Semua Bab รักนี้เป็นของเธอ: Bab 31 - Bab 40

“จอดตรงด้านหน้านั้นนะคะ” เธอยื่นเงินให้ลุงคนขับรถก่อนจะเดินเข้าบ้าน ในบ้านเงียบเหงาไร้วี่แววของมารดา เพราะถ้ามีคนอยู่ ไฟหน้าบ้านต้องเปิดเอาไว้ เธอเดินเข้าไปก็ต้องถอนใจเฮือกใหญ่ เงินในกระปุกออมสินที่อุตส่าห์อดออมเอาไว้หายไปพร้อมกับมารดา แง้มประตูห้องเข้าไปดูก็ไร้เงานี่สินะคือสิ่งที่มารดาทิ้งเอาไว้ก่อนจากไปอย่างไร้ร่องรอยอีกครั้ง อัญชิตาทิ้งตัวลงนอนอย่างหมดเรี่ยวหมดแรง เธอปิดมือถือและทุกอย่าง นอนยังไงก็นอนไม่หลับ ไม่ว่าจะข่มตาเช่นไร ในสมองครุ่นคิดหาทางออกให้กับชีวิตของตัวเองอัญชิตาลุกจากที่นอนมาอาบน้ำอาบท่าอีกครั้งเพื่อไปเยี่ยมบิดา ท่านยังไม่ฟื้น ยังคงนอนเป็นเจ้าชายนิทราอยู่บนเตียงสีขาวของโรงพยาบาล เธอนั่งลงข้างๆ เตียง ก่อนจะจับมือของท่านมาแนบกับแก้มนวล“คุณพ่อขา ฟื้นขึ้นมานะคะ ตอนนี้หนูติดต่อเพื่อนที่ต่างจังหวัดได้แล้วค่ะ ถ้าคุณพ่อฟื้น เราย้ายไปอยู่ที่โน่นด้วยกันนะคะ เพื่อนแบ่งที่ให้เราเช่าค่ะ ทำสวน ปลูกผัก ปลูกหญ้าเหมือนที่พ่อเคยฝันเอาไว้ยังไงคะ หนูรอพ่ออยู่นะ ถ้าเรามีเงินเก็บเมื่อไหร่เราก็จะได้ซื้อที่เป็นของตัวเองไงคะ ที่ผืนเล็กๆ ก็พอ ปลูกทุกอย่างที่กินได้ พ่อว่าดีไหม” น้ำตาของเธอร

“จะไปไหน”“อัญจะกลับแล้วค่ะ พี่ปราชญ์เองก็ไม่คงอยากให้อัญอยู่ที่นี่นักหรอกค่ะ”เธอดึงแขนหนีจากมือของเขา“คิดได้อย่างนั้นก็ดีแล้ว” ปราชญ์ยอมปล่อยหญิงสาวแต่โดยดี อัญชิตาเดินหนีออกไปจากงานเงียบๆ ปราชญ์ทำท่าจะเรียกเอาไว้แต่เสียงของพิมพ์พิศเรียกเขาเอาไว้เสียก่อน“พี่ปราชญ์คะ”“ครับ”“ไปถ่ายรูปกันดีกว่าค่ะ ไปค่ะพี่ปราชญ์” พิมพ์พิศเองก็สนิทกับปราชญ์เช่นกัน เธอดึงเขาเข้าไปในงาน ในขณะที่อัญชิตาได้แต่แอบมองปราชญ์อยู่ไกลๆหญิงสาวเดินออกมาเรื่อยๆ อย่างหงอยเหงา ความรู้สึกว่าเป็นส่วนเกิน ทำให้เธอเงยหน้ามองท้องฟ้าแล้วบอกตัวเองให้เข้มแข็ง ชีวิตคนเราก็เป็นแบบนี้แหละ จะสุขหรือทุกข์ก็ต้องก้าวเดินต่อไป ในงานแต่ง พัทท์และพินท์สุดายิ้มให้กล้อง ในขณะถ่ายรูปกับเพื่อนๆ และญาติๆ พินท์สุดาเอ่ยขอตัวไปเข้าห้องน้ำเมื่อถ่ายรูปกับญาติฝั่งมารดาเสร็จเธอเดินออกมาจากห้องน้ำ เผลอสะดุดขาตัวเองทำท่าจะล้ม ปราชญ์ก็เข้ามาประคองเอาไว้“อุ๊ย! พี่ปราชญ์”“เป็นยังไงบ้าง” ปราชญ์เอ่ยถามอย่างห่วงใย แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไรกันต่อ ร่างของเขาก็ถูกกระชากออกจากร่างของเธออย่างแรงผัวะ!!! เสียงหมัดของพัทท์ปล่อยเข้ากระแทกใบหน้าของปราชญ์เ

