All Chapters of รักนี้เป็นของเธอ: Chapter 1 - Chapter 10

พินท์สุดาสะดุ้งสุดตัวเมื่อคู่หมั้นหนุ่มดึงมือของเธอไปหา ก่อนจะสวมแหวนหมั้นให้เธอ เธอไหว้เขาตามธรรมเนียม ใบหน้าของพัทท์ไร้รอยยิ้ม มันแน่อยู่แล้วที่เขาจะแสดงท่าทีเช่นนี้ เพราะเขาไม่ได้อยากหมั้นหมายกับเธอแต่แรก แต่ตกกระไดพลอยโจนเลยต้องมีวันนี้ เธอสวมแหวนหมั้นให้เขาบ้าง ในขณะที่เขาไม่เต็มใจอยากได้มันเลยสักนิดผู้ใหญ่ที่นั่งลุ้นกันอยู่ถึงกับถอนใจเฮือกใหญ่เมื่อทุกอย่างผ่านพ้นไปได้ด้วยดี เมื่อก่อนยังดีๆ กันอยู่เลย พัทท์ตามรับตามดูแลพินท์สุดาเหมือนคนเป็นแฟนกัน แต่เด็กทั้งสองก็ไม่เคยพูดหรือบอกผู้ใหญ่ว่าคบกันอยู่ จนพัทท์ไปคบกับอัญชิตาเพื่อนของพินท์สุดานั่นแหละ เรื่องราวเลยเป็นเช่นนี้ แถมยังมีปราชญ์เพื่อนรุ่นพี่ของพินท์สุดาเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย เรื่องราวเลยค่อนข้างวุ่นวายพอสมควรพินท์สุดารู้ดีว่าพัทท์จำต้องหมั้นกับเธอเพราะผู้ใหญ่มาเห็นเขาโมโห ปลุกปล้ำเธอจนเสื้อผ้าหลุดลุ่ย เรื่องราวใหญ่โตจึงเกิดขึ้นเมื่อบิดามารดาของเธอไม่ยินยอม และบิดามารดาของเขาก็ไม่ยินยอมเช่นกัน เขาโดนบังคับทุกทางจนต้องหมั้นหมายกับเธอเอาไว้ก่อน สำหรับฤกษ์แต่งงานจะถูกจัดขึ้นในเร็วๆ นี้เพราะผู้ใหญ่จัดการเอาไว้หมดแล้วบิดามารดาข

“ขอบคุณมากๆ นะคะ พี่ปราชญ์ไม่เห็นต้องลำบากเลย”“พี่ยินดีครับ” เขายิ้มหวานให้เธอ พินท์สุดาไม่ใช่ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายคิดอะไรกับเธออยู่ แต่เธอนับถือปราชญ์เหมือนพี่ชายคนหนึ่งเท่านั้น“พอเห็นผู้ชายก็อี๋อ๋อหน้าบานเชียวนะ” พัทท์กระซิบที่ริมหูของคู่หมั้นสาว เขายังปักหลักอยู่ที่เดิม สร้างความร้าวฉานคืองานของเรา เขาไม่มีทางยอมให้ผู้ชายคนไหนมาจีบเธอได้สำเร็จอย่างแน่นอน โดยเฉพาะปราชญ์ คนที่เขาไม่ชอบหน้าตั้งแต่ไหนแต่ไรมาแล้ว“นายซื้อของอะไรมาฝากคู่หมั้นของฉันเยอะแยะเลย” พัทท์เดินมากุมไหล่บอบบางของพินท์สุดาเอาไว้ด้วยท่าทีหวงแหน ก่อนจะเอ่ยถามผู้ชายตรงหน้า“คู่หมั้น” ปราชญ์มองหน้าหญิงสาวอย่างมีคำถาม พินท์สุดาพยายามแกะมือแข็งๆ ที่กุมไหล่ของเธอออกไป แต่เขาไม่ยอมปล่อยโดยง่าย แถมยังทำหน้ายียวนกวนประสาทเสียอีกด้วย“นายไปทำงานเชียงใหม่นานแรมเดือนคงไม่รู้ว่าฉันกับพินท์สุดาเราหมั้นกันแล้ว และกำลังจะแต่งงานกันในเร็ววันนี้” พัทท์พูดแล้วมีท่าทียิ้มเยาะ“จริงเหรอครับน้องพินท์” ปราชญ์เอ่ยถามอย่างตกใจไม่น้อย แม้จะรู้ดีว่าหญิงสาวไม่ได้คิดกับเขาดั่งเช่นคนรัก แต่เขาก็ยังคิดหวังเพราะเธอยังไม่มีใคร พอได้ยินพัทท์พูดเช่นนี้

