All Chapters of สวาทรักคนเถื่อน: Chapter 51 - Chapter 60

“ไปเถอะจ้ะน้องจันทร์คนสวย พี่เจิดเตรียมวิมานของเราเอาไว้พร้อมแล้ว” เจิดตวัดอุ้มร่างอวบขึ้นสู่อ้อมแขน จันทร์จวงโอบกอดรอบคอของเจิดเอาไว้แน่น มองสบด้วยสายตายั่วยวนจันทร์จวงคิดแผนการเอาไว้ทั้งหมดแล้ว ทันทีที่พวงชมพูโดนจัดการ เธอก็จะแจ้งตำรวจมาจับไอ้เสี่ยบ้ากามกับลูกน้องให้หมด เพราะตลอดระยะเวลาที่เธอมีความสัมพันธ์กับเจิด เธอจึงได้รู้ว่าเขาทำผิดกฎหมายหลายอย่าง เพราะความเผลอตัวของเขาที่ไม่คิดหวาดระแวงตัวเธอเลยแม้แต่น้อยเธอยังรู้อีกว่าคนที่อยู่เบื้องหลังแผนการทั้งหมดคือกัญญามาศ แม่เลี้ยงของพวงชมพูนั่นเอง การใช้มารยาหญิงร้อยเล่มเกวียนหลอกถามหลายครั้งก็ได้รู้ความจริงเจิดพาจันทร์จวงไปสนุกสุดเหวี่ยงที่กระท่อมน้ำตก รังรักประจำของมัน และอยู่อีกฟากหนึ่งของไร่ ลับตาผู้คน และเป็นส่วนที่เขาดูแลโดยตรงจันทร์จวงปรนนิบัติเจิดเป็นอย่างดี และยอมให้เขาทำทุกอย่างที่ต้องการ แล้วเธอก็แอบเก็บข้อมูลหลายอย่างที่เป็นประโยชน์เอาไว้ รอจัดการมันให้พ้นไปจากชีวิต และหลังจากนั้นอุกฤษฏ์ก็จะไม่มีใครอีก เธอก็จะไร้คู่แข่ง เธอจะยั่วยวนอุกฤษฏ์ให้เขามาเป็นผัวเธอให้จงได้กัญญามาศลอบมองอดีตเพื่อนรักด้วยสีหน้าริษยาและเกลียดชัง

“ก็เพราะนังนี่มันดีกว่าฉันทุกอย่าง ฉันโดนเปรียบเทียบมาตลอด ทั้งเรื่องเรียน เรื่องฐานะ หน้าตาทางสังคม”คนเราเมื่ออิจฉาริษยาแล้ว ก็มักมีความคิดที่ป่วยการจะเยียวยา คนพวกนี้เรียกง่ายๆ ว่าป่วยทางจิต กวีและทุกคนไม่อยากจะเชื่อว่าจะมีคนที่คิดแบบนี้อยู่บนโลกใบนี้ด้วย“โอ๊ย! นังนี่” เพราะกัญญามาศมัวแต่คุยกับกวีทำให้เผลอลดปืนลง พิมพ์มาดาเห็นจังหวะจึงดิ้นหนี เลยเกิดการต่อสู้ยื้อยุดกันขึ้นมา ก่อนที่เสียงปืนจะดังขึ้นปัง!!!“พิมพ์!!!” กวีร้องเรียกอดีตภรรยาอย่างตกใจ และในขณะที่ทุกคนกำลังช็อก ทุกคนในที่นั้นโดยรวบเอาไว้เพราะจนมุม“เฮ้ย! ปล่อยกู ปล่อยสิวะ” พวกมันตะคอกอย่างหยาบคาย“พวกแกโดนจับแล้ว อย่าคิดต่อสู้กับเจ้าหน้าที่อีกเลย มันไม่มีประโยชน์หรอก”“พี่กฤษฏ์” พวงชมพูเรียกอุกฤษฏ์ด้วยน้ำเสียงดีใจ เขารีบเข้ามาแก้มัดให้เธออย่างรวดเร็ว หญิงสาวถลาเข้ากอดเขาแล้วร้องไห้สะอึกสะอื้น“ไม่เป็นอะไรแล้วนะ พี่อยู่ตรงนี้แล้ว” อุกฤษฏ์อุ้มพวงชมพูขึ้นสู่อ้อมแขน“คุณแม่” เธอหันไปเรียกมารดาที่ยืนหน้าซีดอยู่ข้างๆ กับกัญญามาศที่นอนจมกองเลือดอยู่เพราะปืนลั่นใส่หน้าท้อง“แม่ไม่เป็นอะไรแล้วลูก”“คุณกวี..” กัญญามาศเรียกกวีเสี

