รักนี้เป็นของเธอ

รักนี้เป็นของเธอ

last update最終更新日 : 2026-05-09
言語: Thai
goodnovel18goodnovel
評価が足りません
44チャプター
416ビュー
読む
本棚に追加

共有:  

報告
あらすじ
カタログ
コードをスキャンしてアプリで読む

概要

ความรักหวาน

CEO

ความรักครั้งแรก

“พี่จะทำให้เธอไม่กล้าไปอ่อยผู้ชายหน้าไหนอีก” พินท์สุดาเพิ่งเข้าใจวันนี้ว่าการคุยกันคนละเรื่องมันเป็นยังไง “พี่พัทท์จะทำอะไร” พินท์สุดาถามอย่างหวาดระแวง สีหน้าแววตาของเขาดูไม่น่าไว้ใจ “จะทำอะไรอย่างนั้นเหรอ” เธอรู้สึกใจหายวาบเมื่อเขาจับเธออุ้มขึ้นพาดบ่า “พี่พัทท์ ปล่อยนะคะ ทำอะไรของพี่นี่! ป่าเถื่อนที่สุด!” หญิงสาวกรีดร้องเสียงหลง ทุบแผ่นหลังของเขาระรัว แต่เขาก็ฟาดสะโพกของเธอแรงๆ เช่นกัน “โอ๊ย!” เธอร้องด้วยความเจ็บเมื่อมือหนาฟาดลงมาบนแก้มก้นงอนๆ ถี่ๆ พอๆ กับมือของเธอที่รัวทุบตีแผ่นหลังของเขาไม่ยั้งแรงเช่นกัน “ไอ้คนซาดิสม์” ด่าเขาไปก็ชะงักมือ ไม่กล้าทุบตีเขาอีก พัทท์เองก็หยุดมือ พอดีกับถึงห้องนอนของเธอเรียบร้อยแล้ว เขาเปิดมันด้วยมือและเตะปิดมันด้วยเท้าโครมใหญ่ เธอรู้ว่าเขาโมโหร้ายค่อนข้างป่าเถื่อนในบางครั้ง แต่เขาก็ไม่น่าโมโหขนาดนี้เลยนี่นา จะว่าเขาหึงก็คงไม่ใช่เพราะเขารักอัญชิตานี่นา