เขาตามดูแลหึงหวงมานานหลายปี ไม่รู้บ้างหรือไงว่าเขาคิดเช่นไร ที่เขาไม่ได้บอกว่าชอบว่ารักเพราะคิดว่าเธอน่าจะรู้ดี พอโดนปฏิเสธต่อหน้าคนอื่นแบบนั้นเขาก็เลยขาดความมั่นใจไปเลย จนต้องคิดแผนการนี้ขึ้นมา โดยมีอัญชิตาเป็นคนช่วย พอพินท์สุดาแนะนำให้เขาได้รู้จักกับอัญชิตา เขาก็เลยแกล้งสนใจเธอ อัญชิตาน่าสงสารจริงๆ เพราะบิดาป่วย ท่านพิการเดินไม่ได้ เธอไม่ได้เจ้าชู้มากชาย แต่ผู้ชายพวกนั้นมาชอบเธอเอง พอเธอไม่เล่นด้วยก็คงรู้สึกหน้าแตกเลยไปพูดเสียๆ หายๆ หาว่าอัญชิตาคบซ้อนหลายคน หรือได้นอนกับอัญชิตาแล้ว ด้วยว่าเธอยากจนคงเป็นคนหิวเงิน คนที่ไม่รู้ความจริงก็เชื่อ เขาคนหนึ่งไม่เชื่อเพราะรู้ตื้นลึกหนาบางดีว่าอะไรเป็นอะไร ไม่อยากว่าผู้ชายด้วยกัน แต่ผู้ชายบางคนไม่อยากเสียหน้าก็ว่าผู้หญิงเสียๆ หายๆ ทั้งๆ ที่ผู้หญิง ไม่เล่นด้วย เพราะตัวเองนิสัยไม่ดี “ได้ยินพี่พัทท์พูดแบบนี้อัญก็เบาใจค่ะ” เธอไม่อยากให้เพื่อนโกรธนักหรอก เพราะพินท์สุดาไม่ได้รังเกียจเธอเลย แถมยังคอยช่วยเหลือเธอมาอยู่ตลอด ถ้าไม่ใช้แผนนี้ก็คงไม่ได้หมั้นและไม่ได้แต่งงานกัน บางทีเธอก็ขำกับแผนการของพัทท์ แกล้งให้ผู้ใหญ่เข้าใจผิด จะได้จับแต่งงาน เขาก็จะ

