All Chapters of ถ้าเลี้ยงไม่เชื่องก็ต้องทิ้ง!: Chapter 21 - Chapter 30

EP 21มีความสุขจนล้นออกปาก NC18+ ........................................จุ้บ.....จุ้บ จ้วบ"อึก.....อืม ฮ่าห์" ร่างสูงที่กำลังเอนกายนั่งอยู่บนโซฟากลางห้องส่งเสียงครางในลำคอออกมาเบา ๆ ทุกครั้งที่ลิ้นเล็กของร่างบางที่นั่งคุกเข่าอยู่ตรงกลางหว่างขาบรรเลงซุกซนไปมาโดยที่กอบกุมความเป็นชายเอาไว้ในปาก ใบหน้าหล่อก็พลันเหยเกด้วยความเสียวซ่าน จุ้บ.....จุ้บ จ้วบร่างบางยังคงปรนเปรอให้วิศวะหนุ่มอย่างเอาใจ ในขณะที่มือลูบคลำลูกนุ่มนิ่ม ปากอมชมพูน่าจูบก็ยังคงทั้งดูดและเม้มเอาใจวิศวะหนุ่มไม่หยุด เธอช้อนตากลมโตสวยที่เต็มไปด้วยแพขนตาหนาขึ้นไปมอง ซึ่งก็พบว่าวิศวะหนุ่มกำลังจ้องมองเธอด้วยแววตาวาววับ ซึ่งมันทำเอาหัวใจของเธอถึงกับสั่นระรัวไปหมด'พี่จะทำให้โซ่หลงพี่ให้ได้เลย' ร่างบางคิดในใจ ตอนนี้เธอยังคงไม่มั่นใจว่าวิศวะหนุ่มได้เปิดใจให้เธอแล้วจริง ๆ หรือเปล่า แต่ทว่าในเมื่อเขามีท่าทีที่เปลี่ยนไปแบบนี้ หากมันจะทำให้เธอได้สมหวังในรักที่คอย เธอก็อยากจะลองอีกสักครั้ง เธอจะทุ่มเททุกอย่างที่มีเพื่อทำให้คนตรงน่าหลงใหล และ คลั่งไคล้เธอให้ได้ โดยครั้งนี้เธอจะไม่เดินเกมแบบเดิมอีกแล้วจุ้บ.....จุ้บ จ้วบมือบางบดคลึ

EP 23 ห้ามจูบจริง ........................................สวบ สาบเอวสอบถูกสวมกอดด้วยแขนเรียวเล็กจากทางด้านหลัง ดวงตาคมเหลือบมองร่างเล็กของลินดาที่กำลังสวมกอดจากด้านหลังตัวเองนิ่ง ตอนนี้ใบหน้าสวยกำลังถูไถแผ่นหลังของเขาไปมาด้วยท่าทางเปี่ยมสุขจนเขาอดที่จะสงสัยไม่ได้ว่าอะไรทำให้เธอมีความสุขขนาดนั้น"พี่รักโซ่นะ" ลินดาพึมพำถ้อยคำบอกรักเสียงหวานในขณะที่สองมือก็ยังคงโอบกอดเอวสอบเอาไว้แน่น เธอหวังเหลือเกินว่าความรู้สึกของตัวเองจะสามารถส่งไปถึงคนในอ้อมแขนได้แปล๊บ!ทุกครั้งที่ได้ฟังคำว่ารักออกจากปากของลินดา หัวใจแกร่งก็มักจะรู้สึกเสียวแปล๊บ ๆ ที่หน้าอกข้างซ้ายเสมอ ซึ่งเขาไม่ชอบความรู้สึกแบบนี้เลยสักนิดสวบ สาบกึดร่างสูงที่ถูกสวมกอดเปลี่ยนมาเป็นหันหน้าเข้าหาร่างเล็กของลินดา และสอบกอดตอบเธอแน่น ในใจเกิดความรู้สึกหลากหลายแต่ทว่าพอหลับตาลงภาพใบหน้าเปื้อนน้ำตาของพี่สาวก็ฉายชัดขึ้นมา จนคิ้วหนาเผลอขมวดมุ่นราวกับกำลังต่อสู้กับอะไรบางอย่าง"ผมก็รักพี่ครับ" โซ่เอ่ยพร้อมกับยกมือขึ้นลูบหัวลินดาอย่างแผ่วเบา ซึ่งพอลินดาได้ยินแบบนั้นหัวใจดวงน้อยก็แสนพองโต ลินดาได้แต่หลับตาพริ้มอย่างมีความสุข เธอดีใจเหล