もっと見る

第1話

1

「汐見結衣(しおみ ゆい)様、先日ご予約いただきました結婚式場の件ですが、キャンセルということでよろしいでしょうか?」

結衣はスマホを握る指先にぐっと力を込めたが、声に感情はなかった。

「ええ、お願いします」

「かしこまりました。それでは、キャンセル手続きを進めさせていただきます」

「ありがとうございます」

電話を切ると、結衣は薬指から結婚指輪を抜き取り、テーブルに置いた。それから立ち上がって、スーツケースを引いて家を出て行った。

……

半月前。

夕方、結衣は一件の裁判を終えて、裁判所を出るとすぐにスマホを確認した。

LINEを開くと、ピン留めされたトーク画面には、結衣が送った数十件のメッセージが並んでいたが、相手からの返信は一件もなかった。

先月、二人は結婚式の招待状のデザインで口論になった。

その翌日から、婚約者の長谷川涼介(はせがわ りょうすけ)は海外出張に出てしまった。

この一ヶ月間、結衣がどんなにメッセージを送って仲直りを求めても、涼介はすべて既読無視だった。

この関係において、結衣は惨めなほど自分を低くして尽くしたが、それでも涼介の心を取り戻すことはできなかった。

親友の相田詩織(あいだ しおり)は見ていられず、皮肉交じりにこう言ったものだった。

毎年あれほど多くの離婚訴訟を担当して、数々のくず男を見てきたでしょう?なのにどうしてまだ長谷川涼介にこだわって、彼の本性を見ようとしないの、と。

実は、結衣は涼介の本性が見えていないわけではなかった。ただ、どうしても手放せなかったのだ。

かつてあれほど愛し合っていた二人が、最後には心が離れて、互いに嫌悪しあう結末を迎えることが耐えられなかった。

そして結衣は……涼介のことを、どうしても諦めきれなかった。

八年も一緒にいたのだから、結衣にとって涼介がいない自分など想像もできなかった。

そして彼のいないこれからの生活を、いったいどう送ればいいのか、皆目見当もつかなかった。

メッセージを打ちかけていた、まさにその時。突然、スマホの通知が画面に表示された。

涼介のSNSが更新された知らせだった。

投稿されていたのはシンプルな海の写真。だが結衣は、それが自分が涼介と一緒に行きたいと何度も話していたモルディブだとすぐに分かった。

結衣の指が止まってから、彼とのトーク画面に戻ろうとした瞬間。親友の詩織からメッセージが届いた。

タップすると、篠原玲奈(しのはら れな)のSNS投稿のスクリーンショットだった。

涼介と全く同じ海の写真。ただ、そこには一文が添えられていた。

――出張で疲れたって軽くこぼしたら、彼がモルディブ旅行に連れてきてくれた!

モルディブが結衣にとってどれほど特別な場所か、涼介が知らないはずはなかった。

結衣があれほど「一緒に行きたい」と言い続けていた場所。涼介はいつも「忙しい」とはぐらかしていたのに、まさか別の女を連れて行ったなんて……

まばたきをした瞬間、抑えきれずに涙がこぼれた。

さっき外で感じた冷たい風が、まるで心の中にも吹き込んできたかのようになった。

その時、詩織から電話がかかってきた。

「あの篠原玲奈って女、マジでむかつくんだけど!

結衣が長谷川ともうすぐ結婚するって知ってて、わざと彼と同じ写真をアップするなんて、最低な嫌がらせよ!

それに長谷川のやつも大概ひどいわよ!どこへ行こうが勝手だけど、なんでわざわざモルディブを選ぶの?

結衣がずっと一緒に行きたがってた場所だって知らないはずないでしょ?八年も付き合ったのに!

あいつら、ここまであからさまにしやがって!結衣が浮気されてもう三年になるのよ?それでもあいつと結婚して、この先一生そんな目に遭い続けるつもり?」

結衣の胸は締め付けられるように痛んだ。詩織の言うことは、それこそ痛いほど分かっていた。

でも、八年も付き合って、結婚式まであと一ヶ月余り。今さら諦められなかった。

結衣は、最後にもう一度だけ彼に賭けてみたいと思った。それでも望む結果にならなければ、その時はきっぱり諦めようと、そう心に決めた。

「詩織、土曜日はウェディングドレスとブライズメイドドレスの試着日よ、忘れないで来てね」

電話の向こうの声がぴたりと止まった。次の瞬間、詩織は何やら汚い言葉を吐き捨てて、一方的に電話を切った。

結衣の言葉に、詩織は呆れて怒りを抑えきれなかった。

ここ数年、涼介の心変わりは誰の目にも明らかだった。なのに結衣は、いわゆる痛い目を見るまで分からないタイプで、いつか涼介が必ずもう一度振り向いてくれると信じ込んでいる。

詩織が結衣には言わなかったことがある。それは、自分が何度も、涼介が別の女性と抱き合ってホテルに入っていくところを目撃していたことだ。

涼介はとっくに腐りきっていた。かつて結衣だけを見つめていた男ではなく、どこからどう見てもクズ男になり下がっていた。

あんなクズ男、事故にでも遭ってしまえばいい。一生、不幸のどん底にいればいいんだわ!

