All Chapters of เพื่อนรักษ์ที่เรียกว่าแฟน+พลิกล็อกรัก: Chapter 31 - Chapter 40

“คุณซักผ้ายังไง”“อ้อ... ง่ายๆ เลยค่ะ ก็แค่เทผงซักฟอกลงในกะละมังใส่น้ำและใส่ผ้าลงไปแล้วก็ซัก”“ซักยังไง” เปรมเอ่ยถาม“ก็ลงไปเหยียบๆ ให้มันสะอาด”“เดี๋ยวนะ คุณทำยังไงให้มันสะอาดนะ” เปรมเอ่ยถามแทบจะเรียกว่าสำลัก“เหยียบไงคะ มันสะอาดกว่ามืออีกนะ มือฉันไม่มีแรงก็เลยใช้เท้าเหยียบ สะอาดเลยเห็นไหม” คนตอบยิ้มแฉ่ง“ตายแล้วพี่เปรม โง่ขนาดนี้อย่าเอามาเป็นเมียเชียวนะคะ” ปารินรีบพูดออกมา มองฤดีเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อ“คิกๆ” ฤดีหลุดเสียงหัวเราะออกมา“ขอโทษทีค่ะ ฉันขำผู้หญิงของคุณ” เธอยกมือขึ้นเอ่ยขอโทษขอโพย“ปารินไม่ใช่ผู้หญิงของผม” เขารีบออกตัวเพื่อไม่ให้ปารินเสียหาย แต่ปารินหน้าเสียไปถนัดตา“เหรอคะ” ฤดีลากเสียงมองสบตาปารินยิ้มๆ“คุณล้างฟองผงซักฟอกไม่สะอาด แล้วยังมีบางส่วนเป็นเม็ดผงซักฟอกติดอยู่เลย คุณเห็นไหม”“ฉันไม่ได้ดูละเอียดน่ะค่ะ ปกติไม่เคยซักผ้า” เธอกอดอกหันไปมอง สีหน้าไม่ได้สำนึกผิดเลยสักนิด“คุณควรซักให้สะอาด บิดผ้าให้แห้ง สะบัดก่อนตาก หรือนำไปปั่นแห้งกับเครื่องซักผ้าก่อนก็ได้” เปรมสอน“แล้วทำไมมีเครื่องซักผ้าถึงไม่ซักกับเครื่องซักผ้าล่ะคะ”“บางทีมีคราบอะไรติดอยู่เราก็ต้องทำความสะอาดก่อน

“คุณเปรม คุณมานอนในห้องฉันได้ยังไงคะ” ฤดีถอยหนี แต่เปรมรั้งเอวคอดเอาไว้ แถมยังขึ้นคร่อมทับเธอเอาไว้ทั้งตัวอีก ฤดีสับสนมึนงงไปหมด เธอหันซ้ายแลขวาหน้าแดงก่ำลามไปถึงใบหู“คุณอ่อยผม”“อ่อยคุณ อ่อยยังไง” เธอถามอย่างมึนงงปนตกใจ แต่ไม่ได้กรีดร้องโวยวายเสียงดังเพราะเธอกำลังตั้งสติ“คุณทำท่าจะเป็นลม มึนๆ บอกผมว่าแข้งขาไม่มีแรง เดินไม่ไหว แล้วให้ผมอุ้มมาส่งจนถึงเตียงนอน กอดผม จูบผม ผมก็เลยยอมตกเป็นของคุณเพราะคุณแก้ผ้าให้ผมดูด้วย ผมไม่ใช่พระอิฐพระปูนเสียหน่อย” เขาพูดเสียงแหบพร่า บดเบียดร่างกายเข้ามาหา แต่ประโยคของเขานี่สิทำให้เธออยากจะตบเขาให้หน้าหัน“ฉะ... ฉันทำแบบนั้นจริงๆ เหรอ ไม่จริง” เธอปฏิเสธ“ผมไม่คิดเลยว่าคุณยังจิ้นอยู่ แต่ผมได้ความจิ้นของคุณแล้ว”“ฉันไม่ใช่พวกชอบปล่อยเนื้อปล่อยตัว” เธอว่าเขาหน้างอๆ ถามว่าเสียใจไหมที่เสียตัวก็ต้องเสียใจ แต่จะให้โวยวายคือมันไม่ใช่นิสัยเธอ แล้วมันเรียกอะไรคืนกลับมาไม่ได้แล้วด้วย“คุณถอยออกไปก่อน” เธอดันอกกว้างของเขา แต่เปรมไม่ยอมถอย เขายิ่งบดเบียดอกกว้างกับอกอวบอิ่มของเธอ มือน้อยถูกกดไปกับที่นอนนุ่ม ไม่ให้เธอได้ดิ้นรนหรือหาทางหนีได้เลย“คุณเปรม”“ครั

