สวาทรักคนเถื่อน의 모든 챕터: 챕터 1 - 챕터 10

...บทนำ...พวงชมพู สุรเดช หญิงสาววัย 22 ปีที่เพิ่งเรียนจบจากมหาวิทยาลัยชื่อดังของต่างประเทศ กำลังนั่งรถไปยังไร่ของบิดาด้วยความตื่นเต้นบิดาของเธอเป็นเจ้าของไร่ธารน้ำใส ที่มีชื่อเรียกเช่นนี้เพราะบริเวณไร่มีลำธารหลายสาย แต่ไม่ได้เปิดให้นักท่องเที่ยวเข้าไปเที่ยวชม จะเรียกว่าไกลปืนเที่ยงก็ยังได้ มารดาของเธอเป็นบุตรสาวคนเดียวของคุณหญิงไพลินและท่านพงศ์พัทธ์ ซึ่งเป็นข้าราชการชั้นผู้ใหญ่ในกรม ตอนนี้คุณตาของเธอปลดเกษียรเรียบร้อยแล้วตั้งแต่จำความได้ เธอไม่เคยล่วงรู้มาก่อนว่าบิดายังมีชีวิตอยู่ มารดาบอกว่าท่านเสียชีวิตแล้ว เธอจึงอยู่กับมารดามาโดยตลอด แม้ลึกๆ ก็อยากมีบิดาเหมือนคนอื่นเขา แต่ด้วยความที่ว่ามารดารักเธอดูแลเธอเป็นอย่างดี เธอจึงไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองมีปมด้อยแต่อย่างใด จึงไม่ได้เรียกร้องอยากได้บิดาจนทำให้บุพการีเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่อึดอัดหากไม่เพราะอารดา... เพื่อนสาวที่เดินทางไปเรียนประเทศเดียวกันกับเธอ เธอคงไม่รู้ว่าแท้ที่จริงแล้ว บิดายังมีชีวิตอยู่ในครานั้นอารดาเดินทางกลับประเทศไทยมาเยี่ยมครอบครัวในช่วงปิดเทอม เพื่อนรักได้นำรูปของเธอมาให้ครอบครัวดู แล้วเผอิญกวี ผู้เป็นบิดาได้เห็นร

“ถ้าไม่พักที่นี่ แล้วจะพักตรงไหน ถามโง่ๆ”พวงชมพูอ้าปากค้างเมื่อได้ยินคำพูดนั้นจากปากของเขา คนอะไรปากร้ายปากจัดยังกับผู้หญิง แถมอารมณ์ยังแปรปรวนง่ายเสียอีก“ไม่อยากพักที่นี่ อยากจะกลับบ้าน” เธอพูดใส่หน้าเขา ในเมื่อเขาพูดไม่เพราะ เธอก็ระเบิดอารมณ์ใส่บ้าง ใครจะทำไม เธอไม่ใช่คนที่จะยอมอะไรง่ายๆ เหมือนกัน“หึ! บ้านไหนล่ะ ผมจะไปรู้ได้ไงว่าบ้านคุณอยู่ที่ไหน”“ก็พาออกไปจากป่าสิ จะบอกว่าบ้านอยู่ไหน”“ออกไปไม่ได้” เขายักไหล่ ไม่พูดต่อ“อ๋อ... ลืมไป นายมันพวกโจร ออกไปตำรวจก็จับขังคุกน่ะสิ” เธอเชิดหน้าใส่ เขาหรี่ตามองประเมินท่าทีหญิงสาว“ก็คงงั้น” ตอบแล้วยักไหล่อีก พวงชมพูกอดอกเม้มปากอย่างขัดใจ“แต่ถ้านายพาฉันออกไปจากที่นี่ ไปส่งบ้านคุณพ่อก็ได้ ฉันจะไม่แจ้งตำรวจ”“บ้านพ่อคุณอยู่ไหน อยู่ที่นี่เหรอ”“ใช่ พ่อเป็นคนที่นี่” เธอตอบกลับไป ทิ้งระยะห่างไม่กล้ายืนใกล้รัศมีมือเขาอีก รู้ดีว่าเขามือไวปากไวขนาดไหน แล้วการกระทำของเขาก็ทำให้เธอร้อนวูบวาบรวมถึงมวนไปถึงท้องน้อย“พ่อชื่ออะไร”“นายถามทำไม”“เผื่อรู้จักจะได้เรียกค่าไถ่ถูกคน”พวงชมพูชะงักที่จะตอบเมื่อได้ยินเขาพูดแบบนั้น“พ่อเป็นเจ้าของไร่ ไร่ธารน้ำใส