“พรุ่งนี้เราไปเยี่ยมอัญกันไหมคะ” เธอเอ่ยชวนเขาเมื่ออาบน้ำด้วยกันจนเสร็จ เขาก็ห่อเธอด้วยผ้าเช็ดตัวผืนใหญ่อุ้มออกไปแต่งตัวอากาศหนาวเพราะช่วงนี้ฝนตกหนักทุกวัน ทั้งสองสวมชุดนอนเสร็จก็ขึ้นเตียงไปซุกไออุ่นของกันและกันรวมถึงห่มผ้าหนาๆ เพื่อให้ร่างกายอบอุ่น“ไปทำไม”“สงสารอัญ พินท์เข้าใจอัญผิดเพราะพี่พัทท์นั่นแหละ”“หอมจัง” เขาเปลี่ยนเรื่อง ดึงมือของเธอมาจุมพิตซ้ำๆ ก่อนจะเอ่ยชมผิวของเธอหอมละมุนอาจเพราะครีมบำรุงผิวและโลชั่นที่เธอทาก่อนนอน“โคตรใจร้าย”“ใคร”“คนที่เป็นสามีพินท์น่ะค่ะ”“ใครใจร้ายก่อน”“ก็น่าจะถามบ้าง นี่คิดเองเออเอง”“ไม่ได้คิดเองเออเอง ก็ใครล่ะพูด”“ก็ต้องถาม แต่อัญคบผู้ชายพวกนั้นจริงๆ ไหมคะ หรือแค่แผน”“ไม่ได้คบ ผู้ชายพวกนั้นมาจีบ จีบไม่ติดก็เอาไปพูดเสียๆ หายๆ” “แย่จริง พวกผู้ชายนี่กลัวเสียฟอร์มขนาดนี้เชียว”“อ้าว”“อ้าวอะไร”“เหมือนโดนด่า”“สงสารผู้หญิงด้วยกันค่ะ เจอผู้ชายไม่ดี นิสัยไม่ดี ปากร้ายยิ่งกว่าผู้หญิง”“ไม่โกรธเขาแล้วเหรอ”“พอรู้ก็หายโกรธค่แล้วะ ไม่ได้ไปเยี่ยมพ่อเขาเป็นเดือนๆ แล้ว รู้สึกเป็นห่วงจัง” ปกติเธอคอยช่วยเหลืออัญชิตามาโดยตลอดเพราะสงสารเธอไม่เคยรังเกียจที

