Semua Bab รักนี้เป็นของเธอ: Bab 11 - Bab 20

“เดี๋ยวคุณหมอขึ้นตรวจ คุณไม่ได้เป็นอะไรมากแล้ว คงอนุญาตให้คุณกลับบ้านได้นะคะ แต่ถ้ายังมีไข้ก็ต้องนอนโรงพยาบาลต่อ” เพียงฟ้ายิ้มให้คนป่วยที่นอนหน้าซีดอยู่บนเตียง สีหน้าเป็นกังวลของคนป่วย ทำให้เธอต้องเบี่ยงเบนความสนใจไปกับการหนังสือให้ฟัง ดูทีวีและเล่าเรื่องตลก“คุณพินท์ง่วงก็หลับเลยนะคะ เดี๋ยวฟ้าอยู่เป็นเพื่อน”“ขอบคุณค่ะ” พินท์สุดายิ้มขอบคุณ ก่อนที่เธอจะหลับลงในเวลาต่อมาเพียงฟ้าได้รับโทรศัพท์จากที่บ้านเป็นเหตุด่วนเพราะบุตรสาวเกิดอุบัติเหตุ เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นและการพูดคุยทำให้พินท์สุดาเอ่ยปากบอกให้อีกฝ่ายไปดูลูกก่อน เธออยู่คนเดียวได้“ฟ้าจะรีบกลับมานะคะ เดี๋ยวฝากพยาบาลคนอื่นเอาไว้”“ไม่เป็นไรค่ะ พินท์อยู่ได้ค่ะ ไม่ได้เป็นอะไรมากแล้ว เดี๋ยวพรุ่งนี้หมอก็ให้กลับบ้านแล้วนี่คะ”“พี่ต้องขอโทษด้วยนะคะ มีเรื่องด่วนจริงๆ”“พินท์เข้าใจค่ะ อย่าคิดมากเลยค่ะ พินท์โอเคจริงๆ ไม่ได้ป่วยหนักเสียหน่อย” พินท์สุดายิ้มให้ อีกฝ่ายจะได้คลายใจ เพียงฟ้าได้ยินดังนั้นก็รีบออกไปในทันทีพอพยาบาลพิเศษออกไปแล้ว พินท์สุดานอนคิดอะไรคนเดียวเรื่อยเปื่อยจนเคลิ้มหลับไปอีกครั้งเธอตื่นขึ้นมาเมื่อปา

“ปากดีนักนะ” พัทท์สบถลั่นรถ พินท์สุดาสะดุ้ง เธอยอมรับว่าหวาดกลัวเขาจับใจ ทำไมเดี๋ยวนี้เขาถึงได้ขี้โมโหนักนะเอี๊ยด!!! เสียงเบรกรถดังสนั่น หญิงสาวหลับตาแน่น ก่อนจะลืมตาขึ้นมาท่ามกลางความตระหนกเมื่อพัทท์ลงจากรถแล้วเปิดประตูกระชากร่างของเธอลงไปจากรถ“พี่พัทท์” เธอสะดุ้งเมื่อมองสบตาดุวาบของเขา“ขอโทษพี่ก่อน”“พินท์ไม่ได้ทำอะไรผิด ทำไมต้องขอโทษด้วยคะ” เธอเถียงเขาปากคอสั่น“เธอปากดีกับพี่ เห็นนายปราชญ์นั่นสำคัญกว่า”“ไร้สาระ” เธอสะบัดตัวหนี แต่เขาไม่ยอมปล่อย“ถ้าไม่ขอโทษ พี่จะทิ้งเธอเอาไว้ตรงนี้” คนอยากเอาชนะพูดเสียงดุดัน ร้ายกาจ“พินท์ไม่ขอโทษ เพราะพินท์พูดเรื่องจริง พี่ปราชญ์ดีกว่าพี่ทุกอย่าง” เธอตะโกนใส่หน้าเขา“พินท์สุดา!” พัทท์สบถลั่น สีหน้าโกรธจัดของเขานำพามาซึ่งการทอดทิ้งเขาขับรถออกไปทันทีด้วยความโมโห สายฝนที่ตกกระหน่ำลงมา ทำเอาพินท์สุดาต้องกอดตัวเองด้วยความหนาวเหน็บ เธอร้องไห้ท่ามกลางสายฝน พัทท์ทิ้งเธอจริงๆ เหมือนที่เขาพูด ผู้ชายใจร้ายคนนี้ทิ้งเธอจริงๆ พินท์สุดารู้สึกหดหู่ใจอย่างบอกไม่ถูก แล้วเขาก็วนรถกลับมา สีหน้าเขาดูยุ่งเหยิงอย่าง บอกไม่ถูก“ปล่อยพินท์” เธอสะบัดมือหนีท่ามกล

