All Chapters of เพื่อนรักษ์ที่เรียกว่าแฟน+พลิกล็อกรัก: Chapter 11 - Chapter 20

“พี่วาโดนฆ่าแล้วหั่นศพโยนลงไปในบ่อบำบัดน้ำเสีย ฮือๆๆ” เด็กน้อยร้องไห้เสียใจที่ช่วยอะไรพี่สาวไม่ได้“อย่าร้องไห้เลยนะ พี่จะทำบุญไปให้”“ทำบุญให้พี่สาวของวุ้นด้วยนะ ฝากไปบอกตากับยายด้วยว่าวุ้นกับพี่วารักตากับยายมากๆ เลย” จู่ๆ ก็มีร่างของหญิงสาวอีกคนโผล่มา รักษ์ตกใจแทบล้มก้นจ้ำเบ้า ดีหน่อยที่โผล่มาดีๆ ถ้าโผล่มาแบบสยดสยองเขาต้องหัวใจวายตายแน่ๆ“ทำไมตอนนั้นวุ้นติดต่อกับวาไม่ได้ล่ะ” รักษ์ถามอย่างสงสัย“มันสะกดวิญญาณของวาเอาไว้จ้ะ ขอบใจพี่รักษ์มากนะ” วาณียิ้มให้ ชายหนุ่ม“ไม่เป็นไร พี่จะทำบุญไปให้” เขายิ้มตอบกลับไป ใจก็กลัวๆ อยู่เหมือนกัน แต่คิดดูดีๆ คนน่ากลัวกว่าผีเสียอีก“ดูเหมือนพี่รักษ์จะงานเข้านะ”“งานเข้าอะไร”“จะมีคนมาหา แต่งานเข้ารอบนี้ก็ดีนะ วุ้นกับพี่วาต้องไปแล้วจริงๆ ขอบคุณพี่รักษ์มากนะคะ” วิกานดากับวาณีโบกมือลา แล้วรักษ์ก็ได้ยินเสียงกริ่งอยู่ตรงหน้าบ้าน เขารีบออกไปดูพบว่าเป็นนาตาลี สาวลูกครึ่งเพื่อนบ้านของเขา พอเปิดประตูออกไป อีกฝ่ายก็โผเข้ามากอดรัดเขาเอาไว้ รักษ์ยกมือขึ้นข้างตัว อ้าปากค้างอย่างตกใจ“นาตาลีเป็นอะไรครับ”“พี่รักษ์ ฮือๆๆ ช่วยนาตาลีด้วยค่ะ”“นาตาลีท้องค่ะ” สาวลูกคร

“ค่ะ” นาตาลียืนส่งรักษ์ที่หน้าบ้าน คราวนี้เธอตั้งใจจะกลับตัวเป็นคนดีให้จงได้“พี่รักษ์เดินทางปลอดภัยนะคะ ขอให้ง้อแฟนให้ได้สำเร็จนะคะ ถ้าถึงที่โน่นพี่โทร. มาหานาตาลีเลย นาตาลีจะช่วยอธิบายให้แฟนของพี่เข้าใจเอง”“ขอบใจมากนะ พี่ไปก่อนละ” เขาบอกลาเธอก่อนจะออกเดินทาง การเดินทางไปยังหมู่บ้านของแฟนสาว ทำให้เขาตื่นตาตื่นใจไปตลอดเส้นทาง เพราะต้องต่อรถหลายรอบ หนทางที่เดินทางก็แปลกตาและแปลกที่แปลกทางด้วย แต่รักษ์เป็นคนที่อัธยาศัยดี พูดคุยสอบถามอย่างมีมารยาทไปตลอดเส้นทาง เขาจึงได้รับน้ำใจและความช่วยเหลือจากคนในท้องถิ่นที่เขาเดินทางผ่านไปจนถึงหมู่บ้านเล็กๆ ที่มีผืนป่าโอบล้อม“สวัสดีครับ นี่บ้านเอื้องหรือเปล่าครับ” เขาเดินเท้าเข้ามาในหมู่บ้าน ผู้คนในหมู่บ้านก็บอกทางมาเรื่อยๆ จนมาถึงบ้านหลังนี้ที่หญิงวัยกลางคนบอกว่าคือบ้านของเอื้องจันทร์“ใช่จ้ะ เพื่อนเอื้องเหรอจ๊ะ” ขวัญใจเอ่ยถาม“ใช่ครับ เรียนมหาวิทยาลัยเดียวกันน่ะครับ”“อ้อ... เพื่อนเอื้องนั่นเอง ขึ้นมานั่งพักดื่มน้ำดื่มท่าก่อนสิจ๊ะ” ขวัญใจต้อนรับขับสู้เป็นอย่างดี นำน้ำฝนโรยดอกมะลิหอมกรุ่นมาต้อนรับพร้อมด้วยขนมที่รักษ์ไม่เคยกินมาก่อน“ขนมอะไรครับนี่

