All Chapters of สวาทรักคนเถื่อน: Chapter 41 - Chapter 50

กิจกรรมของเขากับเธอส่วนใหญ่ที่ทำร่วมกันเป็นเรื่องทั่วไปในชีวิตประจำวัน พวงชมพูลืมเลือนความคิดที่ว่าโดนเขาจับตัวมาอย่างสิ้นเชิง เมื่อเธอมีเรื่องให้ทำมากมายตลอดวัน ก่อนจะถูกเขาชวนเข้าห้องนอนแล้วกลับออกมาอีกทีในตอนเช้า“เตรียมเก็บเสื้อผ้าเอาไว้นะพิ้งค์ พี่จะพาไปหาพ่อ” อุกฤษฏ์บอกหญิงสาวในที่สุด หลังจากที่เขาได้ศึกษานิสัยใจคอของเธอมาหลายวัน และตัดสินใจว่าจะให้บิดามารดาพูดคุยกับบิดาของเธอเรื่องหมั้นหมายตอนนี้เขายังไม่ได้ส่งข่าวให้กวีรู้เรื่องที่พวงชมพูอยู่กับเขาเพราะเหตุผลบางอย่าง คิดว่าทุกอย่างจะจบสิ้นในเร็วๆ นี้หลังจากอธิปรวบรวมหลักฐานจัดการกับเสี่ยชาญได้สำเร็จ“ค่ะพี่กฤษฏ์” พวงชมพูรับคำอย่างตื่นเต้น เขามองอย่างเอ็นดู โยกศีรษะเธอไปมา ปล่อยให้เธอจัดของให้เรียบร้อย ก่อนจะพากันออกมานอกกระท่อมอุกฤษฏ์กำลังกังวลเรื่องอธิป น้องชายของเขากำลังมีความรักกับบุตรสาวของเสี่ยใหญ่ผู้มีอิทธิพลและทำผิดกฎหมายมากมาย แม้ไม่ได้อยู่ด้วยกันตั้งแต่เด็ก แต่เขาก็รักอธิปเหมือนน้องชายแท้ๆ เรื่องนี้เขาคงต้องคอยจับตามองอย่างใกล้ชิด เพราะกลัวหญิงสาวคนนั้นจะเหมือนพ่อของเธอ หากเป็นเช่นนั้น อธิปอาจจะไม่มีความสุขไปตลอดชีว

“อื้อ... พี่กฤษฏ์” พวงชมพูถึงกับครางสะท้านเมื่อเขาดูดนิ้วเล็กๆ ของเธอเล่นทีละนิ้วๆ “พอแล้วพี่กฤษฏ์” เธอปรามเสียงสั่น“แก้มหอมชะมัดเลย เมียใคร”“ก็เมียคนแถวนี้แหละค่ะ หรือจะให้ไปเป็นเมียคนอื่น”“ถ้าทำแบบนั้น พี่ยิงไอ้หมอนั่นไส้แตกแน่”“โหดแท้” เธอทำตาโตสีหน้าไม่ได้กลัวเขาสักนิดทั้งสองเริ่มจัดการข้าวของจนเรียบร้อย ก่อนจะเริ่มลงมือปรุงอาหารกันอย่างสนุกสนาน อาหารทะเลสดๆ และผักมากมายถูกจัดแต่งให้เข้ากับบรรยากาศที่เริ่มได้กลิ่นหอมๆ ของฝนมาแตะจมูก“เหมือนฝนทำท่าจะตกนะคะ” เธอหันไปพูดกับเขาขณะที่ร่างสูงกำลังจัดการยกหม้อหุงข้าวที่หุงจากฟื้นลงจากก้อนเส้า เธอคุ้นชินกับการกินข้าวที่หุงจากไม้ฟื้น เพราะมีกลิ่นหอม แถมรสชาติอร่อยกว่าหุงกับหม้อหุงข้าวไฟฟ้าเสียอีก“ช่วงนี้อากาศแปรปรวน” ถึงแม้จะตกไม่หนัก แต่ฝนก็โปรยลงมาบ่อย เขาวางหม้อหุงข้าวกับระกันหม้อ และพูดยังไม่ทันขาดคำ ฝนเม็ดใหญ่ก็โปรยลงมาอย่างหนัก เม็ดฝนกระทบหลังคากระท่อมดังกังวานอยู่รอบกาย“แต่รอบนี้ตกหนักนะคะ สงสัยจะตกนานด้วย”“คนสมัยก่อน ถ้าฝนตกแบบนี้ ลูกดกรู้ไหม” เขากระแซะเข้ามาใกล้ยืนซ้อนด้านหลัง จับมือที่กวนแกงจืดในหม้อ กระซิบเบาๆ ที่ข้างหู

