Alle Kapitel von คลังเรื่องเสียวชวนซี๊ด: Kapitel 21 – Kapitel 30

ออฟฟิศที่เงียบกริบเสียงรัวแป้นพิมพ์ของเพียงฟ้าดังสะท้อนความเงียบอยู่บนชั้น 15 เธอคือน้องใหม่วัย 25 ในตำแหน่งบัญชีสาวที่โดนงานถมจนต้องเป็นผีเฝ้าออฟฟิศประจำคืนนี้ก็เหมือนเดิม นาฬิกาบอกเวลาห้าทุ่มครึ่ง เพื่อนร่วมงานเผ่นกลับกันหมดแล้ว เหลือแค่ไฟดวงเล็กๆ เหนือโต๊ะเธอที่ยังเปิดสว่างอยู่คนเดียวเพียงฟ้าใส่ชุดทำงานเนี้ยบกริบ แต่พอเธอเอนหลังบิดขี้เกียจ เชิ้ตสีขาวรัดรูปก็ตึงเปรี๊ยะจนเห็นหน้าอกหน้าใจชัดเจน เธอหยิบมือถือมาไถแก้เซ็ง ถอนหายใจทิ้งเบาๆ ทั้งที่รู้ว่าอยู่ตึกสูงคนเดียวมันน่ากลัว แต่เธอก็ชินกับความเงียบเหงาแบบนี้ไปแล้วจังหวะนั้น ประตูหน้าแผนกก็ถูกเปิดออกช้าๆ เสียงรองเท้าบูทหนักๆ ดังใกล้เข้ามา เพียงฟ้าเงยหน้ามองก็พบกับสิงห์สิงห์ในชุด รปภ. สีเข้ม ถือไฟฉายเดินเข้ามาด้วยท่าทางนิ่งๆ แต่ดูเท่ไม่เบา เขาเป็น รปภ. กะดึกที่เธอเจอแทบทุกวันที่หน้าลิฟต์ แต่ที่ผ่านมาไม่เคยคุยกันเกินคำว่า “สวัสดีครับ/ค่ะ” เลยสักครั้งสิงห์เดินตรงมาที่โต๊ะเธอ เขาวางมือลงบนขอบโต๊ะแบบนิ่งๆ เพื่อดึงความสนใจ“ขออนุญาตครับคุณเพียงฟ้า” สิงห์เอ่ยด้วยเสียงทุ้มต่ำที่ดูมีเสน่ห์กว่าที่คิด “ห้าทุ่มครึ่งแล้วนะ... ยังไม่กลับบ้านอี

เวลาเกือบเที่ยงคืน บรรยากาศในล็อบบี้โรงหนังเริ่มเข้าสู่โหมดสลัว ไฟหลายดวงหรี่ลงจนดูวังเวง‘เรย์’ หนุ่มพนักงานฉายหนังวัย 20 ปี มาดกวนแต่น่าค้นหา กำลังยืนทำความสะอาดอยู่หน้าทางเข้าโรง 5 ซึ่งเป็นรอบดึกสุดท้ายของวัน เขาถูพื้นไปพลางๆ สายตาก็สอดส่องความเรียบร้อยตามหน้าที่‘ทอฝัน’ สาววัย 28 ที่ดาเมจความสวยพุ่งกระฉูด เดินออกมาจากห้องน้ำด้วยลุคตัวแม่ เธอเป็นลูกค้าคนสุดท้ายที่ซื้อตั๋วดูหนังรอบนี้ ทอฝันไม่ได้แค่สวยเฉยๆ แต่แววตาเธอมันมีความขี้เล่นและก๋ากั่นแบบคนที่กำลังหาอะไรตื่นเต้นทำแก้เบื่อในยามดึก“น้องคะ” ทอฝันเรียกด้วยเสียงใสแต่แฝงความหยอกล้อ “โรง 5 นี่เข้าทางนี้ป่ะ?”“ใช่ครับพี่” เรย์ตอบพลางส่งยิ้มมุมปากเบาๆ “หนังกำลังจะเริ่มพอดีเลย เชิญด้านในได้เลยครับคุณลูกค้า”ทอฝันมองหน้าเรย์ชัดๆ แล้วยิ้มกริ่ม หนุ่มพนักงานคนนี้หน้าตาดีใช้ได้ แถมดูนิ่งๆ แต่แฝงความร้ายอยู่ลึกๆ“ปกติรอบดึกแบบนี้คนเยอะป่ะเนี่ย?” เธอถามขณะขยับตัวเดินเข้าหาทางเข้า“แทบไม่มีเลยครับ” เรย์ตอบน้ำเสียงนิ่งแต่สื่อความหมาย “คืนนี้... ผมว่าผมฉายให้พี่ดูคนเดียวเน้นๆ เลยแหละ”ทอฝันชะงักไปนิดหนึ่ง หันมาสบตาเรย์ “โอ้โห... เหมาโรงดูคนเดีย

