All Chapters of สวาทรักคนเถื่อน: Chapter 31 - Chapter 40

“เราไม่ได้เป็นอะไรกันแล้ว อีกอย่างมันก็เป็นแค่อดีต คุณมีภรรยาแล้ว ดังนั้นดิฉันแทนตัวเองสุภาพที่สุด” เธอตอบอย่างไม่แยแส แม้จะมีรอยยอกแสลงเมื่อเอ่ยถึงเรื่องที่เขามีภรรยาอยู่แล้ว และเขากับเธอจบสิ้นกันไปนานนับยี่สิบกว่าปี“คุณปิดบังเรื่องลูกกับผม” กวีเองก็สนทนากับเธอด้วยความห่างเหิน แม้ลึกๆ อยากจะเรียกชื่อเล่นของเธอเหมือนเก่าก่อน แต่ในเมื่อเธอไม่ให้ความสนิทสนม แล้วเหตุใดเขาถึงต้องงอนง้ออยากจะสนิทด้วยเล่า“ไม่เห็นจำเป็นที่ดิฉันจะต้องบอกเรื่องลูกของฉันให้คุณรู้ ในเมื่อคุณก็พร้อมจะมีภรรยาใหม่อยู่ตลอดเวลา”เธอพูดอย่างขมขื่นไม่ปิดบังความรู้สึกอีกต่อไป วันนั้นวันที่เธอตัดสินใจจะอธิบายและอยู่ที่นี่เพื่อพิสูจน์ตัวเอง เขาก็มีผู้หญิงคนอื่น และผู้หญิงคนนั้นก็คือเพื่อนสนิทของเธอ พวกเค้าสองคนหักหลังเธอ เค้านอนด้วยกัน กอดกันกลมบนเตียง ไร้เสื้อผ้า เนื้อตัวเปลือยเปล่า แค่นั้นเธอรู้ว่าอะไรเป็นอะไร เพราะเธอไม่ใช่เด็กที่ไม่ประสา วินาทีนั้นเธอคือพิมพ์มาดาที่หยิ่งในศักดิ์ศรีและไม่ยอมให้ใครหยามได้ ใครๆ อาจจะคิดว่าเธอตัดสินใจหุนหันพลันแล่นเพราะยังเด็กเพราะเพิ่งผ่านพ้นรั้วมหาวิทยาลัยมาหมาดๆ ในวัยยี่สิบต้นๆ แต่สำ

“ไปปฏิบัติธรรมสิคะ มันได้ผลเกินคาดเลยนะ”“โอ้ว… ดูดีชะมัดเลย ไปปฏิบัติธรรม งั้นถ้าคุณจะปฏิบัติธรรมเพิ่มอีกหลายๆ วันสามีคุณคงไม่ว่าอะไรน่ะสิ” เสี่ยใหญ่เอ่ยถามอย่างเจ้าเล่ห์“ก็เหมือนทุกครั้งไงคะเสี่ย ฉันกำลังซาบซึ้งในรสพระธรรม และคิดว่าควรจะอยู่ปฏิบัติธรรมเพิ่มอีกสักสามสี่วัน” เธอพูดแล้วหัวเราะอย่ามีจริตจะก้าน ไม่ได้สำนึกในสิ่งที่กระทำเลยสักนิดชาญหัวเราะชอบใจ ก่อนจะพลิกร่างขึ้นทาบทับร่างของกัญญามาศ เธอลูบมือไปกับร่างเปลือยของเขาก่อนจะดึงเขาลงไปหาแล้วแนบชิดเข้าหากันอย่างลึกซึ้ง เพียงเท่านั้นไฟสวาทก็ลุกโพรงขึ้นมาอีกรอบ และไม่มีวันดับลงได้ง่ายๆ“พี่กฤษฏ์ทำอะไรคะ”พวงชมพูเอ่ยถามชายหนุ่มที่กำลังจัดการขุดอะไรบางอย่างตรงหน้าอย่างขะมักเขม้น“เดี๋ยวก็รู้” เขาตอบแล้วมองเธออย่างอ่อนโยน เธอจึงไปนั่งบนท่อนไม้ใหญ่ที่เขาบอกไว้ก่อนหน้า ก่อนจะเห็นเขาจัดการดึงอะไรสักอย่างเห็นเป็นหัวๆ ขึ้นมาจากดิน“มันคืออะไรคะ”“หัวเผือก หัวมัน อันนี้เรียกหัวบอน”“หัวบอนคืออะไรคะ” เธอพอจะรู้จักเผือกกับมัน แต่หัวบอนมันคืออะไร“เป็นหัวของตัวบอน เอามาต้มอร่อยไม่แพ้เผือกกับมันเลยนะ”“ต้นมันเป็นแบบนี้เหรอคะ ไอ้หัวๆ พวกนี้น่

