คลังเรื่องเสียวชวนซี๊ด のすべてのチャプター: チャプター 101 - チャプター 110

ดินมองไอวี่ที่นั่งบนโต๊ะครูในสภาพเสื้อผ้าหลุดลุ่ย กระโปรงถูกเลิกขึ้นไปกองที่เอวเผยให้เห็นความขาวโพลนท่ามกลางแสงสลัว แววตาของเธอฉ่ำปรือและเต็มไปด้วยความโหยหา ดินไม่รอช้า เขาคุกเข่าลงบนพื้นระหว่างเรียวขาสวยทั้งสองข้างมือหนาจับขาไอวี่แหกออกกว้างจนเห็นใจกลางความเป็นสาวที่เริ่มมีน้ำหวานปริ่มออกมา ดินก้มหน้าลงไปจนชิด กลิ่นหอมสะอาดแบบผู้หญิงผสมกับกลิ่นอายราคะทำให้เขาแทบคลั่ง“พี่จะล้างรอยคาวของมันออกให้หมด...”พูดจบเขาก็ฝังหน้าลงไปที่ร่องสวาทสีหวานทันที เริ่มใช้ลิ้นหนาตวัดเลียตั้งแต่ติ่งเสียวลากยาวลงมาจนถึงช่องทางด้านล่าง ลิ้นที่สากกระด้างเล็กน้อยตามประสาผู้ชายกวาดชิมน้ำหวานของไอวี่อย่างตะกรุมตะกราม“อ๊ะ! อ๊าาา... พี่ดิน... อื้มมมม”ไอวี่แอ่นอกเชิดหน้าสูดปากด้วยความเสียว มือเล็กๆ จิกลงบนเส้นผมสั้นเกรียนของดินเพื่อระบายอารมณ์ ลิ้นของดินช่างแตกต่างจากยอร์ช มันทั้งหนักหน่วง เน้นย้ำ และรู้งาน เขารัวลิ้นใส่จุดเสียวไม่หยุดจนไอวี่ตัวสั่นเทิ้มขาอ่อนแรงดินสูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นคาวสวาทผสมกับกลิ่นเหงื่อของครูสาวมันกระตุ้นสัญชาตญาณสัตว์ป่าจนคลั่ง รสชาติหีหลังเลิกงานของไอวี่มันยั่วยวน ดินห่อลิ้นแล้วลา

ลมหนาวพัดผ่านแมกไม้ในรีสอร์ทหรูที่เขาใหญ่ แต่บรรยากาศรอบตัวคนทั้งคู่กลับร้อนระอุ ดินกระชากข้อมือไอวี่กึ่งเดินกึ่งลากมาถึงจุดอับสายตาหลังแนวสนที่เงียบสนิทเขาปล่อยมือแล้วก้าวเข้าไปประชิดจนร่างบางต้องถอยกรูดไปติดต้นไม้ใหญ่ แสงจันทร์ส่องกระทบหน้าดินที่บัดนี้บิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัดและหึงหวงจนแทบคลั่ง“นี่ถ้าพี่ไม่ไปขัดจังหวะ... คงได้อ้าขาให้มันเย็ดไปแล้วสินะ!” เสียงดินทุ้มต่ำและสั่นพร่าด้วยอารมณ์“พี่ดิน!!” ไอวี่อุทานด้วยความตกใจ หน้าสวยแดงก่ำทั้งจากความหนาวและประโยคที่แทงใจดำ “ทำไมพูดแบบนี้ล่ะคะ”“แล้วที่พี่เห็นมันไม่ใช่หรือไง!” ดินสบถ “พี่เห็นมันมุดอยู่ระหว่างขาไอวี่ เห็นไอวี่ครางชอบใจที่มันเลียให้... ทั้งที่คนที่ทำแบบนั้นให้ไอวี่คนแรกคือพี่! คนที่ได้ไอวี่ก่อนใครก็คือพี่!”มือหนายันต้นไม้คร่อมร่างเธอไว้ อีกข้างเชยคางบังคับให้สบตา แววตาของภารโรงหนุ่มที่ใครๆ ก็ดูถูก บัดนี้กลับทรงอำนาจจนไอวี่แทบหายใจไม่ออก“ไอวี่ไม่ได้...” เธอพยายามจะเถียง แต่ความจริงในห้องมันค้ำคอ“ไม่ได้อะไร? ไม่ได้อยากให้มันทำ หรือจริงๆ แล้วไอวี่ก็อยากลองของใหม่?” ดินแค่นยิ้ม “ไอ้ท่านรองนั่นมันมีดีตรงไหนครับ? แค่เพราะม