その夜、結衣はよく眠れなかった。何度も悪夢にうなされ、明け方近くになってようやく眠りかけた。

うとうとし始めた、ほんの束の間。玄関ドアの電子ロックが解除される音が聞こえた。

結衣ははっと目を開けた。体を起こすとほぼ同時に、涼介が寝室のドアを開けて入ってくるのが見えた。

涼介はスーツケースを引き、ひどく疲れ切った顔をしている。長い旅の疲れがありありとにじんでいた。

しかし結衣は、彼のシャツの襟元についた口紅の跡と、胸元に微かに見える引っ掻き傷を見逃さなかった。

布団を握る手がぐっと固くなって、心臓を冷たい手で鷲掴みにされたような痛みが走った。

結衣が起きているのに気づくと、涼介はわずかに眉を上げた。

「起こしちゃった?」

涼介は答えを待つでもなく、スーツケースを引いてクローゼットへ向かって、扉を開けて着替えを探し始めた。

結衣は深く息を吸って、涼介の背中を見つめて問いかけた。

「……篠原さんを、モルディブに連れて行ったの?」

シャツを取り出していた手が一瞬止まった。涼介は振り返り、嘲るような笑みを口元に浮かべて結衣を見た。

「なんだ?そこまで行きたいなら、俺たちのハネムーンもそこにするか?」

涼介の口調に含まれた明確な棘を受け止めて、結衣の顔からさっと血の気が引いた。

「私がどれだけ……モルディブに行きたかったか、あなたは知ってるはずよ」

「お前が行きたいからって、玲奈が行っちゃ駄目なのか?」

「そういう意味じゃない……私は、ただ……」

——あなたと一緒に行きたかったのに。

結衣が言い終わるのを待たず、涼介は苛立たしげにさえぎった。

「もういい。こっちは出張帰りで疲れてるんだ。お前と言い争う気はない」

彼は一方的に背を向けながらバスルームに入り、「バン!」と乱暴にドアを閉めて、結衣の前から姿を消した。

結衣は俯いて、血の気を失って白くなった自分の指先を見つめながら、口元に自嘲めいた笑みを浮かべた。

以前ならまだ言い返してきたのに、今では口論することさえ億劫なのだ。

涼介がシャワーを浴びてバスルームから出てきたとき、結衣はすでに着替えと身支度を終え、ドレッサーの前に座って鏡に向かって、まさに口紅を引いているところだった。

結衣は今日、深い緑色のベルベットのロングドレスを身にまとった。腰まである長い髪を下ろし、丁寧に化粧をしていた。あまりの美しさに目を奪われるほどだった。

涼介は一瞬ちらりと彼女に目をやったが、何の感情も浮かべず、すぐに視線をそらした。

涼介がコートを羽織り、家を出て行こうとしたとき、結衣は落ち着いた口調で念を押した。

「土曜日はウェディングドレスの試着日だ。今度こそ遅刻しないで」

結衣が最も嫌うのは時間を守らない人間だった。涼介と付き合い始めた理由の一つは、彼が時間を守る人だったからだ。

しかし、涼介が心変わりしてからは、他の女のために何度も結衣との約束を反故にしてきた。

涼介の口元に、侮蔑の色さえ帯びた嘲りの笑みが浮かんだ。

「心配するな」

彼が言い終わると同時に、涼介のスマホがけたたましく鳴った。わざとか偶然か、彼はスピーカーフォンにした。篠原玲奈の妙に甘ったるい声がスピーカーから流れ出した。

「社長ったら、昨日はちょっと激しすぎたんだから。おかげで、アソコがまだ痛いんだもん。ちゃんと責任取ってよ!」

もっと見る
次へ
ダウンロード

最新チャプター

続きを読む
コメントはありません
44 チャプター
1
พินท์สุดาสะดุ้งสุดตัวเมื่อคู่หมั้นหนุ่มดึงมือของเธอไปหา ก่อนจะสวมแหวนหมั้นให้เธอ เธอไหว้เขาตามธรรมเนียม ใบหน้าของพัทท์ไร้รอยยิ้ม มันแน่อยู่แล้วที่เขาจะแสดงท่าทีเช่นนี้ เพราะเขาไม่ได้อยากหมั้นหมายกับเธอแต่แรก แต่ตกกระไดพลอยโจนเลยต้องมีวันนี้ เธอสวมแหวนหมั้นให้เขาบ้าง ในขณะที่เขาไม่เต็มใจอยากได้มันเลยสักนิดผู้ใหญ่ที่นั่งลุ้นกันอยู่ถึงกับถอนใจเฮือกใหญ่เมื่อทุกอย่างผ่านพ้นไปได้ด้วยดี เมื่อก่อนยังดีๆ กันอยู่เลย พัทท์ตามรับตามดูแลพินท์สุดาเหมือนคนเป็นแฟนกัน แต่เด็กทั้งสองก็ไม่เคยพูดหรือบอกผู้ใหญ่ว่าคบกันอยู่ จนพัทท์ไปคบกับอัญชิตาเพื่อนของพินท์สุดานั่นแหละ เรื่องราวเลยเป็นเช่นนี้ แถมยังมีปราชญ์เพื่อนรุ่นพี่ของพินท์สุดาเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย เรื่องราวเลยค่อนข้างวุ่นวายพอสมควรพินท์สุดารู้ดีว่าพัทท์จำต้องหมั้นกับเธอเพราะผู้ใหญ่มาเห็นเขาโมโห ปลุกปล้ำเธอจนเสื้อผ้าหลุดลุ่ย เรื่องราวใหญ่โตจึงเกิดขึ้นเมื่อบิดามารดาของเธอไม่ยินยอม และบิดามารดาของเขาก็ไม่ยินยอมเช่นกัน เขาโดนบังคับทุกทางจนต้องหมั้นหมายกับเธอเอาไว้ก่อน สำหรับฤกษ์แต่งงานจะถูกจัดขึ้นในเร็วๆ นี้เพราะผู้ใหญ่จัดการเอาไว้หมดแล้วบิดามารดาข
続きを読む
2
“สาแก่ใจแล้วสินะ ในที่สุดก็ได้หมั้นกับพี่” น้ำเสียงหาเรื่องของเขาทำให้เธอสะดุ้ง ก่อนจะถอยหนี“ไม่ต้องทำเป็นหนีหรอก จริงๆ เธอก็อยากได้พี่ไม่ใช่เหรอ” เขาชอบเน้นย้ำประโยคนี้ บางครั้งก็ทำให้เธออยากจะบอกว่าอย่าหลงตัวเองไปหน่อยเลย “พี่พัทท์น่าจะอารมณ์ไม่ดี เอาไว้เราค่อยคุยกันนะคะ ว้าย!” เธอร้องเสียงหลงเมื่อโดนกระชากเข้าไปหา เขากอดเธอเอาไว้แนบอก สีหน้าบ่งบอกว่ากำลังหงุดหงิด“จะรีบไปไหนล่ะ หรือว่าจะไปหาไอ้ปราชญ์” เขาถามเสียงดุเข้มชิดอยู่ริมหู“พินท์เจ็บนะคะพี่พัทท์” เธอนิ่วหน้าด้วยความเจ็บเมื่อเขาบีบท่อนแขนของเธออย่างไม่ปรานี ท่าทีของเขาเหมือนกำลังโกรธหรือไม่พอใจอะไรสักอย่าง ซึ่งเธอก็ไม่รู้ว่าเขาจะโกรธอะไรเธอนักหนา เธอรู้ว่าเขาไม่ค่อยชอบหน้าปราชญ์เพราะไม่ถูกชะตากัน แต่ก็ไม่ควรมาลงที่เธอไม่ใช่เหรอ เขาไม่ชอบก็ไม่ควรมาบังคับเธอให้คิดเหมือนเขาไม่ใช่เหรอ“เจ็บสิดี จะได้สำนึกว่ามีคู่หมั้นอยู่แล้ว จะได้ไม่ไปยิ้มระรื่นกับผู้ชาย คนอื่น” ท่าทีของเขาเหมือนหึงหวง ถ้าไม่บอกว่าเขามีอัญชิตาอยู่ก่อนที่จะมาหมั้นกับเธอ เธอคงคิดเป็นอื่นไปไม่ได้“แล้วทีพี่พัทท์ยังไปเป็นแฟนกับแฟนชาวบ้านเลย”“หมายถึงใคร”“ก
続きを読む
3
“ขอบคุณมากๆ นะคะ พี่ปราชญ์ไม่เห็นต้องลำบากเลย”“พี่ยินดีครับ” เขายิ้มหวานให้เธอ พินท์สุดาไม่ใช่ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายคิดอะไรกับเธออยู่ แต่เธอนับถือปราชญ์เหมือนพี่ชายคนหนึ่งเท่านั้น“พอเห็นผู้ชายก็อี๋อ๋อหน้าบานเชียวนะ” พัทท์กระซิบที่ริมหูของคู่หมั้นสาว เขายังปักหลักอยู่ที่เดิม สร้างความร้าวฉานคืองานของเรา เขาไม่มีทางยอมให้ผู้ชายคนไหนมาจีบเธอได้สำเร็จอย่างแน่นอน โดยเฉพาะปราชญ์ คนที่เขาไม่ชอบหน้าตั้งแต่ไหนแต่ไรมาแล้ว“นายซื้อของอะไรมาฝากคู่หมั้นของฉันเยอะแยะเลย” พัทท์เดินมากุมไหล่บอบบางของพินท์สุดาเอาไว้ด้วยท่าทีหวงแหน ก่อนจะเอ่ยถามผู้ชายตรงหน้า“คู่หมั้น” ปราชญ์มองหน้าหญิงสาวอย่างมีคำถาม พินท์สุดาพยายามแกะมือแข็งๆ ที่กุมไหล่ของเธอออกไป แต่เขาไม่ยอมปล่อยโดยง่าย แถมยังทำหน้ายียวนกวนประสาทเสียอีกด้วย“นายไปทำงานเชียงใหม่นานแรมเดือนคงไม่รู้ว่าฉันกับพินท์สุดาเราหมั้นกันแล้ว และกำลังจะแต่งงานกันในเร็ววันนี้” พัทท์พูดแล้วมีท่าทียิ้มเยาะ“จริงเหรอครับน้องพินท์” ปราชญ์เอ่ยถามอย่างตกใจไม่น้อย แม้จะรู้ดีว่าหญิงสาวไม่ได้คิดกับเขาดั่งเช่นคนรัก แต่เขาก็ยังคิดหวังเพราะเธอยังไม่มีใคร พอได้ยินพัทท์พูดเช่นนี้
続きを読む
4
“อัญมากวนไหมคะ ที่บ้านพี่พัทท์บอกว่าพี่พัทท์อยู่ที่นี่ อัญเลยมาหา”อัญชิตาพูดอย่างเกรงใจ เหลือบสายตามองพินท์สุดาที่ยืนอยู่อีกด้าน“ไม่หรอกครับ อัญมีอะไรเหรอ”“คือว่าอัญ เอ่อ...” เธออึกอัก“ออกไปคุยกันข้างนอกก็ได้ครับ เดี๋ยวพี่พาไปกินอะไรอร่อยๆ นะครับ”“ค่ะ แต่พินท์ล่ะคะ” อัญชิตาทำท่าจะชวนพินท์สุดาออกไปด้วยแต่พัทท์พูดตัดบทเสียก่อน“พี่กำลังจะกลับพอดี” เขากุมไหล่บอบบางของอัญชิตาเอาไว้ ก่อนจะพาหญิงสาวเดินออกไปจากบ้านโดยไม่เหลียวหลังพินท์สุดาทิ้งร่างลงนั่งบนโซฟา เธอเจ็บแปลบในอก เม้มปากเข้าหากันแน่น พัทท์ไม่เคยเห็นความสำคัญของเธอเลย ตัดใจ! นั่นคือสิ่งที่เธอบอกตัวเองในเวลานี้“พิมพ์มาหาหน่อยสิ” พินท์สุดาโทร. หาพิมพ์พิศเพื่อนรักที่เรียนจบมาด้วยกัน พิมพ์พิศมีบ้านอยู่ในหมู่บ้านเดียวกันกับเธอ“ว่าไง ดูทำหน้าเข้าอย่างกับคนอกหัก”“พิมพ์” คนพูดกุมขมับ สีหน้าเศร้าสร้อย“ว่าไงพินท์” พิมพ์พิศเอ่ยถาม ตรงเข้าไปกอดเพื่อนเอาไว้“ฉันอกหักจริงๆ นั่นแหละ”“ไหนเล่ามาสิ”“เรื่องพี่พัทท์”“ไหนบอกว่าไม่รักไม่ชอบ เป็นแค่พี่ชายไง”“เธอก็รู้ว่าไม่ใช่ มาล้อเลียนฉันทำไม” คนพูดทำหน้าแสนงอน“เกิดอะไรขึ้น เล่ามาเลย” พ
続きを読む
5
เขาตามดูแลหึงหวงมานานหลายปี ไม่รู้บ้างหรือไงว่าเขาคิดเช่นไร ที่เขาไม่ได้บอกว่าชอบว่ารักเพราะคิดว่าเธอน่าจะรู้ดี พอโดนปฏิเสธต่อหน้าคนอื่นแบบนั้นเขาก็เลยขาดความมั่นใจไปเลย จนต้องคิดแผนการนี้ขึ้นมา โดยมีอัญชิตาเป็นคนช่วย พอพินท์สุดาแนะนำให้เขาได้รู้จักกับอัญชิตา เขาก็เลยแกล้งสนใจเธอ อัญชิตาน่าสงสารจริงๆ เพราะบิดาป่วย ท่านพิการเดินไม่ได้ เธอไม่ได้เจ้าชู้มากชาย แต่ผู้ชายพวกนั้นมาชอบเธอเอง