All Chapters of พันศักดิ์: Chapter 21 - Chapter 30

“ถึงมึงไม่ยอมแต่วันนี้มึงก็ต้องเป็นเมียกู ผัวมึงไม่อยู่นี่นา เวลาเล่นรักกระแทกกันจนพื้นบ้านสะเทือน กูเห็นว่ามึงร่านแค่ไหน เดี๋ยวกูจะช่วยสนองให้อีกคน”ยุทธ์โกรธจัดฟาดเข้าที่ใบหน้าของเด็กสาว เธอพยายามดิ้นรนแต่สุดท้ายก็สู้แรงไม่ไหวเลยตัดสินใจกัดเข้าที่ข้อมือของอีกฝ่ายเต็มแรง“โอ๊ย! นางนี่ฤทธิ์มากนักนะ” ยุทธ์ร้องก่อนจะหันไปชนเข้ากับเมียที่ยืนใบหน้าถมึงทึงอยู่ด้านหลัง“ไอ้ยุทธ์วันนี้มึงนั่นแหละที่ต้องตาย หน็อย... มึงคิดแบบนี้กับอีมังคุดจริงรึ งั้นมึงก็ตายเสียเถอะ กูรักมึง ทำงานหนักแค่ไหนให้มึงสุขสบาย มึงเคยคิดถึงจิตใจกูบ้างไหมว่ากูจะเสียใจแค่ไหน นางมังคุดนี่มันหลานกูเลยนะ มึงคิดแบบนี้กับหลานกูได้อย่างไรห้ะ! ไอ้แก่”จำเนียรตรงเข้าทุบตีสามีอย่างโมโหจัด ถึงจะไม่ได้รักใคร่ไยดีมังคุดเท่าใดแต่พอได้ยินผัวชั่วพูดออกมาก็รู้สึกโกรธจัด“เป็นอย่างไรบ้าง” น้ำเสียงห่วงใยนั้นทำให้มังคุดร้องไห้โฮออกมา เธอตกใจนึกว่าจะต้องเสียท่ายุทธ์เสียแล้วคนที่วางแผนแต่ผิดแผนนิดหน่อยเพราะเขาไม่คิดว่ามังคุดจะโดนทำร้าย เขาแค่อยากให้จำเนียรตาสว่างได้ยินผัวรักพูดเรื่องเลวๆ ออกมา จึงไม่ทันเข้ามาช่วยมังคุด“ฉันขอโทษนะ

เมื่อคืนเขารังแกเธอเกือบทั้งคืน ถ้าอยู่บ้านในช่วงกลางวันแบบนี้เขาเห็นว่าเธอแอบงีบหลับทุกวันแต่เขาก็ไม่ได้ว่าอะไร เพราะอยากให้เธอพักผ่อนให้เต็มที่ ก่อนจะโดนเขารังแกเอาอีก“ถึงแล้ว” พันศักดิ์กระซิบที่ริมหูของเด็กสาว เธอปรือตามองโดยรอบอย่างตื่นตาตื่นใจ หายง่วงเป็นปลิดทิ้ง“พอบอกว่าถึงแล้วตาสว่างทันทีเลยนะ” เขาจับมือเธอพาลงจากรถก่อนจะสอดประสานเข้ามากุมเอาไว้ เธอก้มมองแต่ไม่ได้ว่าอะไร ตัวเมืองใหญ่ผู้คนหนาตามีร้านรวงมากมายเรียงรายไปจนสุดถนน ทั้งของกิน ของใช้ กลิ่นหอมของอาหารลอยมาเตะจมูกทำให้ต้องกลืนน้ำลายลงคอด้วยความหิวแทบจะทันที“หิวรึ” เขาเอ่ยถามเด็กสาวอย่างเอ็นดู มองบรรยากาศโดยรอบที่คับคั่งไปด้วยผู้คนอย่างระแวดระวังตามนิสัย ผู้คนมากมายทำให้ตื่นตาตื่นใจแต่มักรวมไปถึงอันตรายเช่นเดียวกัน มิจฉาชีพมักแฝงตัวมากับฝูงชนทำสิ่งไม่ดีและหนีหายไปท่ามกลางฝูงชนเธอรีบพยักหน้า ไม่ปฏิเสธเขาแม้แต่น้อย ในความรู้สึกของ พันศักดิ์นั้นไม่ได้ชอบหรือนึกรักเด็กสาวเพียงแค่รูปร่างหน้าตาเท่านั้นแต่มังคุดเป็นเด็กสาวที่ตรงไปตรงมาและใสซื่อมากกว่าจะมีจริตมารยามากเล่ห์เพทุบายเหมือนหญิงสาวที่เขาเคยผ่านมาทั้งชีวิต ความใสซื