EP 25 คำบอกรักที่เธอพูดให้ฟังทุกวัน ........................................ขนาดก้อนหิน พอเวลาผ่านนานไปยังถูกกัดกร่อนกายเป็นแค่ฝุ่นดินได้ นับประสาอะไรกับหัวใจของคนที่ถูกมอบความรัก ความใส่ใจให้อย่างเต็มที่ ถูกเอาอกเอาใจ และกรอกหูทุกวันด้วยคำบอกรักแสนหวานหน้ากระจกโต๊ะเครื่องแป้งบานใหญ่ มีร่างบางของลินดาที่กำลังนั่งแต่งหน้าทำผมเตรียมออกไปทำงานตามตารางที่แน่นเอี๊ยดของวันนี้ เธอบรรจงวางหวีราคาแพงลงบนโต๊ะอย่างเบามือ ก่อนจะเหลือบมองไปยังร่างสูงบนเตียงนุ่มที่ยังคงนอนหลับตาพริ้มอยู่“ (^‿^❀) ” ใบหน้าสวยคลี่รอยยิ้มบาง ๆ ออกมา ก่อนจะหยัดกายลุกจากเก้าอี้และสาวเท้าเดินไปยังเตียงด้วยฝีเท้าที่แผ่วเบาราวกับแมวตึกตึกตึกสวบ สาบร่างบางทิ้งตัวนั่งลงบนเตียงนุ่มข้าง ๆ ร่างสูงที่นอนอยู่ เธอสวมกอดร่างแกร่งเบา ๆ ก่อนจะบรรจงจุมพิตข้างแก้มของโซ่อย่างนุ่มนวลจุ้บ.....จุ้บ.....ริมฝีปากอมชมพูกดลงที่ข้างแก้มของวิศวะหนุ่มซ้ำอีกหลายครั้ง ก่อนที่จะเลื่อนริมฝีปากไปที่ข้างหูและกระซิบเบา ๆ เหมือนที่เคยทำทุกครั้ง“พี่รักโซ่นะ”สวบ สาบเอ่ยจบลินดาก็คลี่ยิ้มกว้างออกมาอีกครั้ง ก่อนจะลุกเดินออกจากห้องนอนไปปึง.....

EP 27 หมาที่เผลอเคยชินกับความอบอุ่น ........................................หลายวันผ่านไป“อือ.....” ลินดาส่งเสียงอื้ออึงในลำคอออกมาเบา ๆ ก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาตื่นด้วยความสดชื่น ซึ่งพอมองนาฬิกาดี ๆ ก็พบว่าตอนนี้เป็นเวลาเกือบเก้าโมงแล้วสวบ สาบลินดาลุกขึ้นนั่ง ก่อนจะเอี้ยวตัวบิดขี้เกียจไปมา แต่ทว่าจู่ ๆ กลับถูกร่างสูงที่นอนอยู่ข้าง ๆ คว้าตัวดึงให้ล้มนอนลงบนเตียงอีกครั้งหมับ ตุ้บ!“อ๊ะ (⊙_⊙;) ” ลินดาอุทานออกมาเบา ๆ หลังจากที่ถูกร่างสูงดึงเข้าไปสวมกอดจนใบหน้าแนบไปกับอกแกร่งที่เปลือยเปล่า“โซ่.....”กึดวิศวะหนุ่มไม่ได้พูดอะไร แต่ทว่าเขากลับกอดกระชับร่างนุ่มนิ่มในอ้อมแขนแน่นขึ้น“โซ่ พี่จะไปทำงานสายแล้วนะ” ลินดาอ้อมแอ้มเอ่ย ช่วงนี้เธอรู้สึกว่าวิศวะหนุ่มเปิดใจให้เธอขึ้นมากแล้ว ถึงแม้จะยังพูดน้อย และไม่ค่อยแสดงอารมณ์เหมือนเดิม แต่เขากลับแสดงทุกอย่างผ่านทางการกระทำแทน เหมือนกับที่เขากำลังออดอ้อนเธออยู่ในตอนนี้หมับ กึดจู่ ๆ ร่างสูงก็พลิกตัวจับลินดากดลงกับเตียงพร้อมกับคร่อมทับเธอเอาไว้ “โซ่.....จะทำอะไรน่ะ” ลินดางุนงงเล็กน้อย มองใบหน้าหล่อของคนบนตัวด้วยความไม่เข้าใจ“หึ” วิศวะหนุ่มไม่ได้ต

EP 29ตามใจจนเคยตัว NC18+........................................“แฮ่ก ๆ อึก! โซ่”“พี่ไม่ไหวแล้ว” ลินดาเอ่ยเสียงกระเส่า ตอนนี้เธอถูกจับให้นอนคว่ำหน้าลงกับเตียงนุ่ม โดยที่มีหมอนใบโตรองเอาไว้ใต้ท้องจนทำให้ก้นกระดกขึ้น เตียงคิงไซซ์ตอนนี้มีสภาพไม่ต่างจากสนามรบ ผ้าปูยับย่น หมอนก็กระจัดกระจายไม่อยู่กับที่สวบ สาบเอี๊ยด อ๊าดปึก ปึก ปึกเสียงเตียงร้องครวญครางดังระงม เป็นผลมาจากการกระทำที่แสนดุเดือดของวิศวะหนุ่มที่เอาแต่กดกระแทกใส่ร่างบางของลินดาราวกับสัตว์ป่าที่หิวกระหาย ไม่ว่าเธอจะพยายามคลานหนีเพราะใกล้เกินขีดจำกัดแล้วแค่ไหน แต่ก็จะถูกมือหนาดึงให้กลับมาอยู่จุดเดิมทุกครั้งไป สวบ สาบเอี๊ยด อ๊าดปึก ปึก ปึก“ฮ่าห์” วิศวะหนุ่มส่งเสียงครางออกมาเบา ๆ เขาดึงชายเสื้อของตัวเองขึ้นมาเช็ดหน้าที่เต็มไปด้วยหยาดเหงื่ออย่างลวก ๆ ตอนนี้เขารู้สึกว่าร่างกายตัวเองร้อนวูบวาบไปหมดทั้ง ๆ ที่แอร์ก็เปิดจนเย็นฉ่ำแท้ ๆหมับมือหนาเปลี่ยนมาบีบเคล้นก้นขาวนวลด้วยความมันเขี้ยว เขาทั้งบีบคลึง ทั้งแหวกนู่นนี่ดูราวกับนักวิทยาศาสตร์ที่ต้องการสำรวจทุกสิ่ง สวบ สาบเอี๊ยด อ๊าดปึก ปึก ปึก“อึก ๆ อ๊ะ.....แฮ่ก ๆ ๆ”ลินดาย