ความเย็นของน้ำฝนทำให้เขาต้องหลับตา เงยหน้าขึ้นรับ แล้วเอามือลูบน้ำฝนฉ่ำเย็นจากปลายคางสากขึ้นไปบนศีรษะ จัดทรงผมให้เข้าที่ เพ่งสายตามองคนที่กำลังจ้องเขาตาวาว“เฮ้ย!”อุกฤษฏ์ร้องลั่นเมื่อเธอกระชากทีเดียวผ้าขาวม้าของเขาก็ปลิวไปตกอยู่ข้างกาย เหลือแต่เรือนร่างเปลือยเปล่าของชายชาตรี สายฝนลูบไล่ลงมาตามใบหน้าคมสัน เส้นผมประบ่าของเขาลู่แนบลงมากับต้นคอ อกกว้างแข็งแกร่งบึกบึนเป็นทางไหลของน้ำเชี่ยวกรากลงไปยังเรือนกายด้านล่าง พวงชมพุมองหว่างขาของเขา เห็นลำกายแกร่งที่ถูกน้ำฝนลูบโลม ไหลย้อยเป็นทางไปจนสุดปลายของความเป็นชาย“มองเหมือนจะกลืนกิน ยัยเด็กตะกละ”เป็นคำพูดที่เขามักว่าเธอเมื่อคิดอะไรไม่ออก หลังจากถูกเธอยั่วเข้าให้ เธอแลบลิ้นใส่เขาเหมือนเด็กๆ อุกฤษฏ์ครางกระหึ่มท่ามกลางสายฝน ก่อนจะวิ่งไล่กวด เพื่อจับเธอท่ามกลางสายฝนบั้นท้ายกลมกลึงของเธอภายใต้ผ้าถุงเปียกแนบเนื้อทำให้เขาคิดอะไรขึ้นมาได้ มือหนาเอื้อมไปกระชากทีเดียว เธอก็เข้ามาอยู่ในอ้อมแขนของเขา พอร่างน้อยปะทะกับร่างสูงเขาก็จัดการดึงผ้าถุงอีกรอบแล้วโยนไปที่ไหนสักแห่งอย่างไม่ใส่ใจ“ว้าย! พี่กฤษฏ์” เธอร้องว้ายพยายามจะดึงผ้าถุงกลับมา แต่สายไปเสียแล้

