Semua Bab รักนี้เป็นของเธอ: Bab 21 - Bab 30

หญิงสาวดูแลมารดาอย่างใกล้ชิด ป้อนข้าว ป้อนยา และคอยเช็ดตัวให้ จนอาการดีขึ้น เธอไม่กล้าพามารดาไปหาหมอ การโดนทำร้ายร่างกายต้องถึงหูตำรวจและเธออาจจะมีปัญหากับเสี่ยสมาน อีกฝ่ายข่มขู่เอาไว้แล้วว่าเรื่องที่มารดาโดนทำร้ายถ้ารู้ถึงหูตำรวจได้เจอดีแน่ๆ เธอไม่อยากเดือดร้อนรวมถึง ไม่อยากให้บิดาที่กำลังนอนป่วยอยู่ต้องเดือดร้อนด้วย พวกของเสี่ยสมานน่ากลัว พวกมันทำได้ทุกอย่างแม้แต่ปลิดชีวิตบิดาของเธอ เธอไม่มีใคร ไม่มีเงินและไม่มีความสามารถจะไปสู้กับอิทธิพลของพวกมันได้เลยเธอยังไม่กล้าที่จะทำเก่งกับใคร ยิ่งคนจนๆ ไม่มีเงินยิ่งสู้อะไรคนมีเงินและอำนาจไม่ได้เลย“ลูกจะไปไหนเหรอ” เมื่ออาการของอนิตาดีขึ้น เธอก็เอ่ยถามบุตรสาวของตัวเอง“ไปทำงานค่ะ”“คือแม่” อนิตามีท่าทีอึกๆ อักๆ อัญชิตาพอจะรู้จึงรีบพูดขึ้น“หนูหุงข้าวและทำกับข้าวเอาไว้ให้แม่แล้วนะคะ ส่วนยาวางเอาไว้ใต้ฝาชีค่ะ กินตามนั้นนะคะ”“จ้ะๆ ไปเถอะ เอ่อ... แม่ขอเงินติดกระเป๋าเอาไว้ด้วยได้ไหมจ๊ะ” อนิตาพูดออกมาด้วยท่าทีเกรงใจ“อย่าเลยค่ะ เดี๋ยวคุณแม่ไปเล่นการพนันอีก” อัญชิตาพูดออกมาตรงๆ ทำให้อนิตาอึ้งไป“โธ่... เผื่อแม่มีความจำเป็นต้องใช้เงิน”“จำเป็นยังไงเ

“คือแม่”“ถ้าไม่มีอะไรแล้วหนูขอตัวนะคะ” อัญชิตาตัดบทการสนทนา ทำให้อนิตารู้สึกเซ็งยิ่งนัก อยากจะเอ่ยปากขอเงินแต่เสียงแข็งๆ และท่าทีของบุตรสาวก็ทำให้เธอไม่กล้า“หนูจัดที่นอนให้แม่แล้ว แม่คงเห็นแล้ว” อัญชิตาบอกมารดาและไม่ทันให้อีกฝ่ายพูดอะไรก็ปิดประตูขังตัวอยู่ในห้องนอนอีกรอบ อนิตาได้แต่ขัดใจแต่ไม่กล้าโวยวายเพราะตกอยู่ในสถานะที่ต้องพึ่งพาบุตรสาวในเวลานี้การทำงานในวันใหม่ของอัญชิตาเต็มไปด้วยความหนักหน่วงในหัวใจ เธอโดนซุบซิบนินทาอีกครั้งว่าเป็นเด็กเส้นของเจ้านาย รวมไปถึงเป็นผู้หญิงของเจ้านาย ติดต่องานหรือทำอะไรก็ถูกมองแปลกๆ และไม่ค่อยมีใครยินดีจะต้อนรับเธอนักด้วยว่าบริษัทใหญ่โตของปราชญ์ต้องสอบแข่งขันเลือกเฉพาะคนเก่งๆ เท่านั้นเข้ามาทำงาน จู่ๆ เข้ามาทำงานง่ายๆ แบบเธอไม่เคยมีมาก่อนในสารบบอัญชิตาบอกตัวเองว่าเธอทนอีกไม่นาน ให้บิดาฟื้นขึ้นมาเธอจะหนีไป หนีหนี้ของมารดาด้วย หนีไปให้ไกลไม่ให้เสี่ยสมานหาเจอ หนีไปแบบไร้ร่องรอย ส่วนมารดาน่ะเหรอ ท่านเรียนผูกก็ต้องเรียนแก้เอง ท่านไม่ใช่มารดาที่รักลูก ไม่ใช่ภรรยาดีที่ดีของบิดา ท่านทำกับเธอและบิดาเอาไว้อย่างเจ็บแสบ เป็นความเสียใจที่เรียกคืนกลับมาไม่ได้ ด