“พี่พัทท์จะทำอะไรคะ” พยายามบังคับไม่ให้เสียงสั่น แต่มันก็สั่นอยู่ตลอดเวลา“จะสวมเสื้อผ้าให้เมีย” เขากดยิ้มตรงมุมปาก“คิดว่าพี่จะทำอะไรล่ะ”“ก็จะทำอะไรล่ะคะ” เธอห่อไหล่เข้าหากัน รู้สึกร้อนวูบวาบไปหมดเมื่อต้องตกอยู่ในอ้อมแขนของเขา“ไม่ต้องหรอกค่ะ พินท์ทำเองได้”“ดื้อจริงๆ น่าจับหวดก้นสักทีสองทีจะได้หายดื้อ”“อย่านะคะ คนป่าเถื่อน ชอบทำอะไรรุนแรง”“ก็อย่าดื้อสิ” เขากอดปล้ำสวมเสื้อผ้าให้เธอจนสำเร็จ เธอหอบหายใจระรัวเพราะสู้แรงคนตัวโตไม่ไหว ก่อนจะโดนกดลงหน้าโต๊ะเครื่องแป้งอีกรอบ“ไม่ต้องแต่งหน้าหน้าก็สวยใสอยู่แล้ว ทำไมต้องทาแป้งหนาๆ เหมือนงิ้วด้วย” เขาหวีผมให้เธอก่อนจะวิจารณ์การแต่งหน้าของผู้หญิง“พินท์เคยทาแป้งหนาๆ เหมือนงิ้วเหรอคะ” เธอเอ่ยถามใบหน้าเหลอหลา เขาหัวเราะเบาๆ กับประโยคของเธอ“เปล่า” เขากระซิบตรงริมหู หอมแก้มเนียนในอย่างอดใจไม่ไหว“อุ๊ย!” เธอหันไปก็โดนหอมแก้มเข้าเต็มๆ อีกรอบ“แก้มหอมเหมือนเดิมนะ แก้มใสขนาดนี้ไม่ต้องทาแป้งหรือแต่งหน้าหรอก”“ค่ะ” รับคำแล้วยิ้มเขิน“แต่งยังไงก็ไม่สวย” เขาพูดแหย่ เธอหน้างอในทันที“ใครจะสวยเหมือนแฟนพี่ล่ะคะ” เธอประชดเมื่อได้ยินเขาพูดแบบนั้น“คิดว่าจะช

