All Chapters of หวนรักมิอาจลืมเลือน: Chapter 21 - Chapter 30

"จ้าวเจียวหมิง!" จ้าวเหลียนได้ฟังแทบกระอักเริ่มหายใจหอบถี่พร้อมทรุดตัวลงบนเก้าอี้ "ท่านพี่/ท่านพ่อ" ทุกคนส่งเสียงตกใจขึ้นพร้อมกัน จ้าวหลงเซิ่งได้สติก่อนใครวิ่งออกไปข้างนอกร้องเรียกรถม้าที่จอดอยู่ด้านหน้า "ไปพาหมอมาเร็วท่านพ่อไม่สบาย" ผ่านไปครู่หนึ่งหมอก็มาถึงและรีบเข้าไปดูอาการทว่า "นายท่านหัวใจวายกะทันหันขอแสดงความเสียใจด้วยขอรับ" จ้าวเหลียนไม่รู้ว่าตนเองเป็นโรคหัวใจมาก่อนแม้กระทั่งเจ็บหน้าอกบ่อย ๆ ก็ไม่เคยปริปากบอกคนในครอบครัวยังตั้งหน้าตั้งตาทำงานไม่เคยหยุดพัก อาการครั้งนี้คงเกิดจากการพักผ่อนไม่เพียงพอและได้ยินเรื่องของจ้าวเจียวหมิงจึงทำให้เขาเสียชีวิตลงได้ง่าย ๆ "ท่านหมอตรวจดูอีกที" จางซื่อไม่อยากเชื่อตรงเข้าเขย่าตัวหมอราวกับคนเสียสติ "นายหญิงโปรดตั้งสติด้วย นายท่านคงมีเรื่องสะเทือนใจถึงจากไปเร็วเช่นนี้ ข้าเสียใจด้วยจริง ๆ ขอรับ" ชั่วครู่ทุกคนในที่นั้นถึงยอมรับความจริงว่าจ้าวเหลียนได้จากไปแล้วจริง ๆ งานศพของจ้าวเหลียนจัดขึ้นในทันทีสร้างความโศกเศร้าให้กับภรรยาและบุตรหลานเป็นอย่างยิ่ง จ้าวเจียอิงส่งข่าวให้จ้าวถิงและเดินทางมายังต้าซุนในวันต่อมา "พี่ใหญ่" เสียงสั่นเครื

เมื่อจ้าวเจียวหมิงสร่างเมาก็นอนครุ่นคิดวนเวียนอยู่อย่างนั้น เขาเคยเป็นคุณชายมีชีวิตที่สุขสบายเที่ยวเล่นไปวัน ๆ สมบัติก็ไม่เคยพร่อง แต่ครั้งนี้กลับต่างกัน เขาเอากิจการของตระกูลมาวางเดิมพันเสียรู้นักพนันในบ่อนมากมาย คนที่ไว้ใจที่สุดเปรียบดั่งพี่ชายแท้ ๆ เห็นเขาเป็นแค่ตัวเงินตัวทองเท่านั้น ทั้งที่เขาทุ่มเทช่วยเหลือในหลายเรื่องมาตลอด ในวันนี้กลับกลายเป็นเพียงคนไร้ค่าคนหนึ่ง ในสายตาของเหอฉีเขาเป็นเพียงผลประโยชน์พอพึ่งพามากขึ้นกลับถูกไล่ตะเพิดออกมา แค่ยังดีที่ไม่สั่งให้คนซ้อมเขาให้ตายหรือปางตายเสียก่อน น้ำตาลูกผู้ชายไหลรินออกมาอย่างไม่ตั้งใจเขานอนร้องไห้ไม่อายฟ้าดินในความมืดมิดคิดถึงท่านพ่อ ท่านแม่และพี่น้องที่คอยดึงเขาขึ้นจากขุมนรกหลายครั้ง รวมถึงจ้าวเจียอิงที่เขาแก้แค้นนางเพราะความอิจฉาริษยาจนสูญเสียทั้งท่านพ่อและกิจการค้าของตระกูล "ท่านพ่อ ข้าขอโทษ ฮือ ๆ พี่ใหญ่ข้ามันเลวที่สุด" เขาร้องไห้ออกมาเสียงดังราวกับเด็ก ๆ สำนึกผิดที่ตนเองทำแต่ความเลวมาชั่วชีวิตจนกระทั่งหลับไปตอนเกือบรุ่งสาง ตระกูลจ้าว "ส่งคนไปตามหาคุณชายรองทุกที่ในเขตเมืองต้าซุน" จ้าวหลงเซิ่งก็นอนไม่หลับทั้งคืนรวมถึงจางซื่