สายตาก็ไปสะดุดเข้ากับร่างสูงที่ยืนเด่นอยู่กลางห้องโถง เขาหันหลังให้เธอ ยืนมองแสงสีของพัทยาผ่านกระจกบานยักษ์ เสื้อเชิ้ตสีดำเนื้อดีถูกพับแขนขึ้นอย่างลวกๆ กางเกงสแล็กสีเข้มที่ตัดเย็บอย่างดีทำให้ช่วงขาเขาดูยาวและภูมิฐานผิดกับชุดภารโรงที่เธอเคยเห็นแผ่นหลังกว้างนั่น... ท่าทางที่ดูมั่นคงและเปี่ยมไปด้วยอำนาจแบบนั้น“พี่ดิน...?” เสียงของไอวี่แผ่วเบาราวกับกระซิบชายคนนั้นขยับตัวเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆ หันกลับมา แสงไฟสลัวจากด้านนอกสะท้อนใบหน้าคมคายที่ดูหล่อเหลากว่าทุกครั้ง ดวงตาที่เคยดูซื่อสัตย์แบบคนหาเช้ากินค่ำ บัดนี้กลับคมกริบและเย็นชาจนน่าขนลุก เขาหมุนแก้วบรั่นดีในมือช้าๆ ก่อนจะยิ้มมุมปาก“ตกใจขนาดนั้นเลยเหรอครับ... ที่เห็นพี่ที่นี่?” น้ำเสียงทุ้มต่ำและกังวาลนั่นคือดินไม่ผิดแน่ แต่รัศมีที่แผ่ออกมากลับไม่ใช่ ‘ภารโรงดิน’ คนเดิมที่เธอรู้จัก“พี่ทำแบบนี้ได้ยังไง... พี่ตามไอวี่มาได้ยังไง แล้วทำไมข้าวของของไอวี่ถึง...”“ในโลกนี้ไม่มีอะไรที่ วายุภัค อยากได้แล้วไม่ได้หรอกครับไอวี่” เขาเดินเข้าหาเธอช้าๆ แต่ละก้าวแฝงไปด้วยแรงกดดัน “พี่เคยบอกแล้วใช่ไหมว่าห้ามหนี... ยิ่งไอวี่หนี พี่ก็ยิ่งอยากล่า และดูเหมือน

ไอวี่เห็นรถเมล์สายประจำเคลื่อนเข้าจอดที่ป้ายพอดี ควันจากท่อไอเสียและเสียงเครื่องยนต์กระหึ่มเหมือนเสียงระฆังช่วยชีวิต เธอใช้จังหวะที่ยอร์ชกำลังชะงัก รวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายกระชากแขนออกจากการเกาะกุมอย่างสุดกำลัง“ปล่อยค่ะ! รถมาแล้ว”“ไอวี่! เดี๋ยวสิ เรายังคุยกันไม่รู้เรื่อง!” ยอร์ชพยายามจะคว้าตัวเธออีกรอบ แต่ไอวี่อาศัยความคล่องตัวก้าวขึ้นไปบนรถที่ฝูงคนกำลังกรูแย่งกันขึ้นเธอไม่หันกลับไปมอง ไม่สนเสียงเรียกที่ดังไล่หลังมา ไอวี่เบียดตัวเข้าไปยืนกลางรถที่แน่นขนัด มือข้างหนึ่งเกาะราวแน่น ส่วนอีกข้างโอบประคองถุงยาและหน้าท้องของตัวเองไว้อย่างหวงแหนยอร์ชยืนเคว้งอยู่ริมถนน มองตามรถเมล์คันสีแดงที่พ่นควันดำหายไปในสายตา ท่ามกลางแดดจ้า ความรู้สึกผิดและโหยหาตีตื้นจนจุกอก เขารู้ดีว่าถ้าจะสั่งให้คนขับรถตามไปมันไม่ยาก แต่สายตาที่เด็ดเดี่ยวและรังเกียจที่ไอวี่มองเขาเมื่อกี้ ทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกตบหน้ากลางสาธารณะ เขาเป็น ‘คนนอก’ สำหรับชีวิตเธอไปแล้วจริงๆยอร์ชยืนนิ่งอยู่ริมฟุตบาท จดจ้องไปยังทิศทางที่รถเมล์ลับสายตาไป ความรู้สึกหนักอึ้งในอกทำให้เขาแทบหายใจไม่ออก ท่ามกลางเสียงแตรและเครื่องยนต์ที่ดังระงม เขาร

ความเงียบเริ่มปกคลุมบ้านเช่าอีกครั้ง จนความร้อนรนในใจไต้ฝุ่นมันพุ่งทะลุขีดจำกัด เขาเดินย่องไปที่ประตูไม้บานเก่าแล้วเอาหูแนบฟังความเคลื่อนไหวข้างใน“ทำอะไรของมึงวะ!” ยอร์ชเดินตามมาติดๆ แล้วกระชากไหล่ไต้ฝุ่นออกอย่างแรง“อย่ายุ่งได้ป่ะ!” ไต้ฝุ่นปัดมือออก แววตาเต็มไปด้วยความกังวล “หายเงียบไปนานผิดปกติแบบนี้ ไม่ห่วงหรือไงวะ เกิดหน้ามืดเป็นอะไรขึ้นมาจะทำยังไง”“เขาอาจจะหลับอยู่ก็ได้ มึงจะไปแอบฟังทำไมเหมือนโรคจิต” ยอร์ชตำหนิเสียงต่ำ แต่พอเห็นไต้ฝุ่นไม่สนใจและหันกลับไปเอาหูแนบประตูต่อ ความลังเลเขาก็เริ่มคลาย สุดท้ายด้วยความเป็นห่วงบวกกับความอยากรู้อยากเห็น ยอร์ชก็โน้มตัวเอาหูแนบประตูตามไปอีกคนปัง!จู่ๆ ประตูก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างแรงจากคนข้างใน ทำให้ชายร่างสูงทั้งสองคนที่ทิ้งน้ำหนักตัวไว้ที่ประตูเสียหลัก ถลาเข้าไปในบ้านตามแรงผลักอย่างหมดท่า!“พวกคุณทำอะไร!” ไอวี่ยืนกอดอก มองดูชายหนุ่มทั้งสองที่เกือบหน้าทิ่มพื้นด้วยสายตาระอา“เปล่า... ผมแค่เป็นห่วง เห็นคุณเงียบไป” ไต้ฝุ่นรีบยืดตัวตรงรักษามาด ส่วนยอร์ชก็ได้แต่ปัดฝุ่นตามเสื้อผ้าแก้เก้อ“ไม่ต้องเป็นห่วงฉันหรอกค่ะ ฉันสบายดี และจะสบายกว่านี้ถ้าคุณ