บ่ายแก่ๆ วันเสาร์ที่อากาศร้อนตับแลบ แสงแดดส่องกระทบกระจกคอนโดหรูจนตาแทบบอด ‘ธีร์’ ช่างแอร์หนุ่มวัย 27 หุ่นล่ำบึ้ก ผิวแทนเข้มดูแบดบอย จอดรถกระบะแล้วรีบขึ้นลิฟต์ไปยังชั้นบนสุดทันทีที่ประตูห้อง 3001 เปิดออก ‘คุณริน’ สาวใหญ่ทรงเสน่ห์วัย 35 ก็ยืนรอยิ้มหวานเยิ้มใส่ ชุดนอนผ้าซาตินสีแดงเพลิงที่เธอใส่มันบางเฉียบจนเห็นไปถึงไหนต่อไหน แถมข้างในยังโนบราอีกต่างหาก!“หวัดดีค่ะช่างธีร์ เข้ามาเลยค่ะ ร้อนจนจะเป็นบ้าอยู่แล้ว แอร์เสียทำเอาฉันนอนไม่หลับทั้งคืนเลยเนี่ย” คุณรินพูดเสียงอ่อยพลางส่งสายตาหยาดเยิ้มธีร์พยายามกลั้นใจไม่ให้มองยอดอกที่นูนดันผ้าออกมา “ครับคุณริน เดี๋ยวผมขอเช็กในห้องนอนเลยนะครับ”ในห้องนอนมันร้อนระอุ กลิ่นน้ำหอมแพงๆ ของคุณรินผสมกับกลิ่นเหงื่อมันทำให้อากาศในห้องดูอีโรติกแปลกๆ ธีร์ถอดเสื้อยืดช่างที่เปียกโชกออกทันที โชว์แผ่นหลังกว้างและกล้ามเนื้อเป็นมัดๆ จนคุณรินที่นั่งอยู่ขอบเตียงจ้องตาไม่กะพริบ“อาการหนักมั้ยคะช่าง?” เธอถามพลางขยับขาจนชุดซาตินเลิกขึ้นสูง“ไม่เท่าไหร่ครับ แค่มอเตอร์พัดลมติดกับน้ำยาขาด เดี๋ยวผมจัดให้เย็นฉ่ำเหมือนเดิมเลย” ธีร์ตอบพลางปีนขึ้นเก้าอี้ เหงื่อไหลตามร่องกล้ามเน