พอเธอไม่เล่นด้วยก็คงรู้สึกหน้าแตกเลยไปพูดเสียๆ หายๆ หาว่าอัญชิตาคบซ้อนหลายคน หรือได้นอนกับอัญชิตาแล้ว ด้วยว่าเธอยากจนคงเป็นคนหิวเงิน คนที่ไม่รู้ความจริงก็เชื่อ เขาคนหนึ่งไม่เชื่อเพราะรู้ตื้นลึกหนาบางดีว่าอะไรเป็นอะไร ไม่อยากว่าผู้ชายด้วยกัน แต่ผู้ชายบางคนไม่อยากเสียหน้าก็ว่าผู้หญิงเสียๆ หายๆ ทั้งๆ ที่ผู้หญิง ไม่เล่นด้วย เพราะตัวเองนิสัยไม่ดี “ได้ยินพี่พัทท์พูดแบบนี้อัญก็เบาใจค่ะ” เธอไม่อยากให้เพื่อนโกรธนักหรอก เพราะพินท์สุดาไม่ได้รังเกียจเธอเลย แถมยังคอยช่วยเหลือเธอมาอยู่ตลอด ถ้าไม่ใช้แผนนี้ก็คงไม่ได้หมั้นและไม่ได้แต่งงานกัน บางทีเธอก็ขำกับแผนการของพัทท์ แกล้งให้ผู้ใหญ่เข้าใจผิด จะได้จับแต่งงาน เขาก็จะ
続きを読む
6
“อัญจะต้องเข้มแข็งนะลูก ไม่ว่าใครจะดูถูกเราเท่าไหร่ก็จงอย่าท้อแท้สิ้นหวังหรือดูถูกตัวเองตามพวกเขา คนที่เขาดูถูกเราก็เป็นเรื่องของเขา ไม่ใช่เรื่องของเรา แค่เราอย่าทำแบบเขาก็พอแล้ว” ดนุพรสอนสั่งลูกสาว แม้จะเดินไม่ได้ แต่เขาก็พยายามทำโน่นทำนี่อยู่ตลอดเวลา ไม่ให้ตัวเองเป็นภาระลูก เขาเข็นรถไปหุงข้าวทำกับข้าวง่ายๆ ให้ลูกทุกวัน กวาดบ้านทำความสะอาดบ้าน รวมถึงสานตะกร้าเพื่อนำไปขาย ตัวของเขาพิการแต่ใจของเขาไม่พิการ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ชีวิตก็ต้องก้าวเดินต่อไป อย่ามัวแต่ท้อแท้สิ้นหวังอยู่กับสิ่งที่เป็น แต่จงทำทุกอย่างให้มันดีที่สุดในตอนนี้ ผลที่ออกมาจะเป็นเช่นไรเขาก็ยินดียอมรับมัน“ค่ะคุณพ่อ หนูจะจำคำของคุณพ่อเอาไว้ให้ขึ้นใจ”“เราอย่าคิดว่าตัวเองจน แต่ให้คิดว่าเราจะทำยังไงให้ผ่านพ้นไปในแต่ละวัน ชีวิตต้องก้าวเดินต่อไปข้างหน้านะลูก ทุกวันเราก็ต้องแก้ปัญหาที่พบเจอ คิดเสียว่ามันสนุกและท้าทาย ถ้าเราผ่านมันไปได้ในแต่ละวันแสดงว่าเราเก่ง คนเรามีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้สามวัน คือเมื่อวาน วันนี้ และพรุ่งนี้ แต่บางคนอาจจะไม่มีพรุ่งนี้ พ่อถึงบอกลูกเสมอว่าวันนี้เราก็ทำมันให้ดีที่สุดตอนที่เรายังมีลมหายใจอยู่ จะได
続きを読む
7