“แปลกยังไงเหรอคะ”“ก็ไม่เห็นมองเมียพี่ด้วยสายตาหวานซึ้งมีความหมายเหมือนก่อน”“ไม่ดีเหรอคะ พี่จะได้เลิกหึงพินท์แบบหน้ามืดตามัว พูดจาร้ายๆ เสียที บางทีพินท์ก็คิดนะคะว่าพี่พัทท์อาจจะเพาะฟาร์มสุนัขเอาไว้ในปาก”“ปากร้าย” เขาทำเสียงอ่อย“พี่ปราชญ์เขาคงรู้ว่าเรารักกันเลยไม่ได้คิดกับพินท์เหมือนก่อนมั้งคะ”“ก็ดีแล้ว ถ้ายังขืนมองเมียพี่ตาหวานอีกพี่จะทิ่มตาให้บอดเลย”“โหดจังเลยนะคะ”“ไปฮันนีมูนกันดีกว่า” เขาเอ่ยชวน เธอก็มองเขาแล้วอมยิ้ม ก่อนแต่งงานไม่เคยพูดเรื่องฮันนีมูนกันมาก่อน อาจเพราะระหองระแหงกันมาตลอด ด้วยเรื่องเข้าใจผิดเพียงเล็กน้อยทำให้คนเราผิดใจกันได้นานเป็นเดือนๆ สิ่งสำคัญที่สุดคือการหันหน้าเข้าหากัน ไม่เช่นนั้นก็จะไม่ได้พูดคุยปรับความเข้าใจกัน ยิ่งคนในครอบครัว ญาติพี่น้อง คนรัก ยิ่งต้องพูดคุยกันให้เข้าใจ ไม่เช่นนั้นก็จะทำให้เสียใจไปตลอดชีวิตสถานที่ที่พัทท์พาเธอมาฮันนีมูนคือทะเลที่มาเที่ยวกันก่อนที่จะแต่งงาน เธอสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดแรงๆ เพราะอากาศดี อ้าแขนรับสายลมและแสงแดดอ่อนๆ ที่กระทบกับผิวกาย “เซอร์ไพรส์มากเลยค่ะ ไม่คิดว่าพี่พัทท์จะพามาเที่ยวที่นี่”“พามาเที่ยวที่ที่อกหัก”“ดามใจใ

หลังจากฝากเงินเสร็จ ทั้งสามก็ไปนั่งคุยกันที่ร้านกาแฟใกล้ๆ กับธนาคาร อัญชิตาสั่งโกโก้ร้อน ส่วนพินท์สุดาและพัทท์สั่งกาแฟโบราณมาดื่ม มีขนมของท้องถิ่นหน้าตาน่ากินอีกหลายชนิดที่อัญชิตาสั่งมาให้คนทั้งสอง“ไหนเล่าให้พี่ฟังซิ” พัทท์เอ่ยถามขึ้นทันทีที่ได้รับเครื่องดื่มเรียบร้อยแล้ว“อัญเคยเล่าให้พี่พัทท์ฟังแล้วไงคะว่าจะมาทำไร่ทำสวนอยู่กับคุณพ่อที่ต่างจังหวัด” เธอหลบสายตาเป็นพัลวัน พัทท์มองสบตากับภรรยา พินท์สุดาจึงเป็นฝ่ายถามขึ้นบ้าง“อัญเป็นยังไงบ้าง สบายดีใช่ไหม เอ่อ... แล้วทำไมอัญ” พินท์สุดาอึกอัก เธอพยายามนึกคำพูดดีๆ ที่จะถามอีกฝ่าย“อัญท้องเพราะว่า... เอ่อ เรื่องมันยาวน่ะจ้ะ” อัญชิตาเองก็ไม่รู้จะเล่า ยังไงดี“มีอะไรให้พินท์กับพี่พัทท์ช่วยไหม พินท์รู้ความจริงหมดทุกอย่างแล้วนะ อยากหยิกพี่พัทท์เสียให้เนื้อเขียวนัก ทำอะไรก็ไม่รู้ น่าดึงหูให้ขาดเลย”“ทีหลังก็อย่าป่าวประกาศว่าไม่รักไม่ชอบ ไม่หวงสิ โคตรน้อยใจ” พัทท์มองเมียตาละห้อย“ไม่เป็นไรจ้ะ เข้าใจกันก็ดีแล้ว อัญก็ยังคิดว่าพี่พัทท์จะคิดแผนการอะไรมากมาย” อัญชิตาหัวเราะเบาๆ ไม่ได้ถือโทษโกรธพัทท์หรอก เข้าใจว่าต้องการรักษาฟอร์ม คนบางคนก็ชอบคิดอะ