บ้านหลังใหญ่เงียบสงบในยามค่ำคืน แต่ภายในจิตใจของน็อตโตะ อายุ 22 ปี ลูกชายคนโตของบ้านหนุ่มหล่อที่ซ่อนความหื่นกระหายและแรงขับทางเพศที่รุนแรงไว้ภายในนั้นกำลังลุกเป็นไฟ ตั้งแต่พ่อของเขาแต่งงานใหม่กับ รินรดา เมื่อสองปีก่อน ชีวิตของเขาก็ไม่เคยเป็นปกติรินรดา หรือที่เขาต้องเรียกอย่างสุภาพว่า “แม่ริน” อายุ 42 ปี แม่เลี้ยงสาวสวยและเซ็กซี่ของน็อตโตะ เธอเป็นภรรยาคนที่สองของพ่อน็อตโตะ มีเสน่ห์เย้ายวนเกินกว่าที่ผู้หญิงที่ควรมีสถานะเป็นแม่เลี้ยงพึงจะมี รูปร่างสมส่วน เอวคอดกิ่ว หน้าอกอวบอิ่มของเธอคือภาพที่ทรมานสายตาของเขาเสมอ ความต้องการที่จะเป็นเจ้าของ ร่างกายของแม่เลี้ยงสาวโดยที่พ่อของเขาไม่รู้ได้กลายเป็นแรงขับที่ผิดปกติในใจของน็อตโตะเช้าวันหนึ่งหลังจากพ่อของน็อตโตะเดินทางไปต่างประเทศ รินรดากำลังยืนอยู่ที่อ่างล้างจานในห้องครัวเธอสวมกางเกงขาสั้นผ้าฝ้ายและเสื้อยืดตัวหลวมๆ ที่เผยให้เห็นเนินอกยามที่เธอก้มลงลินดากำลังตั้งใจล้างมะเขือยาวผลใหญ่ที่เธอเพิ่งซื้อมาอย่างพิถีพิถันทันใดนั้นน็อตโตะก็เดินเข้ามาในครัวทำทีว่ากำลังจะหยิบกล่องซีเรียลที่อยู่บนตู้เก็บของเหนือศีรษะของรินรดา“แม่รินครับผมขอซีเรียลหน่อ

ย้อนกลับไปในยุค 70-80 ท่ามกลางบรรยากาศบ้านไม้เก่าๆ ชายป่า มีเสียงลมพัดใบไม้เสียดสีกันอย่างเงียบสงบบ้านของพ่อครูตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยวมีกองฟืน เครื่องรางและสมุนไพรตากแห้งห้อยอยู่รอบระเบียงพ่อครูขรรค์ชายวัยกลางคนที่ร่างกายยังคงกำยำ กำลังนั่งอยู่ในห้องโถงที่เต็มไปด้วยกลิ่นธูปและน้ำมันพราย เขาสวมเพียงผ้านุ่ง เผยให้เห็นรอยสักยันต์ที่เต็มแผ่นหลังและแขน ใบหน้าคมเข้มเต็มไปด้วยหนวดเครา ดวงตาของเขาดูลึกลับและมีอำนาจเสียงฝีเท้าที่เหยียบย่ำบนพื้นดินดังขึ้นอย่างแผ่วเบา ก่อนที่ประตูไม้จะถูกผลักเข้ามาอย่างเบาแรง ผู้มาเยือนคือ บัว หญิงสาวหน้าตาดีแต่ดวงตาดูเศร้าหมอง เธอแต่งกายด้วยเสื้อผ้าที่เก่าแต่สะอาด ใบหน้าของเธอแสดงออกถึงความสิ้นหวังอย่างชัดเจนบัวยืนนิ่งอยู่หน้าประตู ไม่กล้าก้าวเข้าไปในห้องที่ดูขลังและน่ากลัวแห่งนี้“พ่อครู... ฉันมาแล้วค่ะ” บัวกล่าวด้วยเสียงที่สั่นเครือและแผ่วเบาพ่อครูขรรค์เงยหน้าขึ้นมองบัว ดวงตาของเขาวาววับราวกับมองทะลุเข้าไปในจิตใจของเธอ“กูรอมึงอยู่แล้ว... อีบัว” พ่อครูขรรค์ตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและห้วนตรง แสดงออกถึงความคุ้นเคยในฐานะผู้อยู่เหนือกว่า “เข้ามาสิ... มึงจะยืนเป็