“ไม่คิดว่าน้ามาศจะซ้อนแผนติดต่อกับพิ้งค์โดยที่ไม่ให้พ่อรู้”“น้ามาศเค้ารู้เห็นทุกอย่าง อากวีเค้าไม่เคยปิดบัง เพราะคงไม่คิดว่าจะเป็นคนแบบนั้น”“ตอนนี้พ่อกับแม่ก็ยังปั้นปึงใส่กันเลยนะคะ ไม่ใช่สิ แม่คนเดียว แล้วพ่อก็พยายามง้อด้วย พิ้งค์อยากให้พ่อกับแม่คืนดีกันจังเลยค่ะ อยากให้ท่านคืนดีกันก่อนวันแต่งงานของพิ้งค์”“งั้นมาคิดแผนการช่วยให้ท่านคืนดีกันดีกว่าไหม” เขาเสนอ“ยอดเยี่ยมไปเลยค่ะ พิ้งค์ทำตั้งหลายวิธีแม่ก็ยังใจแข็ง”“พี่ว่าต้องมีสาเหตุเลยล่ะว่าทำไมน้าพิมพ์ถึงใจแข็ง เพราะพ่อกับแม่พี่เคยเล่าให้ฟังว่าน้าพิมพ์กับอากวีรักกันมากนะสมัยก่อน”“หรือแม่จะหมดรักพ่อแล้วค่ะพี่กฤษฏ์ สมัยก่อนก็เมื่อยี่สิบกว่าปีก่อนนะคะ นี่ก็หลายปีแล้ว” เธอพูดอย่างกังวลใจ เพราะมารดาไม่มีท่าทีหวั่นไหวให้กับการง้องอนของบิดาเลยสักนิด“ก็ต้องลองดูก่อนพิ้งค์ คนเราใช่จะหมดรักกันง่ายๆ หรอก” พวงชมพูถอนใจ“อย่าถอนใจสิครับ แล้วก็อย่าเครียดด้วย”“เรื่องคุณพ่อกับคุณแม่ เอาไว้ก่อนก็ได้ค่ะ ตอนนี้คิดแล้วปวดหัวจัง”“อย่าคิดมากสิ เดี๋ยวพี่ช่วย... สัญญา” เขายื่นนิ้วก้อยให้เธอ พวงชมพูเกี่ยวนิ้วก้อยตอบกลับ ก่อนจะอมยิ้มและเริ่มพูดถึงเรื่อ