“ขนาดนั้นเลย” ธรรมเนียมในหมู่บ้านของเธอแปลกๆ เขาแอบคิดในใจ“ยังเปลี่ยนใจทันนะ ถ้าพ้นคืนนี้ไปแล้วจะไม่ได้โสดแล้วนะ”“ดีจัง”“อะไรดีคะ”“ก็รักษ์ไม่รู้จะง้อเอื้องยังไงให้หายโกรธ กลัวอธิบายไปแล้วจะยังโกรธอยู่แล้วไม่ฟังอะไรทั้งนั้น”“เอื้องไม่มีเหตุผลขนาดนั้นเลย”“แค่คิดว่าเผื่อเอื้องไม่ฟังรักษ์จะทำยังไงดี แต่พอมารู้ว่าแค่นอนบ้านเอื้องคืนเดียวได้เป็นสามีเอื้องเลยก็เลยดีใจ” เขายิ้มแฉ่ง“รู้ไหมว่าสินสอดเป็นอะไร” เธอถามเขาขำๆ“รักษ์ไม่ได้มีเงินทองอะไรมากมายหรอกนะ แต่ว่าหลายปีที่เรียนก็ทำงานไปด้วย พอจะมีเงินเก็บอยู่บ้าง” เขาพูดอย่างจริงจังทำเอาเธออมยิ้ม“สินสอดน่ะไม่ใช่เงินทองอะไรหรอก”“อ้าว... แล้วสินสอดของที่นี่เป็นอะไรเหรอ”“บ้านน่ะ”“บ้านเหรอ”“เรียกบ้านตก รักษ์ต้องสร้างบ้านทางทิศตะวันตกของบ้านพ่อแม่เอื้องจ้ะ”“ทำไมถึงเรียกบ้านตกล่ะ”“ก็อยู่ทางทิศตะวันตกไง”“อ้อ... จริง” เขาลูบท้ายทอยไปมา“ที่เรียกบ้านตกเพราะว่าเวลาจะแต่งงาน ความหมายคำว่าตกคือสินสอดที่แปลว่าเท่าไหร่ จะตกเท่าไหร่น่ะ ฟังแล้วอาจจะงงๆ แต่เป็นเฉพาะท้องถิ่นนะ เลยเรียกสินสอดลูกสาวในหมู่บ้านของเอื้องว่าบ้านตก”“ทำไมต้องอยู่ทิศตะวั