“คุณนี่” เธอจิกมือกับไหล่กว้างของเขา“ผมทำไม”“ก็เหมือนอีตาเฉิ่ม แต่ไม่เห็นเฉิ่มเลยสักนิด”“ผมดูเฉิ่มเหรอ”“ดูซื่อบื้อมากเลยค่ะ”“คนเฉิ่มๆ ซื่อบื้อแบบผม จะทำให้คุณครางไม่หยุดเลยวันนี้”“ไม่คิดจะไปทำงานทำการบ้างเหรอคะ” เธอเอ่ยถามเสียงสั่นๆ สัมผัสได้ถึงความสะท้านยามที่เขาแตะต้องเรือนกายส่วนสงวนที่ไวต่อความรู้สึก“ทำ... แต่อยากทำอย่างอื่นมากกว่า” เขาตอบเสียงแหบพร่า พร้อมสัดส่วนความเป็นชายที่สอดแทรกเข้ามาในเรือนร่างของเธอแบบไม่ทันตั้งตัว“คุณนี่”“ผมยังไง ผมบอกแล้วไง ได้ผมแล้วต้องรับผิดชอบ เพราะปกติใช่ว่าผู้หญิงคนไหนได้เห็นขาอ่อนผมง่ายๆ นะ” เขาไล้ปากนุ่มของเธอเล่น ขยับไปมาเบาๆ เธอกัดนิ้วของเขาก่อนจะดูด เปรมครางกับท่าทีของเธอ“รอบนี้คุณสมยอมผมนะ” เขาไล้สะโพกของเธอเล่นยามที่เรือนกายเสียดสีกันและกัน“ไม่ได้สมยอม แต่คุณเล่นทีเผลอ อื้อ...” เธอกัดปากตัวเองยามที่เขาเริ่มโยกคลอน จะบอกว่าเธอสมยอมก็พูดได้ไม่เต็มปากเต็มคำนักหรอก หรือจะบอกว่าไม่สมยอมก็ไม่ใช่อีกร่างกายของเธอยินยอมพร้อมใจไปกับเขา เหมือนกับว่าทุกอย่างมันเป็นของกันและกันฤดีเพิ่งเข้าใจคำว่าการโดนตามติดหรือการโดนลากให้ตามติดก็ตอนนี้นี่เอ

