Semua Bab เพลิงแค้นใต้เงาบุปผา: Bab 21 - Bab 29

การประหารสิ้นสุดลงภายในไม่กี่ชั่วยามหลังไต่สวนเสร็จ ข่าวตระกูลซ่างกวนถูกกำจัดแบบขุดรากถอนโคนแพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวง ผู้คนต่างซุบซิบนินทา บ้างสะใจ บ้างสยดสยอง ณ จวนแม่ทัพ บ่าวไพร่และสตรีในเรือนต่างจับกลุ่มรอฟังความคืบหน้า ซ่างกวนเหยียนสายเลือดคนสุดท้ายที่ยังเหลือรอดยืนกำหมัดแน่น ใบหน้าซีดขาวแฝงด้วยความหวาดหวั่น ดวงตากลับเต็มไปด้วยความอาฆาต "หากปล่อยไว้ ข้าต้องไม่รอดพ้นเงื้อมมือพวกมันแน่" นางขบกรามกรอด พลันชักมีดสั้นซ่อนไว้ในแขนเสื้อ แล้วสาวเท้าเร่งไปยังเรือนเยี่ยนซี ท่ามกลางความเงียบสงัดที่แม้สายลมยังดูเย็นยะเยือก ภายในเรือน เยี่ยนซีกำลังนั่งรอฟังข่าวพร้อมบ่าวรับใช้ เมื่อเงาร่างหนึ่งก้าวเข้ามา นางเหลียวมองก็เห็นซ่างกวนเหยียน สายตาที่ฉายแววคลุ้มคลั่งนั้นทำให้เยี่ยนซีลุกพรวดขึ้นทันที "เจ้ามาที่นี่ทำไม" เยี่ยนซีตะโกนถาม น้ำเสียงเข้มข้นด้วยความระแวง "ฮึ ข้าจะชำระแค้นนะสิ นำเลือดของเจ้าสังเวยบรรพชน" สิ้นคำพูด ซ่างกวนเหยียนพุ่งเข้าจู่โจม มีดในมือวาววับ เยี่ยนซีชักปิ่นปักผมออกมาป้องกัน ทั้งสองต่อสู้กันกลางห้อง เรือนถูกทำลาย ข้าวของคว่ำกลาดเกลื่อน บ่าวรับใช้ต่างแตกตื่น ฝีมือเยี่ยนซีแ

อี้เฟิงไม่ได้เข้าไปดูอาการของเยี่ยนซีเพราะนางกำลังนอนหลับและเพื่อความเหมาะสม เขาจึงฝากยาบำรุงร่างกายไว้กับพ่อบ้านฝูแล้วเดินทางกลับจวน รุ่งเช้าวันถัดมา บรรยากาศดูเงียบสงบกว่าวันที่ผ่านมา เสียงฝีเท้าของบ่าวรับใช้ดังขึ้นพร้อมถาดยาที่บรรจุหีบเล็กหรูหราตกแต่งด้วยทองลวดลายสวยงาม พ่อบ้านฝูรีบเดินเข้ามารายงานด้วยรอยยิ้ม "ท่านแม่ทัพ องครักษ์อี้เฟิงส่งยาบำรุงมาให้ฮูหยิน บอกว่าเป็นตำรับล้ำค่าหายากจากหมอหลวง แล้วเมื่อวานก็ให้มาแล้วหนึ่งชุด วันนี้ก็เอามาให้อีก" หานจวินหลงที่กำลังนั่งเขียนรายงานหยุดมือลงทันที สายตาคมกริบตวัดไปยังหีบยานั้น ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบเย็น "เก็บไว้" พ่อบ้านฝูชะงักไปเล็กน้อย "เอ่อ…มิได้ให้ฮูหยินใช้เลยหรือขอรับ ข้าเห็นว่า…" เสียงทุ้มต่ำแฝงอำนาจตัดบททันที "ข้าจะสั่งยาที่ดีที่สุดมาเอง ให้ร้านยานำมาส่ง ไม่จำเป็นต้องพึ่งพาผู้อื่น" แววตาเขาคมกล้า สายตาเพียงเสี้ยวเต็มไปด้วยความเป็นเจ้าของจนพ่อบ้านไม่กล้าพูดแย้ง ได้แต่ค้อมศีรษะรับคำแล้วพาคนรับใช้อุ้มถาดยาถอยออกไป เมื่อกลับเข้าสู่ความเงียบ หานจวินหลงนั่งพิงพนัก เก็บซ่อนอารมณ์ขุ่นมัวไว้ภายใต้ท่าทีสุขุม แต่ในใจกลับพลุ่งพล่าน