“ครับ”“การเลื่อยไม้เป็นวิชาแขนงหนึ่งที่สืบทอดมาจากบรรบุรุษ เรียกว่าวิชาช่างอย่างหนึ่ง”“ช่างเลื่อยไม้น่ะเหรอครับ”“ใช่”“ขอบคุณครับพ่อ ผมจะตั้งใจเรียน”“ถ้าไม่ตั้งใจเรียนทำบ้านเสร็จช้าก็แต่งงานช้านะ” พงษ์เอ่ยล้อเลียนทำเอารักษ์ต้องยิ้มกว้างพยักหน้าอย่างกระตือรือร้นในทันที“จะได้เวลาอาหารแล้วละ ไปอาบน้ำอาบท่าก่อนเถอะ ที่นี่ดึกแล้วจะหนาวมาก”“ครับ” เขารับคำ ไม่นานเอื้องจันทร์ก็นำอุปกรณ์อาบน้ำมาให้ เป็นสบู่ แปรงสีฟัน ยาสีฟัน ผ้าขาวม้าและผ้าเช็ดตัว“อาบน้ำที่โล่งๆ แบบนี้ได้บรรยากาศเชียว”“บรรยากาศอะไร” เอื้องจันทร์เอ่ยถาม“บรรยากาศเหมือนตอนที่เจอกันครั้งแรกที่นี่ไง” เขาพูดยิ้มๆ มองสบตากับหญิงสาวตรงหน้า เธอตาโตหน้าแดง ก่อนจะเดินหนี แต่เขารั้งแขนเอาไว้“เดี๋ยวก่อน”“อะไร เดี๋ยวพ่อกับแม่มาเห็นเข้า” เธอพูดอย่างเขินๆ“อยากสระผม สระผมให้หน่อย อยากโกนหนวดด้วย หนวดยาวแล้วเห็นไหม” เขาลูบคางของตัวเองไปมา“อยากสระผมก็สระไปสิคะ”“สระผมให้หน่อย” เขาพูดอ้อนๆ“นั่งลงสิจะสระผมให้” เธอชี้ไปยังโขดหินตรงหน้า ตรงนั้นสามารถนั่ง สระผมได้อย่างสบาย“ปกติอาบน้ำแบบนี้ทุกวันเหรอ”“อาบน้ำแบบนี้คือแบบไหนคะ” เธอเอ่ยถา

“กินข้าวในป่าอร่อยเสมอเลย” เขาพูดกับเอื้องจันทร์ที่มารับประทานอาหารอยู่ใกล้ๆ“ใช่จ้ะ กลิ่นของดอกไม้ป่า ต้นไม้ใบไม้มันทำให้เราเจริญอาหารได้ดีเชียวนะ เวลาเอื้องกลับบ้านก็จะเจริญอาหารแบบนี้แหละ” รักษ์นึกเปรียบเทียบกับในเมืองที่แสนวุ่นวาย กลิ่นควันพิษ อากาศเสีย น้ำเน่า ขยะปะปนกับการนั่งรับประทานอาหารข้างทาง แต่ถ้าดีหน่อยอยู่ในห้องแอร์ก็กินอาหารเย็นๆ แต่มันไม่ได้เย็นสดชื่นเหมือนอากาศบริสุทธิ์ในป่าในเขาแบบนี้ เขาจึงรู้สึกว่ามันให้ความรู้สึกแตกต่างกันลิบลับ“น้ำพริกอร่อยจัง” น้ำพริกของเธอรสชาติแปลกดีเขาไม่เคยกินมาก่อน“น้ำพริกระกำค่ะ ใช้ผลระกำที่มีรสเปรี้ยวแทนมะนาวหรือความเปรี้ยวอย่างอื่น ใส่กะปิเคย ปลาแห้ง น้ำตาลจากผลไม้ป่า”“มันอร่อยจริงๆ นะ” กินแล้วรู้สึกว่ากระตุ้นต่อมการรับรสอาหารได้ดี ทำให้หิวอาหารแค่ได้กลิ่น กินอาหารได้เยอะขึ้น เจริญอาหารขึ้น แต่คนที่นี่ไม่มีใครอ้วนเผละ อาจเพราะกินมากแค่ไหนก็ใช้แรงงาน ออกกำลังอยู่เสมอเอื้องจันทร์บิปลาแห้งให้เขารับประทานกับน้ำพริกผักลวกและผักสด ปลาแห้งย่างไฟจนหอมมีความกรอบจนสามารถรับประทานได้ทั้งก้าง เป็นการรับประทานทั้งก้างที่ได้รับแคลเซียมด้วย เพรา