เปรมเดินไปหาหญิงสาวเหมือนต้องมนตร์สะกด เขาหยิบปิ่นปักผมที่ทำจากไม้แกะสลักด้วยลวดลายสวยงามขึ้นมาถือเอาไว้“เป็นของขวัญให้คนสวยในค่ำคืนนี้ แม้มันจะไม่มีราคาค่างวดอะไร แต่ผมนั่งแกะสลักเองมาหลายวันแล้วนะ” เธอรับปิ่นปักผมลวดลายสวยงามแปลกตามาถือเอาไว้ก่อนจะอมยิ้ม“สวยจังเลยค่ะ มันมีคุณค่าสำหรับฉันมากๆ เลย เพราะมันเป็นของที่คุณทำให้จากฝีมือของคุณเอง”“ผมปักให้นะ” เขาดันเธอให้หมุนไปยังกระจกเงาบานใหญ่ ก่อนจะปักปิ่นอันสวยไปกับมวยผมของเธอ“เมียใครสวยจัง” เขาแนบแก้มเข้าหาก่อนจะหอมแก้มสาวฟอดใหญ่เธอหอมแก้มเขากลับไปฟอดใหญ่เช่นกัน เปรมจับมือของเธออย่างอ่อนโยน กระชับเอาไว้ก่อนจะพาเธอเดินออกไปในงานเลี้ยงด้านนอก เพราะอยู่ที่ไร่มานานหลายวันทำให้เธอได้รู้จักกับบรรดาเมียๆ ของคนงานในไร่ที่มีน้ำใจและยกย่องเธอเสมือนเจ้านายคนหนึ่ง พอเข้าไปในงานสาวๆ ก็มาดึงเธอไปพูดคุยอย่างสนุกสนาน รวมถึงแนะนำอาหารอร่อยๆ มากมายให้เธอได้ลองรับประทาน ในขณะที่เปรมถูกดึงไปอีกด้านเพื่อดื่มกินกับคนงานผู้ชายเปรมนั่งมองฤดีไม่วางตา ดื่มไปมองไป ฤดีหันไปเพราะรู้สึกว่ามีคนมองก็สบตาเข้ากับเปรมเสียแทบทุกครั้ง ทำให้เธอขาสั่นใจสั่น ยิ่งบรรยาก

“ไม่เอาแล้ว น่ารำคาญ โรคจิต เหมือนผู้หญิงบ้า เรียกร้องจะให้อยู่ด้วยตลอดเวลา ขู่แต่จะฆ่าตัวตาย ฉันบอกเลิกมันแล้ว”“ป่านนี้มันไม่ฆ่าตัวตายไปแล้วเหรอ” ปารินพูดขึ้น“ตายก็ตายไปเถอะ น่ารำคาญ ถ้าอยากตายขึ้นมาจริงๆ แล้วฉันจะไปทำอะไรได้ ยายนั่นอยากตายของมันเอง ถ้าฉันรู้ว่ามันไม่ได้มีเงินเหมือนพี่ชายมันที่จะใช้จ่ายอะไรก็ต้องแบมือขอได้มานิดๆ หน่อยๆ ฉันไม่คบให้เสียเวลาหรอก เธอก็เถอะ รีบกินรีบไปดีกว่า ต้องเดินทางต่ออีก” ชยุตเร่ง จริงๆ เขาได้เงินจากปรียานุชมาพอสมควร แต่เขาจะไม่แบ่งให้ปารินหรอก จะทิ้งเธอไว้กลางทางนั่นแหละทั้งสองเรียกพนักงานมาเก็บเงินหลังจากแวะพักดื่มกาแฟและขนมรองท้อง ฤดีรีบยกกระเป๋าขึ้นปิดบังใบหน้าเอาไว้เมื่อสองหนุ่มสาวเดินผ่านไป ในขณะที่เปรมเดินหน้าตาตื่นเข้ามาที่โต๊ะที่เธอนั่งอยู่“แย่แล้วฤดี”“มีอะไรคะ” เธอเอ่ยถาม ใจคอไม่ดีตามเขาไปด้วย“ใบหม่อน เป็นคนของผมที่คอยเฝ้าดูแลยายนุชอยู่ โทร. มาบอกว่ายายนุชกินยาฆ่าตัวตาย”“รีบไปกันเถอะค่ะ แล้วตอนนี้พาส่งโรงพยาบาลหรือยังคะ”“โทร. เรียกรถฉุกเฉินแล้ว”“ไม่เป็นไรนะคะ คุณนุชต้องไม่เป็นอะไร เดี๋ยวหมอล้างท้องให้ก็หายค่ะ” เธอปลอบโยนเขาในขณะที่