พวงชมพูเผยอศีรษะขึ้นมองขณะที่เขาดูดเม้มยอดเกสรสวาทของเธอ เธอเผยอปากร้องครางหลับตาพริ้มด้วยความรัญจวนใจ แล้วมือทั้งสองข้างของเขาก็เลื่อนมากอบกุมสะโพกของเธอเอาไว้ ยกขึ้นแอ่นหยัดเพื่อจะปรนเปรอให้แนบชิดยิ่งขึ้นไปอีกเธอทิ้งศีรษะลงแล้วร้องครางกระเส่า เธอไม่รู้ว่าเขาถอดเสื้อผ้าออกตอนไหน แต่เมื่อเขาละใบหน้าออกห่างแล้วแนบชิดลงมาอีกครั้งเขาก็เปลือยเปล่าไม่ต่างจากเธอ ซึ่งบราเซียร์ที่ติดกายเอาไว้เพียงชิ้นเดียวได้ลอยละลิ่วหายไปชั่วพริบตา เขาสอดนิ้วเข้าไปเปิดทางรักขยับนิ้วเข้าออกในโพรงเนื้อสาว มองสบตาเธอแรงร้อน เสียงหอบประสานกันระงม“เดี๋ยวก่อนค่ะ พิ้งค์... ชอบแบบนี้” เธอพูดแล้วให้อายแต่เธอต้องการ หญิงสาวผลักเขาให้นอนหงายก่อนจะคร่อมทับร่างแกร่งของเขาเอาไว้ในท่ากลับหัวกลับหางเธอดูดกลืนเขาด้วยความกระหาย ลากมือขึ้นลงไปตามแนวแก่นกายที่แสนจะคุ้นเคย เธอหยอกล้อความตื่นตัวของเขาอ้าอมดูดรัดยอดปลายของความแข็งแกร่งแดงฉ่ำที่ชื้นหมาดด้วยน้ำรักที่ไหลซึมออกมา จากความปรารถนาอันคุกรุ่นในกายมือบางรูดรัดจนเขาเนื้อตัวสะท้านพร่างพร่าอยู่ใต้ร่างเธอ เส้นขนหยาบกระด้างเปียกชุ่มด้วยปากเล็กๆ อิ่มย้อยที่คอยตวัดลามเลียไปทุก