เขาจับมือน้อยของเธอมาสัมผัสกับอกกว้างให้เธอลูบไล้เบาๆ พัทท์ครางออกมา สัมผัสของเธอทำให้เขารู้สึกสะท้านยามที่เธอลูบไล้ผิวเนื้อเรียบตึงของเขาพินท์สุดาไม่แน่ใจว่าเขาถอดเสื้อผ้าออกตอนไหน ลืมตาดูอีกครั้งเขาก็เปลือยเปล่าแนบชิดมากับเนื้อตัวของเธอ“พี่พัทท์ถอดเสื้อผ้าออกตอนไหนคะ” เธอเอ่ยถามอย่างงงๆ“ถอดเมื่อครู่ไง”“ที่ถามคือเสื้อผ้าของพินท์นะคะ ไม่ใช่ของพี่พัทท์” เธอค้อนเขา ในขณะที่มือหนาลูบไล้สะโพกผายของเธอเบาๆ เพื่อเล้าโลมให้เธอมีอารมณ์ร่วมไปกับเขานิ้วของเขาเสียดสีกับกลีบบุปผาอันอ่อนนุ่มที่ไวต่อสัมผัส หยาดน้ำทิพย์หอมกรุ่นไหลซึมออกมาต้อนรับการรุกรานที่แสนเสียวซ่าน เสียงครางของเธอถูกกลืนหายด้วยรสจุมพิตอันเร่าร้อน ความหยาดเยิ้มที่ไหลซึมออกมาอย่างท่วมท้นทำให้เขาขยับกายสอดแทรกเข้ากลางร่างอ่อนหวาน ส่วนปลายของความแข็งแกร่งเสียดสีกับปากถ้ำสวาท ก่อเกิดความเสียวซ่านที่สุดแสนทรมานพินท์สุดาหยัดกายขึ้นไปหาอย่างลืมตัวในขณะที่เขาแกล้งพาร่างหนี“อื้อ... พี่พัทท์” เธอประท้วงก่อนจะร้องครางเสียงหลงยามที่เขากดกายลงมาหาอย่างล้ำลึกมิดเม้น ร่างกายของเธอสั่นระริกถึงแก่นแห่งความกระสัน“แบบนี้เรียกว่าสมยอม”“ใครไ