“ลุงศักดิ์คะ”“ว่าไง”“พนักงานที่นี่พูดจาดี๊ดีจังเลยนะคะ”“เราเป็นลูกค้าเขาก็ต้องพูดจาดีสิ”“แพงไหมคะ”“อะไรแพงไหม” เขาเลิกคิ้วขณะวางข้าวของด้านหนึ่งของห้อง“ห้องนี้ไงคะ หรูหราขนาดนี้ต้องแพงมากแน่ๆ เลย”“ก็แพงนะ” เขาตอบ“ลุงศักดิ์”“หือ...” เขาเหลือบสายตามอง เด็กสาวรีบกระโดดลงจากเตียงมาเกาะแขนเขาทันที“เราย้ายโรงแรมกันดีกว่าค่ะ”“ทำไม ไม่ชอบรึ”“มันแพง”“ย้ายตอนนี้ก็ต้องจ่ายเงินอยู่ดี”“จริงเหรอคะ แต่เราเข้ามาแป๊บเดียวเองนะ”“ไม่เกี่ยวกัน เปิดห้องแล้วจะพักกี่นาทีก็ต้องจ่ายเงิน”“เกรงใจลุงศักดิ์”“คิดมาก” เขาโยกศีรษะของเธอไปมา มือหนาที่วางบนศีรษะหยุดนิ่งก่อนมองสบตา การกระทำของเขาให้ความรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด“ลุงศักดิ์” เธอวางมือบนมือหนาของเขาแล้วยิ้ม“หือ...” เขามองสบสายตาหวานเชื่อมนั้นนิ่ง“ลุงศักดิ์เหมือนพ่อมังคุดเลย”“จู่ๆ ก็เลื่อนอายุให้ฉันอีกแล้ว นี่ยังแก่ไม่พอหรือไง” เขาอายุสามสิบปลายๆ ย่างสี่สิบ เธอก็เรียกเขาว่าลุงจนดูแก่งัก นี่จะเลื่อนไปเป็นพ่อเลยรึ“เปล่า แค่จะบอกว่าลุงศักดิ์ใจดีเหมือนพ่อต่างหากละคะ” คนพูดแหว่งแขนเขาไปมาหัวเราะคิกคักอย่างมีความสุข“อาบน้ำอาบท่าพักผ่อนก่อน เ