“ไม่นะ คุณพ่อไปโดดหน้าผาตรงไหน พาแม่ไปเร็ว”“ตามพิ้งค์มาค่ะคุณแม่ พี่กฤษฏ์รออยู่ตรงนั้น เจอรองเท้าคุณพ่อวางทิ้งเอาไว้ ป่านนี้ๆ...” พวงชมพูพูดไม่ทันจบก็สะอื้นฮักๆ“คุณกวี คุณต้องไม่เป็นอะไรนะ อย่าเป็นอะไรนะ” พิมพ์มาดาไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าอดีตสามีจะคิดสั้นฆ่าตัวตายเช่นนี้“ในจดหมายคุณพ่อบอกว่าเสียใจในทุกสิ่งทุกอย่างที่ทำลงไป คุณพ่อไม่ได้ตั้งใจให้เกิดเหตุการณ์แบบนี้ค่ะคุณแม่” พวงชมพูพูดให้มารดาฟังเมื่อมาถึงที่เกิดเหตุ“แม่ไม่ได้ถือโทษโกรธคุณพ่อแล้ว แค่น้อยใจเท่านั้น” พิมพ์มาดาถึงกับร้องไห้โฮเมื่อเห็นรองเท้าของสามีวางทิ้งเอาไว้ที่หน้าผา ผาตรงนี้สูงนัก ตกลงไปไม่มีใครรอดชีวิตมาได้ เพราะเธอเคยอาศัยอยู่ที่นี่กับอดีตสามีนานเป็นปีๆ“คุณพ่อไม่ได้โกรธคุณแม่หรอกเหรอคะ ฮึกๆๆ ฮื่อๆๆๆ” พวงชมพูรุกถามมารดาที่คุกเข่าร้องไห้ กอดรองเท้าของบิดาเอาไว้“แม่ไม่ได้โกรธจริงๆ แค่น้อยใจที่วันนั้นคุณพ่อนอกใจแม่ไปมีอะไรกับกัญญามาศ เพื่อนที่แม่รักมากที่สุด ฮื่อๆๆ แม่เสียใจก็เลยหนีไป ฮื่อๆ ทั้งๆ ที่อยากอธิบายและอยู่พิสูจน์ความจริงว่าแม่ไม่ได้มีชู้กับคนงานคนนั้น”“คุณแม่ก็เลยหนีคุณพ่อไปเพราะเหตุผลนี้เหรอคะ” พวงชมพูถาม

“พิ้งค์เคยบอกพี่ว่าอยากไปเที่ยวทะเล” เขาจำได้ว่าตอนที่ทุกอย่างคลี่คลาย เธอเคยเปรยๆ อยากมาเที่ยวทะเล“พี่กฤษฏ์จำได้ด้วยเหรอคะ”“จำได้สิ” เขาโอบกอดเธอเอาไว้ วางคางที่ไหล่กลมกลึง“พิ้งค์ต้องให้รางวัลคนความจำดียังไงคะนี่” เธอเอ่ยถามทำท่าขบคิด“คนรักกันก็ต้องจำกันได้สิ แล้วพี่ก็ไม่โลภด้วย ไม่ขออะไรมาก ขอแค่ฮันนีมูนสิบวันสิบคืนไม่ออกจากห้อง”“ว้าย! แบบนั้นก็คางเหลืองสิคะ”“ไม่ถึงกับคางเหลือง แค่ฟ้าเหลือง”“บ้าสิคะ คนเราทำอะไรไม่ควรหักโหมเกินไปนะคะ”“ก็ต้องรีบปั๊มสิครับ มีทายาทเร็วๆ มีลูกทันใช้”“หือ... ถามยังว่าอยากมีหรือเปล่า”“อ้าว... พิ้งค์ไม่อยากมีลูกเหรอ”“พี่กฤษฏ์นี่ ใครบอกว่าไม่อยากมี แค่ให้ถามก่อน ไม่ใช่สรุปเองเสร็จสรรพ”“พี่ว่าอย่าโยกโย้เลย เรามาปั๊มลูกกันเดี๋ยวนี้ดีกว่า”“ว้าย! พี่กฤษฏ์บ้า ถ้าตกลงไปจะทำยังไง” พวงชมพูผวากอดคอเขาเอาไว้แน่นเมื่อโดนอุ้มขึ้นสู่อ้อมแขน“ตกลงไปก็แข้งหาหักน่ะสิ” อุกฤษฏ์แกล้งโดยการทำท่าจะโยนเธอลงบนพื้น“ว้าย! พี่กฤษฏ์บ้า จะโยนพิ้งค์ลงพื้นจริงเหรอ” เธอยิ่งผวากอดคอเขาเอาไว้แน่น หน้างอใส่คนที่กำลังหัวเราะสะใจที่ได้แกล้ง“ใครจะกล้าแกล้งเมียได้ลงคอ” ร่างสูงอุ้ม