“เธอมาเพื่อจะบอกฉันแค่นี้เหรออัญ ฉันรู้แล้วว่าพี่พัทท์รักเธอ ไม่ต้องมาตอกย้ำก็ได้ ไสหัวกลับไปได้แล้ว”“แต่อัญ”“บอกให้กลับไปไง กลับไปได้แล้ว” พินท์สุดาผลักเพื่อนจนกระเด็น“โอ๊ย!” อัญชิตาร้องด้วยความเจ็บเมื่อถอยหนีก็สะดุดขาหกล้มลงไปไม่เป็นท่า“เธอทำอะไรห้ะพินท์สุดา” พัทท์มาถึงก็เข้ามาช่วยประคองอัญชิตาเอาไว้ อัญชิตาหลบไปทางด้านหลังของพัทท์ เมื่อเห็นสายตาเอาเรื่องของพินท์สุดา“พินท์ไม่ได้ตั้งใจ เขาสะดุดขาหกล้มลงไปเอง” พินท์สุดาหน้าเสีย เมื่อกี้เธอโมโห รู้สึกว่าอัญชิตามาเยาะเย้ยเธอถึงที่บ้าน จะรักกันชอบกันก็ไม่ต้องมาบอกหรอก เธอรู้ดีว่าอะไรเป็นอะไร“พอสักทีเถอะ พี่เห็นกับตาว่าเธอผลักอัญชิตาจนล้ม”“พี่พัทท์คะ อัญหกล้มเองจริงๆ ค่ะ”“พอเถอะอัญ จะไปเข้าข้างเขาทำไม!” พัทท์หันไปทำเสียงดุ อัญชิตาได้แต่อึกอักอ้ำอึ้ง“พี่พัทท์!” พินท์สุดาส่ายหน้าไปมา มองตามร่างสูงที่อุ้มร่างของอัญชิตาออกไปอย่างรีบร้อนเพราะอีกฝ่ายเดินไม่ไหวร่างของพินท์สุดาทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาอย่างอ่อนแรง มองมือตัวเองอย่างเสียใจ เสียงกริ่งหน้าบ้านดังขึ้น ปราชญ์นั่นเอง พี่ชายที่น่ารักทำให้เธอยิ้มกว้างเมื่อได้เห็นเขา“พี่ปราชญ์เข้ามาก่
続きを読む
8
“ที่หวังใหม่อะไรของพี่ พูดจาบ้าบอ” เธอพยายามสะบัดมือหลุดจากการเกาะกุม แต่มันไม่หลุดเขายิ่งบีบมันแรงขึ้นไปอีก“พี่เห็นเธอนั่งออเซาะฉอเลาะอยู่กับไอ้ปราชญ์นั่น”“พี่ปราชญ์แค่แวะมาหาค่ะ ไม่ได้ออเซาะฉอเลาะเหมือนอย่างที่พี่พูด” เธอว่าเขาปากคอสั่น“แต่พี่เชื่อในสิ่งที่พี่เห็น แตะเนื้อต้องตัวกันขนาดนี้ ไปถึงไหนต่อไหนกันแล้วล่ะ พี่ไม่ชอบของเหลือเดนจากใคร” เขายอมรับว่าโมโหจริงๆ จะบอกว่าโมโหหึงก็ย่อมได้“พูดเรื่องนี้ก็ดีแล้ว เราถอนหมั้นกันดีกว่าค่ะ พี่ก็จะได้ไปหาอัญชิตาไม่ต้องให้เธอมาเล่นละครน้ำเน่าอีก”“เขาไม่ได้เล่นละครน้ำเน่า เขามีความปรารถนาดีให้เธอจริงๆ” พัทท์ยังเล่นบทโหด เขาจำได้ว่าตอนเด็กๆ เธอเคยอำเขาหนักมาก เขาตกใจจนแทบทำอะไรไม่ถูกอยู่หลายวัน เพิ่งมารู้ว่าเธอแกล้งอำเขา บอกเขาว่าป่วยหนักต้องไปผ่าตัดและกำลังจะตาย เขาร้องไห้ฟูมฟายประสาเด็กคิดว่าเธอจะตายจริงๆ“ใครเชื่อก็บ้าแล้ว ยายอัญไม่ใช่คนดี” เธอเลิกมองอัญชิตาในแง่ดีไปนานแล้ว“อย่าเพิ่งตัดสินใจคนอื่นแค่สิ่งที่เห็นเลย”“เหอะ!” เธอทำเสียงในลำคอ“ทำเสียงแบบนี้ สีหน้าแบบนี้ คิดจะไปจับไอ้ปราชญ์แทนหรือไง อย่าฝันหวานไปหน่อยเลย พี่ไม่ถอนหมั้นกับเ
続きを読む
9