พิมพ์มาดาเอ่ยขอตัว รวบช้อนยกน้ำขึ้นดื่ม ก่อนจะลุกขึ้นจากเก้าอี้ที่โต๊ะอาหาร เธอคงนั่งร่วมโต๊ะรับประทานอาหารกับเขาอีกต่อไปไม่ได้แล้ว“เดี๋ยวก่อนสิ จะรีบไปไหนล่ะ พอพูดแทงใจดำเข้าหน่อยทำเป็นรับไม่ได้”“เอ๊ะ! ปล่อยนะคุณกวี อย่ามาหยาบคายกับฉันนะ” เธอพยายามสลัดมือแกร่งของเขาออก แต่เขาก็จับกระชับเอาไว้มั่นไม่ยอมปล่อย“ผมว่าเราน่าจะมารำลึกความหลังกันหน่อยเป็นไง บรรยากาศแบบนี้น่าจะดี”“หยาบคายร้ายกาจ” เธอดิ้นรนตบเขาจนหน้าหันเพียะ!!!“สงสัยไปอยู่เมืองนอกเมืองนาเสียนาน เลยชอบแบบซาดิสก์ถึงอกถึงใจ”“ทุเรศที่สุด พรุ่งนี้ฉันจะไปจากที่นี่”“คุณไม่ห่วงลูกหรือไง”“อย่าเอาลูกมาอ้างและขู่ฉันเด็ดขาด” เธอมองเขาตาวาว“อยากไปก็เชิญตามสบาย ถ้าคุณไม่ห่วงลูก”“ฉันห่วงลูก แต่คุณนั่นแหละ ไม่ห่วงแกสักนิด”“ห่วงสิ และถ้าคุณห่วงลูกจริงๆ ก็ไม่สมควรจะไปจากที่นี่จนกว่าผมจะหาลูกเจอ”“เหอะ! มีสิทธิ์อะไรมาสั่ง ฉันจะไปเดี๋ยวนี้ยังได้” เธอสะบัดมือหลุดออกจากการเกาะกุมของเขา ซึ่งกวีตามติดเธอมาไม่ห่าง จนถึงประตูห้อง “นี่คุณ ถอยออกไปนะ” พิมพ์มาดาพยายามจะผลักประตูปิดแต่เขาก็ดันเข้ามาจนได้ ก่อนจะหันไปปิดประตูเสียเอง “ล็อกห้องทำไ

“จะรีบปล่อยไปทำไม ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว เพิ่มผมเป็นผัวของคุณอีกสักคน แล้วผมจะตอบแทนให้คุณอย่างงามเอาไว้ไปกระชับความสาวของคุณให้ฟิต ไว้หลอกผู้ชายคนอื่นอีกสักร้อยสักพันคน” เขาเยาะหยัน“ปล่อยนะ”“คุณพูดออกมาแบบนี้ก็ดี ผมจะได้ไม่ต้องถนอมมาก”“นี่คุณ ปล่อยนะ คนหยาบคาย คนป่าเถื่อน” เธอดิ้นรนแต่เขาคร่อมทับกักร่างเธอเอาไว้ ก่อนจะแยกขาเธอออกจากกันอีกครั้ง“ไม่นะ อย่าทำแบบนี้”“เอาน่า มาสนุกกันดีกว่า อย่าทำเป็นดีดิ้นไปเลย ผมไม่หลงกลคุณง่ายๆ อีกต่อไปแล้ว”“ว้าย! กรี๊ดด!!” พิมพ์มาดากรีดร้องอย่างตกใจเมื่อเขาแยกขาเธอออกจนกว้าง ก่อนจะกระแทกกายเข้ามาจนสุดเส้นทางรัก ความรุนแรงของเขาทำให้เธอสะดุ้งเฮือก เบิ่งตากว้างด้วยความคาดไม่ถึง“เป็นไงบทรักของผม ถึงใจหรือเปล่า” แล้วกวีก็ทำอย่างที่ปากพูดจริงๆ เขาไม่ปรานีเธออีก มือหนาบีบขยำไปทั่วสรรพางค์กาย ริมฝีปากกัดดูดไปทั่วเรือนร่างเปลือยเปล่าจนเกิดรอยแดงช้ำ สะโพกสอบขยับขึ้นลงบนร่างของเธออย่างกระแทกกระทั้นไร้ความอ่อนโยนเหมือนคราแรก“เป็นไง ผมถึงใจคุณหรือเปล่า” เขากดมือทั้งสองข้างของเธอเอาไว้บนศีรษะ ไม่ให้เธอดิ้นหนีไปไหนได้ แล้วร่างกายอันแข็งแกร่งก็ทำงานอย่างคึกโลดน่า