หานจวินหลงรับรู้ถึงความยินยอมเล็ก ๆ ของนาง จูบซ้ำช้า ๆ และลึกซึ้งขึ้น มือใหญ่ลูบเส้นผมที่เปียกเหงื่อ ความอ่อนโยนและปรารถนาปรากฏอย่างประณีตในทุกสัมผัส ทั้งสองจมอยู่ในความเงียบอันอบอุ่น ไม่มีคำพูดใดจำเป็น มีเพียงแรงสัมผัสและหัวใจที่เต้นสอดประสานกัน คืนนี้ทั้งสองหยุดเวลาระหว่างกันเอาไว้ เสียงลมพัดกระทบหน้าต่าง ดวงดาวส่องประกายเหนือหลังคาเหมือนเป็นพยาน ว่าความเข้าใจเริ่มบังเกิด แม้ร่องรอยแห่งอดีตยังคงอยู่ แต่ในใจทั้งคู่กลับเต็มไปด้วยความอบอุ่นและความใกล้ชิดที่มิอาจลืมเลือน ลำแสงอ่อน ๆ ของรุ่งอรุณผ่านม่านผ้าขาวในเรือน เสียงลมพัดเบา ๆ ก้องในสวนเล็กภายนอก บรรยากาศสงบเงียบและชุ่มชื่นราวกับเพิ่งลืมตาตื่นขึ้นมาจากความฝัน เยี่ยนซียังคงนอนพิงหมอน ผมสลวยร่วงราวเส้นไหมลงบนบ่า ใบหน้าซีดเล็กน้อยแต่ดูมีชีวิตชีวาขึ้น หลังคืนที่เต็มไปด้วยความใกล้ชิด นางยังคงรู้สึกหัวใจเต้นแปลก ๆ เมื่อคิดถึงมือใหญ่และริมฝีปากอบอุ่นของเขา ทันใด หานจวินหลงก็ปรากฏตัวที่ข้างเตียง ร่างสูงกำยำในชุดลำลองสีเข้ม ดวงตาคมส่องประกายระยับราวน้ำค้างยามรุ่งเช้า เขาโน้มตัวลงใกล้นาง ริมฝีปากกว้างคลี่ยิ้มอ่อนโยน "ตื่นแล้วหรือ เจ้าดู

นานนับเดือนหลังจากที่หานจวินหลังและเยี่ยนซีค่อย ๆ ปรับความเข้าใจกัน ความสัมพันธ์ระหว่างสามีภรรยานับวันเป็นไปในทิศทางที่ดีขึ้น วันหนึ่ง ขณะที่เยี่ยนซียืนอยู่กลางห้องเล็กข้างห้องทำงานของหานจวินหลง นางจะใช้ห้องนี้รับรองแขกของจวนแม่ทัพยามหารือราชการสำคัญ ทันใด ใบหน้าของนางซีดเผือด มือกุมหน้าผาก รู้สึกวิงเวียน ม่านตาพร่าเลือนตัวเย็นเฉียบก่อนร่างเล็กจะทรุดลงกับพื้น เสียงตกใจดังขึ้นในทันที "ฮูหยิน ฮูหยิน!" เซียวหยูร้องเรียกด้วยความตื่นตระหนก รีบเข้ามาประคองร่างเยี่ยนซี แต่เหตุการณ์นั้นไม่ได้ล่าช้าไปเสียทีเดียว หานจวินหลงนั่งหลังโต๊ะทำงาน กำลังร่างรายงานการตรวจสอบเสบียงและกำลังพล อยู่ดี ๆ เสียงบ่าวร้องเรียกชื่อฮูหยินอย่างตื่นตระหนกทะลุเข้าหู เขาลุกพรวดจากเก้าอี้ มือใหญ่คว้าพู่กันไว้เพียงชั่วครู่แล้ววิ่งออกจากห้อง "เกิดอะไรขึ้น" พอเห็นร่างเล็กของนางที่ทรุดตัวลงกับพื้น เขารีบเข้าไปประคองทันที ร่างสูงยกนางขึ้นอุ้มอย่างเบามือแต่มั่นคง ใบหน้าคมเคลือบความกังวลอย่างห้ามใจไม่ได้ "เจ้าไม่สบาย ทำไมถึงไม่บอกข้า" เสียงเขาเรียบแต่สั่นเครือเล็กน้อย "ข้า…ข้าไม่ทันตั้งตัว" เยี่ยนซีพึมพำ เหงื่อ

หลายเดือนผ่านไป เยี่ยนซีท้องแก่เต็มที่เริิ่มเดินไปไหนมาไหนลำบากขึ้น เซียวหยูคอยนวดขาและพยุงนางอย่างระมัดระวัง ขณะที่นางกำลังจะลุกขึ้นจากเตียงในเช้าวันหนึ่งพลันก็รู้สึกปวดท้องขึ้นมา "เซียวหยู ข้า...ปวดท้อง..." ชั่วพริบตาเสียงฝีเท้าของบ่าวไพร่วิ่งวุ่น สลับกับเสียงคนดังขึ้นเพราะความตื่นตระหนกวิ่งไปแจ้งแก่หมอหลวงที่เตรียมพร้อมอยู่เรือนข้าง ๆ มาหลายวัน "เกิดอะไรขึ้น!" เสียงทุ้มเต็มไปด้วยความห่วงใยและตื่นตระหนกเมื่อเห็นคนวิ่งสวนกันไปมา หมอหลวงสามคนและบ่าวรับใช้จึงวิ่งตามกันมา "ท่านหมอ ฮูหยินปวดท้องอย่างรุนแรง เร็วเข้าเถิด" เซียวหยูตอบเสียงสั่น พร้อมทั้งคอยดูอาการของเยี่ยนซี "เตรียมห้องให้พร้อม ฮูหยินจะคลอดแล้ว" บ่าวไพร่วิ่งวุ่นเพียงครู่ก็เริ่มนิ่งสงบรอฟังข่าวสำคัญนอกห้องทำคลอด หมอหลวงตรวจร่างกายเยี่ยนซีอย่างรอบคอบ ขณะที่นางปวดท้องแทบขาดใจเหงื่อเม็ดใหญ่ผุดขึ้นเต็มหน้า เยี่ยนซีแม้จะเจ็บปวดจากการคลอดที่ใกล้เข้ามา แต่ความคิดของนางนึกถึงหานจวินหลง รู้สึกถึงความอบอุ่นและความปลอดภัย ทั้งจวนเต็มไปด้วยความวุ่นวาย แต่เต็มไปด้วยความห่วงใย เสียงบ่นเบา ๆ ของบ่าวไพร่วิ่งไปมา ประสานกับคำสั่งขอ