“ขอตัวก่อนนะคะ” เธอรีบเอ่ยขอตัว“ทำไมล่ะ สะดีดสะดิ้งจัง แค่รินเหล้าให้พวกพี่เอง”อัญชิตาถูกกระชากเข้าไปหา เธอตบหน้าเพื่อนของปราชญ์ด้วยความโมโห“อะไรวะ ตบหน้าแขกแบบนี้ได้ยังไง พี่เป็นลูกค้าของเธอนะ หรือว่าต้องยื่นข้อเสนอก่อนว่าจะจ่ายให้เท่าไหร่ถ้าได้นอนกับเธอคืนนี้”ใบหน้าของอัญชิตาแดงก่ำขึ้นมาในทันที เธอทั้งโกรธทั้งอายที่โดนดูถูกแบบนี้ แถมยังโดนดูถูกต่อหน้าปราชญ์เสียอีก แต่ถึงเป็นลูกค้าคนอื่น ชีกอแบบนี้ก็โดนเธอตบเหมือนกัน“เกิดอะไรขึ้น” ผู้จัดการร้านเข้ามาเอ่ยถาม เห็นท่าทางของลูกค้ากับพนักงานในร้านอย่างอัญชิตาแล้วพอจะรู้ว่าอะไรเป็นอะไร“ก็พนักงานของคุณตบหน้าผม”“เขาลวนลามฉันก่อน” อัญชิตาหันไปพูดบ้าง“ลวนลามอะไรกัน ก็เธอเป็นเด็กนั่งดริ๊งก์ จะกอดนิดกอดหน่อย จับนิดจับหน่อยจะสึกหรออะไรนักหนา ผู้ชายคนอื่นก็เคยจับเคยกอดมาแล้วไม่ใช่เหรอ”“นี่คุณ!”“ต้องขอโทษด้วยนะครับ ทางร้านจะให้พนักงานท่านอื่นมาดูแลคุณลูกค้าแทนนะครับ” ผู้จัดการร้านรีบเอ่ยขอโทษขอโพยเป็นการใหญ่“ผมอยากได้คนนี้แหละ ไม่เอาคนอื่น” เพื่อนๆ ของปราชญ์ยังไม่เลิกตอแย ยิ่งเห็นอัญชิตาสะบัดสะบิ้งก็ยิ่งอยากได้“ผมต้องขอโทษแทนเด็กของผมจร

“ว่าที่เจ้าบ่าวถูกใจไหมคะ” พนักงานเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าเจ้าบ่าวมองแล้วมองอีก พินท์สุดามองหน้าว่าที่เจ้าบ่าว เธอกลั้นใจแทบรอฟังว่าเขาจะตอบว่าอะไร“โอเคครับ” เขาพยักหน้าว่าพึงพอใจ แม้ไม่ได้พูดมันออกมาแต่สีหน้าของเขาทำให้เธอรับรู้เพราะเข้าใจนิสัยเขามาตั้งแต่เด็กพนักงานพาคนทั้งสองไปลองชุดแต่งงานอีกชุด เป็นชุดที่สวมใส่สำหรับงานเลี้ยงตอนเย็น พัทท์มองว่าที่เจ้าสาวของเขาด้วยสายตาพึงพอใจ ตั้งแต่หมั้นกันอย่างไม่เป็นทางการในวันนั้นจนถึงวันนี้ เธอเพิ่งรู้สึกเขินอายกับท่าทางที่พัทท์แสดงออกมาในตอนนี้“ชอบไหมคะ” เสียงของพนักงานทำให้พัทท์และพินท์สุดาที่กำลังมองสบตากันอยู่หลุดจากภวังค์ความคิดของตัวเอง“ครับ” พัทท์ตอบรับสั้นๆ แต่มันเต็มเปี่ยมไปด้วยความพึงพอใจ จากที่เธอรู้สึกไม่ค่อยมั่นใจก็กลายเป็นมั่นใจขึ้นมาในทันที“พี่พัทท์จะพาพินท์ไปไหนคะ” เธอเอ่ยถาม เมื่อเขาไม่ได้ขับรถพาเธอกลับบ้านเหมือนอย่างที่ควรจะเป็น“ไม่หิวหรือยัง”“ก็ไม่...” ยังตอบไม่ทันจบประโยคท้องของเธอก็ร้องขึ้นมา“ก็ไม่อะไร” เขาหันมาเอ่ยถาม สีหน้าบอกว่ารู้ทันเมื่อเธอจะปฏิเสธ“ก็ไม่ปฏิเสธว่าหิวค่ะ” เห็นเขายิ้มเธอก็ยิ้มบ้าง“ก็แค่นั้น นึกว่า