“กลับไปเอาเสื้อผ้าในรถฉันสิ ฉันไปด้วย”“มุกตื้นๆ น่า จะหนีหรือไง ไม่มีทางหรอก หนีออกไปเจอลูกน้องผม ยิ่งไม่เคยเห็นผู้หญิงสวยๆ อดอยากปากแห้งได้โดนรุมโทรมแน่ หรือถ้าทรหดหนีรอดไปได้ เพราะเจอมาร้อยเอ็ดเจ็ดย่านน้ำ หลงป่าไปเจอเสือ เสือขย้ำตายคาที่ เลือกเอาแล้วกันจะเอาแบบไหน”“ไม่ต้องมาขู่นะ จริงๆ นายรู้ไหม คู่หมั้นของฉันเป็นขาใหญ่ที่นี่”พวงชมพูเพิ่งคิดได้เมื่อครู่ แทนที่เธอจะบอกว่าคู่หมั้นที่ไม่เคยเห็นหน้ากันเลยเฉิ่มเชย บอกว่าเป็นขาใหญ่ข่มขู่คนตรงหน้าดีกว่า เมื่อกี้เธอไม่น่าหลุดปากวิจารณ์ไปตรงๆ เหมือนอย่างที่เคยคิดวาดฝันเอาไว้ในใจเลย“อ้าว... ไหนบอกว่าเฉิ่มเชย บ้านนอก ไหงตอนนี้มาบอกว่าขาใหญ่ล่ะ”“เมื่อกี้ฉันคิดเอาเองไง แต่คุณพ่อบอกว่า คู่หมั้นฉันน่ะขาใหญ่ประจำที่นี่เลยนะ พ่อเขามีอิทธิพลมาก ถ้านายทำอะไรฉัน เขาต้องไม่เอานายไว้แน่ๆ”พวงชมพูหน้างอเมื่ออีกฝ่ายระเบิดหัวเราะออกมาดังๆ แทบไม่อั้นเสียงเลย“หัวเราะอะไรของนาย”“คู่หมั้นคุณชื่ออะไรล่ะ ผมจะได้รู้จัก เผื่อใหญ่จริง ผมจะได้รีบปล่อยคุณไปด้วยความกลัว ขาใหญ่นี่ใหญ่เป็นไขมันอุดตันในเส้นเลือดหรือเปล่า ฮ่าๆๆๆ” อุกฤษฏ์หัวเราะไม่ออมเสียงอีกเช่นเคย