อุกฤษฏ์นิ่วหน้าทิ้งศีรษะลงบนเตียงเมื่อเธอครอบปากกลืนกินเขาอย่างเอร็ดอร่อย ลิ้นเล็กร้อนผ่าววนไปรอบๆ แก่นกายตวัดไปมาเหมือนได้ชิมอาหารรสเด็ดแสนอร่อย“โอ้ว... ” ความเสียวซ่านทำให้เขาต้องร้องคราง ศีรษะของเธอผงกขึ้นลงกลืนกินเขาอย่างกระหาย เขาทั้งเสียวทั้งเกร็งจนแข็งร้าวไปหมดทั้งลำกาย กดศีรษะของเธอลงมาอย่างเสียวซ่าน“ใครสั่งใครสอน ยัยเด็กหื่น”“พี่กฤษฏ์สอน” เธอช้อนสายตาขึ้นมองสบกับเขา ขณะที่ปากยังดูดกินเขาไม่ยอมวาง อุกฤษฏ์เลื่อนมือไปสัมผัสกับสะโพกผายที่กระดกขึ้นขณะคุกเข่าอยู่ตรงหว่างขาของเขาเธอปลดปล่อยเขาจากปากร้อนๆ แล้วคลานเข่าหันหลังให้ อุกฤษฏ์กลืนน้ำลายเฮือกใหญ่ มองสะโพกผายและกลีบสาวที่เผยอแยกออกจากกัน แดงฉ่ำน่าลิ้มลอง ริมฝีปากเคลื่อนไปโบกลิ้นสะบัดเลีย ก่อนจะสอดแทรกความร้อนชื้นเข้าไปแตะต้องความหอมหวานกรุ่นกลิ่นภายใน“พี่กฤษฏ์สอน สอนทุกวันเลย” เธอตอบเสียงพร่าสะบัดสะโพกกลมกลึงไปมายั่วเขา อุกฤษฏ์ถึงกับคำรามลั่น ถ้าเขาไม่ได้จัดการเธอให้ร้องครวญครางก็อย่ามาเรียกเขาว่าอุกฤษฏ์อีกเลย“แม่ตัวดี พี่จะทำให้เธอคลานลงจากเตียงไม่ไหวเลยคอยดู” เขาคาดโทษ หวดสะโพกหนั่นแน่นของเธออย่างไม่ปรานี“อุ๊ย!” พวงชม

“ฉันไม่เคยมั่วแบบนั้น” พิมพ์มาดาบีบมือตัวเองแน่น เม้มริมฝีปากเข้าหากันด้วยความโกรธเมื่อกวีพูดหยามเธอถึงขนาดนี้“อุ๊ย! ฉันเข้าใจเธอนะพิมพ์ อย่าคิดมากเลย” กัญญามาศแกล้งอุทานอย่างตกใจ แสดงสีหน้ารู้สึกผิดเหมือนไม่ได้ตั้งใจพูด“เธอเป็นคนดีเสียจริงนะมาศ” พิมพ์มาดาตวัดสายตามองเพื่อน“อย่ามองฉันด้วยสายตาแบบนั้นสิพิมพ์ เรายังเป็นเพื่อนกันได้ใช่ไหม” กัญญามาศจับมือพิมพ์มาดาเอาไว้คล้ายขอร้อง“ความเป็นเพื่อนของเราน่าจะจบสิ้นลงไปหลังจากที่เธอมีอะไรกับคุณกวี”“ก็เธอนอกใจเขาก่อนนี่นา คืนนั้นเขาเองก็เหงา เลยมาหาฉัน มาระบายให้ฉันฟัง แล้วมันก็เกิดเรื่องนั้นขึ้น ฉันบอกเขาแล้วว่าไม่ต้องรับผิดชอบใดๆ ทั้งสิ้น เพราะเขามีภรรยาอยู่แล้ว แต่เขากลับบอกว่าจะรับผิดชอบฉัน โดยรับฉันเป็นภรรยาและหย่าขาดจากเธอ ฉันเลยคิดว่าไม่ได้แย่งสามีของใคร ในเมื่อเขาพร้อมหย่า และเขาก็ทำจริงๆ”กัญญามาศชี้แจงให้เพื่อนฟังหน้าตาเฉย สีหน้าไม่ได้สำนึกผิดเลยสักนิด แต่ไม่มีเยาะหยันจนออกนอกหน้า สีหน้าใสซื่อของกัญญามาศไม่ได้ทำให้พิมพ์มาดาหลงเชื่อเหมือนสมัยก่อนเมื่อก่อนกัญญามาศฐานะครอบครัวลำบาก ไม่มีใครคบหาเป็นเพื่อน เธอจึงยื่นมือเข้าช่วย คบหา