“พี่ก็มีเหมือนกัน พี่รวยไม่แพ้มัน มีทุกอย่างที่เธออยากได้”“ปล่อยเลยนะ” เธอดิ้นรนจนหน้าแดง โมโหที่เขายียวนกวนประสาทเธอแบบนี้“ลองเซ็กซ์ของพี่ดูไหม เผื่อจะดุเดือดกว่าที่ได้จากไอ้หมอนั่น”“ปล่อยนะคะพี่พัทท์ อย่าดูถูกกันไปมากกว่านี้อีกเลย” เธอพูดเสียงเข้ม ไม่ชอบให้ใครมาดูถูกดูแคลน หยามศักดิ์ศรีกันขนาดนี้“ดูถูกดีกว่าดูผิด”“ปล่อยนะ อื้อ... ปล่อยนะ” พินท์สุดาดิ้นรนสุดกำลัง แต่ใบหน้าคมคายก็ก้มลงมาซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่นไม่ยอมห่าง เธอหอบหายใจสะท้าน ตกใจเมื่อมือหนากระชากชุดสวยออกไปจากเรือนร่างจนขาดวิ่น“พี่พัทท์!” เธอร้องเสียงหลง ตกใจหัวใจหล่นลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม เขาคงแค่โมโหเรื่องที่คิดว่าเธอผลักอัญชิตาเลยทำแบบนี้ใช่ไหม เขาคงไม่คิดจะทำอะไรเธอจริงๆ ใช่ไหม ในสมองของเธอมึนงงไปหมด พยายามคิดหาทางเอาตัวรอด เธอแอบรักเขามานานนั่นคือความจริง แต่อยากตกเป็นของเขาแบบที่รักกัน ทั้งสองฝ่ายไม่ใช่โดนจับรวบหัวรวบหางแบบนี้“โอ๊ย!” ยอดถันสีสวยโดนกัดเบาๆ ก่อนจะทวีความหนักหน่วงขึ้น เธอดันศีรษะของเขาออกห่าง แต่มันแทบไม่ขยับ ทั้งเจ็บทั้งเสียว เขากำลังแกล้งเธอหรืออยากทำให้เธอเจ็บจริงๆ เธอก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน แต่ใบหน้าของเ
続きを読む
10
พินท์สุดาร้องประท้วงเมื่อโดนดึงลงจากเตียง แข้งขาของเธอล้าไปหมด มันสั่นเทาจนยืนไม่ไหว แทบจะทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น บทรักที่เพิ่งผ่านพ้นไปเมื่อครู่สูบเอาแรงกายของเธอไปจนหมดสิ้น“อาบน้ำให้ผัวหน่อย” เขาจัดการอุ้มเธอขึ้นสู่อ้อมแขน เธอดิ้นเร่าๆ แต่ไม่กล้าดิ้นแรง พัทท์เปิดฝักบัวรินราดรดตัวเธอจนเปียกปอนพินท์สุดายืนตัวสั่นเทา ปิดป้องด้วยความอับอาย พยายามดิ้นหนีแต่ไม่พ้นเงื้อมมือของเขา“คนบ้าป่าเถื่อน เสื้อผ้าพินท์ขาดหมดแล้วเห็นไหม” โดนเขากอดปล้ำเมื่อครู่เขาทึ้งเสื้อผ้าเธอขาดวิ่นไปหมด“เห็นจ้ะ เดี๋ยวพี่จะซื้อใหม่ให้ เอาให้เซ็กซี่ๆ กว่านี้”“ลามก” เธอหน้าแดงใส่เขา“ถูตัวให้ผัวหน่อยสิ รังเกียจอะไรนักหนา หรือไอ้ปราชญ์มันสัญญิงสัญญาอะไรเอาไว้ เลยเสียใจที่เสียตัวให้พี่” เขายังโมโหหึง คนรักแรงเกลียดแรงไม่ชอบให้ผู้ชายหน้าไหนมายุ่งกับเธอ เธอเงยหน้ามองเขาด้วยดวงตาแดงก่ำ สะอื้นเบาๆ ส่ายหน้าไปมาผิดหวังกับคนใจร้ายแบบเขา พัทท์ใจวูบโหวงรู้สึกว่าตัวเองอาจจะทำรุนแรงไป แต่ฟาร์มสุนัขที่เลี้ยงเอาไว้ในปากก็ยังคงทำงานอย่างต่อเนื่อง“พูดไม่ออกละสิ อย่างว่าละ พูดแทงใจดำ”“คนที่ใจดำคือพี่พัทท์ต่างหากล่ะคะ”“อย่าไปแกล้ง
続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status