“เธอมาเพื่อจะบอกฉันแค่นี้เหรออัญ ฉันรู้แล้วว่าพี่พัทท์รักเธอ ไม่ต้องมาตอกย้ำก็ได้ ไสหัวกลับไปได้แล้ว”“แต่อัญ”“บอกให้กลับไปไง กลับไปได้แล้ว” พินท์สุดาผลักเพื่อนจนกระเด็น“โอ๊ย!” อัญชิตาร้องด้วยความเจ็บเมื่อถอยหนีก็สะดุดขาหกล้มลงไปไม่เป็นท่า“เธอทำอะไรห้ะพินท์สุดา” พัทท์มาถึงก็เข้ามาช่วยประคองอัญชิตาเอาไว้ อัญชิตาหลบไปทางด้านหลังของพัทท์ เมื่อเห็นสายตาเอาเรื่องของพินท์สุดา“พินท์ไม่ได้ตั้งใจ เขาสะดุดขาหกล้มลงไปเอง” พินท์สุดาหน้าเสีย เมื่อกี้เธอโมโห รู้สึกว่าอัญชิตามาเยาะเย้ยเธอถึงที่บ้าน จะรักกันชอบกันก็ไม่ต้องมาบอกหรอก เธอรู้ดีว่าอะไรเป็นอะไร“พอสักทีเถอะ พี่เห็นกับตาว่าเธอผลักอัญชิตาจนล้ม”“พี่พัทท์คะ อัญหกล้มเองจริงๆ ค่ะ”“พอเถอะอัญ จะไปเข้าข้างเขาทำไม!” พัทท์หันไปทำเสียงดุ อัญชิตาได้แต่อึกอักอ้ำอึ้ง“พี่พัทท์!” พินท์สุดาส่ายหน้าไปมา มองตามร่างสูงที่อุ้มร่างของอัญชิตาออกไปอย่างรีบร้อนเพราะอีกฝ่ายเดินไม่ไหวร่างของพินท์สุดาทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาอย่างอ่อนแรง มองมือตัวเองอย่างเสียใจ เสียงกริ่งหน้าบ้านดังขึ้น ปราชญ์นั่นเอง พี่ชายที่น่ารักทำให้เธอยิ้มกว้างเมื่อได้เห็นเขา“พี่ปราชญ์เข้ามาก่

“พี่ก็มีเหมือนกัน พี่รวยไม่แพ้มัน มีทุกอย่างที่เธออยากได้”“ปล่อยเลยนะ” เธอดิ้นรนจนหน้าแดง โมโหที่เขายียวนกวนประสาทเธอแบบนี้“ลองเซ็กซ์ของพี่ดูไหม เผื่อจะดุเดือดกว่าที่ได้จากไอ้หมอนั่น”“ปล่อยนะคะพี่พัทท์ อย่าดูถูกกันไปมากกว่านี้อีกเลย” เธอพูดเสียงเข้ม ไม่ชอบให้ใครมาดูถูกดูแคลน หยามศักดิ์ศรีกันขนาดนี้“ดูถูกดีกว่าดูผิด”“ปล่อยนะ อื้อ... ปล่อยนะ” พินท์สุดาดิ้นรนสุดกำลัง แต่ใบหน้าคมคายก็ก้มลงมาซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่นไม่ยอมห่าง เธอหอบหายใจสะท้าน ตกใจเมื่อมือหนากระชากชุดสวยออกไปจากเรือนร่างจนขาดวิ่น“พี่พัทท์!” เธอร้องเสียงหลง ตกใจหัวใจหล่นลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม เขาคงแค่โมโหเรื่องที่คิดว่าเธอผลักอัญชิตาเลยทำแบบนี้ใช่ไหม เขาคงไม่คิดจะทำอะไรเธอจริงๆ ใช่ไหม ในสมองของเธอมึนงงไปหมด พยายามคิดหาทางเอาตัวรอด เธอแอบรักเขามานานนั่นคือความจริง แต่อยากตกเป็นของเขาแบบที่รักกัน ทั้งสองฝ่ายไม่ใช่โดนจับรวบหัวรวบหางแบบนี้“โอ๊ย!” ยอดถันสีสวยโดนกัดเบาๆ ก่อนจะทวีความหนักหน่วงขึ้น เธอดันศีรษะของเขาออกห่าง แต่มันแทบไม่ขยับ ทั้งเจ็บทั้งเสียว เขากำลังแกล้งเธอหรืออยากทำให้เธอเจ็บจริงๆ เธอก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน แต่ใบหน้าของเ