ลูกหลานทั้งห้าคนต่างพยักหน้าเห็นด้วยกับความคิดของจางซื่อ การไปค้าขายในที่แห่งใหม่อาจไม่ยิ่งใหญ่เท่าเมืองต้าซุนแต่อย่างน้อยก็ทำให้พอมีรายได้เลี้ยงครอบครัวได้และที่นั่นยังมีตระกูลหลี่ของหลี่ซูหรงคอยหนุนหลังช่วย หากตระกูลจ้าวย้ายไปก็คงราบรื่นไม่น้อย เมืองเล็ก ๆ อย่างต้าหลี่ไม่เหมือนต้าซุนที่การแข่งขันสูงเกินไปจนกลายเป็นการแก่งแย่งและทำลายกันเอง "เช่นนั้นข้าจะไปพบสหายและเถ้าแก่ที่เคยค้าขายกัน เสนอขายที่ดินของกิจการและที่อื่น ๆ ของเราขอรับ" จ้าวหลงเซิ่งรับอาสาเรื่องนี้ จางซื่อจึงพูดสมทบขึ้น "ขายได้ส่วนหนึ่งเราก็ไปหาซื้อบ้านที่เมืองต้าหลี่เอาไว้แล้วค่อยขายบ้านหลังนี้" พูดถึงการขายบ้านนางก็อดใจหายไม่ได้เพราะบ้านหลังนี้นางและสามีช่วยกันสร้างครอบครัวขึ้นมาหลายสิบปี จางซื่อนิ่งเงียบไปใบหน้าที่ดูมีอายุทว่ายังงดงามสลดลงไป จ้าวซืออี้และจ้าวเจียอิงเห็นนางเป็นเช่นนั้นก็ขยับตัวนั่งคนละข้างจับมือนางเอาไว้ "พวกเราเข้าใจเจ้าค่ะท่านแม่ บ้านหลังนี้เป็นของเราแต่หากจะย้ายก็จำเป็นต้องขายออกไป หากท่านพ่อยังอยู่ก็คงคิดเหมือนท่านแม่" "ใช่ขอรับ ถึงเราจะไม่หวนกลับมาที่นี่อีกอย่างไรเราก็คิดถึงเมืองต้าซุนและบ

"ซีหยุน วันนี้ข้าจะเข้าไปในเมืองซื้อข้าวสารเจ้าไปกับข้าเอาคนไปขนช่วยกันห้าคน" "ขอรับ" หัวหน้าคนงานออกคำสั่งกับหวงซีหยุนที่ตอนนี้เป็นแรงงานก่อสร้างมาระยะหนึ่ง ชายหนุ่มรูปร่างผอมลงแต่กำยำและแข็งแรงขึ้น ผิวพรรณคล้ำแดดส่งผลให้ดูหม่นหมองลงไปมาก เมื่อเตรียมตัวพร้อมแล้วกลุ่มคนงานก็เดินทางเข้าเมืองเพื่อซื้อข้าวสาร ภายในเขตเมืองต้าหลี่มีขนาดเล็กกว่าต้าเหลียนถนนหนทางไม่กว้างมากมีซอยเล็ก ๆ ไม่มาก ร้านรวงต่าง ๆ สามารถวนกลับไปกลับมาบรรจบกันได้ หากเดินดูของหรือซื้อสินค้ามักได้ครบถ้วนในคราวเดียวกัน การค้าขายเป็นแบบเรียบง่ายเหมือนพี่กับน้อง ทั้งพ่อค้าและลูกค้าก็คุ้นเคยกันเป็นอย่างดี ขบวนของคนงานมาถึงพ่อค้าขายข้าวสารรู้ดี เขารับใบจดรายการจากหัวหน้าคนงานแล้วขนของขึ้นเกวียนให้ทันที "ใครจะซื้อของก็แยกย้ายได้ให้เวลาไม่เกินครึ่งชั่วยามมาพบกันข้างร้านขายข้าวสาร ข้าจะไปทำธุระก่อน" เป็นครั้งแรกในรอบหนึ่งปีกว่าที่หวงซีหยุนได้มีโอกาสเข้ามาในเมือง ของใช้ที่นำมาด้วยจากเมืองต้าเหลียนหมดลงไปนานแล้ว เขามีเงินติดตัวไม่มากจึงคิดจะซื้อของจำเป็นเพียงสองสามอย่าง ระหว่างเดินหาร้านซื้อของใช้เขาเดินผ่านโรงน้ำชาแห่งห

การต่อสู้สองต่อหนึ่งไม่เป็นปัญหาสำหรับหมิงเจ๋อ เขาจัดการชายสองคนจนสะบักสะบอมแล้วลากไปกับพื้นถนนคนละข้างโยนไปที่ประตูที่ว่าการ "เกิดเรื่องใดขึ้นเหตุใดมีคนบาดเจ็บยามวิกาล" เจ้าหน้าที่ได้ยินเสียงต่างพากันวิ่งออกมาดู "สองคนนี้ปล้นชาวบ้าน ใต้เท้าทั้งสองช่วยจัดการด้วยข้าจะพาคนเจ็บไปโรงหมอก่อนแล้วจะมาให้ปากคำ" หมิงเจ๋อรีบรุดไปยังจุดเกิดเหตุเห็นจ้าวเจียวหมิงนั่งคอพับพิงผนังอยู่ข้างถนน เขารีบเข้าไปพยุงตัวพาไปโรงหมออย่างรวดเร็ว "ท่านหมอ ช่วยคนเจ็บด้วย" เสียงของหมิงเจ๋อดังอยู่ครู่หนึ่งก็มีชายวัยกลางคนเดินออกมา "อ้าว เป็นอะไรมาเหตุใดเลือดไหลหน้าบวมอย่างนั้น" "เอาไว้บอกทีหลัง" หมอเรียกผู้ช่วยมาพาตัวจ้างเจียวหมิงเข้าไปทำแผล หมิงเจ๋อรออยู่ครู่หนึ่งหมอจึงออกมาและยื่นห่อยาให้ "กินยาและพักผ่อนให้มากหน่อยก็หาย ไม่มีอาการช้ำใน" หมิงเจ๋อจ่ายค่ารักษาแล้วจึงไปหารถม้าของคนที่เขารู้จักให้ไปส่งจ้าวเจียวหมิง "บ้านเจ้าอยู่ที่ใดข้าจะไปส่ง" จ้าวเจียวหมิงปวดที่ใบหน้าได้แต่ชี้มือและพูดไม่ค่อยชัดบอกทางกลับบ้าน ยังคงรู้สึกกลัวและหวาดระแวงชายแปลกหน้าที่เข้ามาช่วยเหลือเขาไปตลอดทาง ยามจื่อ (23.00น.-01.00น.)