“อย่าให้เห็นอีกว่าเธอทำให้พินท์ต้องเสียใจ ไม่อย่างนั้นพี่ไม่ปล่อยเธอไว้แน่ๆ”“ไม่ต้องกังวลไปหรอกค่ะ อัญจะไม่มายุ่งกับพี่พัทท์อีก รวมถึงพินท์ด้วย พี่ปราชญ์จะได้สบายใจ”“ทำให้ได้อย่างที่พูดแล้วกัน” ปราชญ์มองตามร่างน้อยที่เดินลับหายจากไป เขาไม่ไว้ใจเธอนัก เพราะเคยทำให้พินท์สุดาเสียใจมาแล้ว ทั้งๆ ที่พินท์สุดาเคยช่วยเหลือเอาไว้ตั้งหลายครั้ง เพื่อนแบบนี้เขาคิดว่าพินท์สุดาควรเลิกคบเสีย ไม่ควรเสียเวลาคบค้าสมาคมด้วยถึงแม้ว่าเขาจะเสียใจและอกหักที่ผู้หญิงที่แอบรักมานานจะไม่รักตอบ แต่เขาก็ยินดีหากเธอจะได้อยู่กับคนที่เธอรักและมีความสุข ปราชญ์จึงไม่อยากเข้าไปยุ่งวุ่นวาย ปล่อยให้คนทั้งคู่ได้อยู่ด้วยกันทางด้านอัญชิตา เธอคิดว่าจากนี้ต่อไปจะไม่รบกวนเงินจากพัทท์อีกต่อไปแล้ว เธอต้องยืนด้วยลำแข้ง เขาเอ็นดูและคอยช่วยเหลือเธอมาโดยตลอด และเธอก็ได้ทำตามที่เขาต้องการแล้ว ทั้งสองกำลังจะแต่งงานกัน เธอก็ควรที่จะถอยออกมา ปล่อยให้เขาได้ปรับความเข้าใจและได้อยู่ด้วยกันสำหรับพัทท์นั้นเธอนับถือเขาเหมือนพี่ชายไม่เคยคิดเกินเลยไปมากกว่านั้น แถมยังรู้สึกขอบคุณที่เขาช่วยเหลือเธอเอาไว้ในหลายๆ เรื่องอัญชิตาถึงบ้านก็ตกใจ

“แล้วทีเมื่อก่อนคุณแม่ก็เคยทิ้งหนูกับพ่อ” อัญชิตาพูดอย่างเสียใจ“แม่ขอโทษ แม่คงขอมากเกินไป” อนิตาคอตกก่อนจะเดินลากขาจากไป“โอ๊ย!” ร่างที่สะบักสะบอมและอ่อนแรงทรุดลงไปกองกับพื้น อัญชิตา รีบเข้าไปประคองมารดาเอาไว้ ให้ใจแข็งยังไงเธอก็ทิ้งท่านเอาไว้ในสภาพนี้ไม่ได้ ตั้งแต่จำความได้ มารดาทิ้งไปมีสามีใหม่ พอถูกสามีใหม่หลอกเงินจนหมดตัวหรือไปมีคนอื่นก็ซมซานกลับมาทำดีกับบิดา ทำตัวเป็นคนดี ขอเงินแล้วก็หนีไปอีก วนเวียนอยู่แบบนี้จนเธอโตจึงขอร้องให้บิดาอย่าได้ใจอ่อนกับมารดาอีก จนกระทั่งบิดาประสบอุบัติเหตุพิการ มารดาจึงเปลี่ยนเป้าหมายใหม่จากบิดา มาเป็นเธอ เวลาเจอกันสิ่งที่เธอได้ยินได้ฟังคือหนูพอจะมีเงินไหมลูก หนูทำงานได้เงินเท่าไหร่ แม่กำลังเดือดร้อน นั่นคือประโยคซ้ำๆ ที่เธอได้ยินได้ฟังจนจำฝังใจ มารดามักพูดอยู่เสมอเมื่อเจอหน้ากัน ท่านไม่เคยถามว่าเธอสบายดีไหม มีปัญหาอะไรหรือเปล่า หรือต้องการให้แม่ช่วยอะไรไหม นอกจากเรื่องเงินๆ ทองๆอัญชิตาพามารดากลับมาที่บ้านของตนเอง สภาพของบ้านยังคงระเกะระกะเพราะลูกน้องของเสี่ยสมานมาพังบ้านเพื่อทวงหนี้ เธอมองอย่างเหนื่อยหน่ายระคนอ่อนล้าในหัวใจ“ถ้าลูกไปทำงานกับเสี่