดสะอ้านตั้งแต่จำความได้และรู้จักกับพันศักดิ์มา เธอมักได้กลิ่นหอมจากเนื้อตัวของเขาเสมอ เขาเป็นคนสะอ

พันศักดิ์ไม่ใช่คนพูดเล่นเขาค่อนข้างเป็นคนจริงจังกับหลายสิ่งหลายอย่าง อย่างน้อยเขาก็ยังไม่มีลูกเมียและไม่ใช่นักโทษหนีคดีมา ค่ำคืนที่อยู่โรงแรมเขาเล่าว่าที่บ้านประสบปัญหาทางการเงิน เขาเลยหนีความวุ่นวายมาอยู่ป่า และเริ่มหาเงินเองด้วยน้ำพักน้ำแรงเพราะเขาเรียนจบสูง แม้เธอจะไม่ได้เรียนหนังสือ แต่มังคุดก็คิดว่าเขาน่าจะมีอะไรมากกว่านั้นแต่ยังไม่บอกเธอ ที่ไม่ถามเซ้าซี้เพราะพันศักดิ์จะไม่บอกหรือพูดอะไรหากเขาไม่อยากบอก เธอเลยคิดว่าจะรอให้เขาเล่าความจริงทั้งหมดที่ยังปิดบังเอาไว้“เปล่าหรอก เด็กที่ไหนไม่รู้ ขอไปเที่ยวเอง” เขาช่วยเธอถือของมาเก็บเอาไว้ เสื้อผ้าสวยๆ ถูกแขวนเข้าตู้อย่างเรียบร้อย พันศักดิ์เป็นคนทำอะไรเร็วและเรียบร้อยเสมอมื้อเย็นวันนั้นมีคนมาที่บ้านอีกหลายคน เป็นเด็กหนุ่มในหมู่บ้านที่มาช่วยจัดงานให้ รวมถึงพวกผู้หญิงที่มาช่วยทำกับข้าวเลี้ยงแขก เธอถูกสาลี่พาไปขัดสีฉวีวรรณและแต่งตัว จริงๆ เจ็ดวันก่อนแต่งงานเธอต้องขัดตัวทุกวันแต่ พันศักดิ์พาหนีไปเที่ยวในเมืองเลยไม่ได้ทำเช่นนั้น“ผิวของเอ็งน่ะดีอยู่แล้ว ขัดนิดขัดหน่อยก็ขาวผ่องเป็นยองใย” สาลี่เอ่ยชมพลางยิ้มเอ็นดูเด็กสาวได้

“นึกว่าจะปิดได้เหรอเดี๋ยวดูดให้เสียว ร้องครางไม่หยุดปาก” เขาพูดอย่างมันเขี้ยว“ตอบมังคุดก่อน” เด็กสาวร่ำร้องอยากฟัง“ยายเด็กนี่ยังไง เอาแต่ใจ”“ลุงศักดิ์ได้มังคุดเป็นเมียแล้วต้องเอาใจเมีย”“เหอะ! เดี๋ยวนี้ถืออำนาจบาตรใหญ่” เขาประชดดึงสะโพกเธอมาหาทำเอาส่วนหน้าเสียดสีเข้ากับความแข็งแกร่งที่กำลังตื่นตัว“เล่ามาก่อน เดี๋ยวมังคุดจะอยู่บนเอง คิกๆ”“ฟังแบบนี้ค่อยระรื่นหูหน่อย” เขาเล่าให้เธอฟังคร่าวๆ ว่าทนายสมบัติมางานแต่งแทนญาติผู้ใหญ่ของเขา ท่านชรามากแล้วเลยมาไม่ได้“ญาติผู้ใหญ่ของลุงศักดิ์เหรอคะ คือใครเหรอ” เธอซุกหน้าเข้าหากัดหัวนมสีเข้มเขาเบาๆ“โอ๊ะ!” เขาดันศีรษะเล็กๆ ออกห่าง เห็นสายตาวาวๆ เจ้าเล่ห์ก็บีบจมูกเล็กๆ อย่างเอ็นดูนอกจากบิดามารดาที่เสียชีวิตไปหลายปีแล้วเขายังมีคุณยายทวดอีกท่านหนึ่ง หลังจากที่เขาผิดหวังจากมะลิลาและหนีมาพักใจจนโดนโจรดักปล้น มังคุดเป็นเด็กสาวตัวน้อยที่ไปตามคนมาช่วยเขาเอาไว้พันศักดิ์จึงสำนึกมาตลอดว่าเธอเป็นผู้มีพระคุณของเขาด้วยคุณยายทวดของเขามีเขาแค่คนเดียวเพราะตระกูลของเขามักเป็นลูกโทน ท่านจึงยกทรัยย์สินสมบัติทั้งหมดให้เขาพันศักดิ์เดินทางไปๆ มาๆ ระหว่างบ้านคุณยา

“ลุงศักดิ์”“หือ...”“ใหญ่จัง” เธออุทานตาโตพันศักดิ์นึกถึงเรื่องราวในอดีต เขาหนีไปพักใจ มารู้ข่าวอีกทีบิดามารดาก็เสียชีวิตแล้ว ในตอนนั้นเขาเหมือนหมดสิ้นทุกสิ่งทุกอย่าง บ้านป่าและเด็กหญิงมังคุดคือสิ่งเดียวที่ทำให้เขารู้สึกชุ่มชื่นหัวใจและคุณยายทวดของเขาที่เป็นญาติผู้ใหญ่เพียงคนเดียวที่เหลืออยู่บ้านหลังใหญ่ในกรุงเทพฯ นั้นคุณยายทวดเป็นคนซื้อกลับมาหลังจากถูกยึดไป ท่านทำประโยชน์ให้กับชุมชนโดยตั้งเป็นโรงเรียนสอนหนังสือให้เด็กๆ ผู้ยากไร้“ศักดิ์” เสียงของหญิงชราทำให้พันศักดิ์เข้าไปกอดหอมและกราบท่าน“นี่เหลนสะใภ้ของยายเหรอ น่ารักเสียจริง” คุณยายทวดจันทร์วาดเชยคางสาวให้แหงนขึ้นก่อนจะพิศมอง“หน้ากลมหวาน ตาโต ปากนิดจมูกหน่อย คิ้วสวย ขนตางอนเชียว ตาดำผมดำน่ารักน่าเอ็นดู” ท่านเอ่ยชมยิ้มอย่างคนแก่ใจดี อาการเกร็งของมังคุดหมดไปหลังจากก้มลงกราบแทบเท้าท่าน“คิดถึงเหลือเกิน” ท่านกอดเหลนชายคนเดียวแนบอก แม้พันศักดิ์จะมาเยี่ยมเยียนอยู่บ่อยครั้ง แต่ท่านก็อยากให้เหลนคนเดียวกลับมาอยู่ด้วยกัน“ต่อไปผมจะกลับมาดูแลคุณยายทวดนะครับ”“จ้ะ... เขาโตแล้ว แต่งงานกันแล้วก็ไม่ต้องห่วงอะไรอีกแล้วนะ”