มือหนาลูบไล้ฝ่ามือร้อนไปตามเนื้อตัวของเด็กสาว เธอเองก็ช่วยขัดถูร่างกายให้เขา มังคุดกลืนน้ำลายลงคอติดกันด้วยความรู้สึกกระหายอยากเมื่อได้พิศมองเรือนร่างแข็งแกร่งและผิวเรียบตึงของเขา“ทำท่าเหมือนจะกินฉันเลย” เขากระซิบลงมาหาในขณะที่เธอกำลังไล้มืออยู่กับอกกว้างของเขาอย่างเชื่องช้า“เปล่าเสียหน่อย” เธอชะงักมือหลบสายตาของเขาเป็นพัลวัน“รู้ไหมว่าฉันชอบทำโทษพวกเด็กปากแข็งที่คิดทะลึ่งลามกแต่ไม่ยอมรับ” เขาขยี้จมูกโด่งเป็นสันกับจมูกเล็กๆ ของเธอ ทาบหน้าผากแล้วมองสบตา“มะ... ไม่เห็นจะอยากรู้เลย” คนพูดกัดปากถอยใบหน้าหนีแต่เขารวบท้ายทอยเอาไว้บดจูบปากน้อยจนแทบช้ำ“อื้อ... พอแล้วลุงศักดิ์ ปากช้ำหมดแล้ว” เธอทุบอกเขาไปมาใบหน้าร้อนเห่อแดงก่ำ“ปากดีแบบนี้ต้องจัดอีกสักยก”“ไม่เอาแล้ว จะไปเที่ยว” เธอทำปากยื่นดิ้นเร่าๆ อย่างเอาแต่ใจ“อีกสักรอบค่อยไป ถ้าตามใจฉัน อยากได้อะไรจะซื้อให้ทุกอย่าง”“จริงนะ”“จริง ฉันเคยพูดโกหกเหรอ”“ออกบ่อยไป” เธอว่าเขาก่อนจะหัวเราะคิกๆ โดนร่างสูงแข็งแรงทาบทับมาหา ไม่นานเสียงหัวเราะก็กลายเป็นเสียงครางในที่สุดพันศักดิ์อุ้มร่างอวบขึ้นมาแนบอกแล้วห่อด้วยผ้าเช็ดตัวผืนใหญ่หลังจากอาบน้ำเสร

“เจ๊งอย่างไรคะ”“ปกติเขาอยากได้เงินจากเรา ของที่เอามาล่อน่ะไม่อยากเสียให้จริงๆ หรอก ตุ๊กตาตัวใหญ่ๆ แบบนี้ราคาแพง”“อ้อ... ลุงศักดิ์ยิงปืนแม่นเขากลัวต้องเสียตุ๊กตาให้เราเยอะเหรอ”“บางทีเขาก็เอาอะไรมาติดถ่วงเอาไว้ให้ยิงยาก ตุ๊กตาก็เบียดอัดกัน ยิงโดนก็อาจจะไม่ล้ม”“แบบนี้ก็ขี้โกงสิคะ”“เขาก็ต้องหาเงิน เคยเล่นเกมอันนั้นไหมล่ะ” เขาหยุดยืนชี้ไปยังตู้หยอดเหรียญที่เด็กๆ ยืนต่อแถวเข้าไปหยอดเงินในช่องแล้วหมุน ก่อนจะมีลูกกลมๆ หล่นลงมา เด็กทุกคนรีบแกะพลาสติกกลมๆ ออกมาดูอย่างตื่นเต้นดีใจ ก่อนจะทำหน้าผิดหวังที่ได้ของไม่ถูกใจ“เคยเล่นค่ะ ตอนเด็กๆ พ่อเคยพาเข้าเมืองก็เลยเล่น แต่หยอดเหรียญแล้วได้แต่ของไม่ดีแม่เลยบ่น บอกว่าไม่ให้เล่นอีก”“ก็เหมือนกัน พอได้ของไม่ดีก็อยากหยอดเหรียญเข้าไปอีกเพราะอยากได้ของดีๆ เลยยิ่งเสียเงิน เจ้าของตู้ยิ่งได้เงิน เรายิ่งเสียเงิน มันเป็นกิเลสอย่างหนึ่งของมนุษย์”“เหมือนกับยิงตุ๊กตาน่ะเหรอคะ คนที่ยิงไม่ถูกก็อยากแก้มือ ยิงจนเสียเงินให้เจ้าของร้าน”“ใช่ มันก็เป็นการพนันอย่างหนึ่ง ดึงดูดให้คนอยากเล่นแล้วเจ้ามือหรือเจ้าของตู้ก็รวยไปโดยปริยาย และคนที่หลอกได้ง่ายๆ ก็คือเด็ก