“อันนี้เรียกอะไรคะ” เห็นคนหน้านิ่งกินเอากินเอา เธอเลยชวนคุย ก็อาหารพวกนี้หน้าตาแปลกๆ ส่วนผสมแปลกๆ อีกทั้งยังเป็นอาหารที่เธอไม่เคยกิน“เมื่อกี้เห็นคุยจ้อ ไม่ได้ถามเหรอว่ามันคืออะไร”“ถาม แต่อยากชวนคุย เอาแต่กิน ชิส์”เธอย่นจมูกใส่ ตักยำใบบัวบกใส่จาน ยำใบบัวบกที่นี่เขาทำหอมมาก วัตถุดิบสำคัญที่ทำให้ยิ่งหอมคือกุ้งแห้งแช่น้ำ มะพร้าวคั่ว น้ำกะทิ หอมแดงและพริกสด ไม่ได้เผ็ดจัดเพราะไม่ได้ตำพริกใส่ เพียงแค่หั่นเป็นท่อนๆ ใส่ลงไปเท่านั้น“ถึงจะเป็นอาหารบ้านๆ แต่ให้คุณค่ามากกว่าอาหารขยะที่คุณเคยกินก็แล้วกัน”“หมายถึงอะไรอาหารขยะ พวกแฮม ไส้กรอก ขนมปังนะเหรอ เอ๊ะ! แล้วนายรู้จักได้ยังไง”“ถึงเป็นโจรแต่ไม่ได้โง่หรอกนะ” เขาว่าให้ เธอแอบค้อน หันไปเล็งคอหมูป่าย่างที่มีน้ำจิ้มรสเด็ดอยู่ใกล้ๆ ตาวาว“ตะกละ” เขาว่าให้ แอบชอบใจการกินง่ายอยู่ง่ายของเธอ นึกว่าจะเรื่องมากทำให้เขาปวดหัวเสียอีก“นายก็ตะกละเหมือนกันแหละ” เธอไม่สนตักคอหมูย่างราดน้ำจิ้ม นำเขาปากเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย คอหมูทั้งนิ่มทั้งหอม จนเธอต้องตักเพิ่มอีกหลายรอบแกงป่าเผ็ดจัดเธอทานได้นิดเดียวเพราะทนรสจัดจ้านไม่ไหว เห็นเขาหันไปกินปลาดุกย่างกับน้ำพริ

“หนูพิ้งค์ไม่ส่งจดหมายมาหาคุณเลยเหรอคะช่วงนี้” กัญญามาศแกล้งถาม“ส่งมาบอกว่าจะไปเที่ยวกับเพื่อนต่างประเทศ อาจจะหายไปหลายเดือน”กวีตอบภรรยาสีหน้ายิ้มแย้ม กัญญามาศลอบยิ้มอย่างร้ายกาจโดยไม่ให้สามีเห็น เธอเองเป็นคนปลอมแปลงจดหมายอีกฉบับ เป็นฉบับสุดท้ายคล้ายกับว่าเป็นของพวงชมพูส่งมาจากอังกฤษ แต่พิมพ์มาไม่ได้เขียน แล้วก็ใช้มุขเดิม บอกว่าเจ็บมือเขียนไม่ถนัด ข้อความระบุว่าจะไปเที่ยวกับเพื่อนที่ต่างประเทศหลายเดือน แล้วจะติดต่อกลับมาหลังเที่ยวเสร็จและจะเดินทางมาหา ช่วงนี้ไม่ต้องส่งจดหมายไปที่อังกฤษ แค่นี้กวีก็เลิกติดต่อกับบุตรสาวโดยสิ้นเชิง“อยากเจอแกจริงๆ นะคะ คงสวยเหมือนแม่ อุ๊ย! มาศขอโทษค่ะ” กัญญามาศแกล้งอุทานเหมือนไม่ได้ตั้งใจ แต่จริงๆ เธอตั้งใจที่สุด“ไม่เป็นไร” กวีตอบเสียงขรึม“ลูกของคุณก็เหมือนลูกของมาศ รับรองว่าถ้าหนูพิ้งค์มาอยู่กับเรา มาศจะรักและดูแลแกอย่างดีเลยค่ะ แต่พิมพ์จะยอมเหรอคะ” กัญญามาศถามด้วยใบหน้าติดจะกังวล เอ่ยถามเรื่องพิมพ์มาดาอย่างไม่สบายใจนัก“ยอมไม่ยอมนั่นก็ลูกผม พิมพ์มาดาปิดบังเรื่องลูกกับผม” กวีพูดแล้วอดจะรู้สึกโกรธเสียไม่ได้“เธออาจจะไม่อยากให้คุณรู้ เอ่อ... หรืออยากแก