All Chapters of สุริยันต์: Chapter 11 - Chapter 20

“บอกให้รอก็รอ อย่าให้ห่วงหน้าพะวงหลัง” น้ำเสียงเข้มดุของเสริมศักดิ์ทำให้สุริยันต์ต้องทำตาม หลังจากนั้นไม่นานสุริยันต์ก็ได้ยินเสียงเตะต่อยและเสียงปืน เขาลอบมองออกไปก็เห็นว่าเสริมศักดิ์กำลังหักข้อมือของไอ้โม่งที่บุกเข้ามา เสียงหักข้อมือดังขึ้นพร้อมกับเสียงร้อง วิชามวยของเสริมศักดิ์มันแปลกมาก เขาไม่เคยเห็นแบบนี้มาก่อน พลิ้วไหวเหมือนสายลม พอได้จัดหวะก็หักข้อมือ เท้าของเสริมศักดิ์ขยับพลิ้วเหมือนร่างกายของท่านไร้น้ำหนัก มันเป็นวิชามวยที่ไม่ใช่การเตะต่อยทั่วไปที่เน้นความหนักของหมัดหรือเท้าแบบจู่โจมแรงๆเสียงหักข้อมือดังขึ้นติดต่อกันตามที่เสริมศักดิ์ขยับเข้าไปต่อสู้กับคนพวกนั้น พวกมันร่วงหล่นพื้นเป็นแถวอย่างหมดสภาพ ปืนในมือตกลงพื้น เขาอยากเข้าไปช่วยแต่ต้องชะงักเท้า เสริมศักดิ์ไม่ชอบให้ขัดคำสั่ง พูดคำไหนคำนั้นถ้าเขาออกไปต้องโดนทำโทษอย่างหนักเสริมศักดิ์เดินพลิ้วๆ ผ่านคนพวกนั้นไป พร้อมกับกระสุนปืนที่ยิงสนั่นไปรอบกายแต่ไม่โดนว่าที่อาจารย์ของเขาเลยสักนิด พวกมันร้องด้วยความเจ็บก่อนจะวิ่งหนีหัวซุกหัวซุนออกไป“โคตรเก่ง หักข้อมือมันยังไงครับ ไม่เห็นใช้แรงอะไรเลย” อาจารย์ของเขาพลิ้วกายไปตามลมหักข้อมือ

สุริยันต์ต่อสู้กับมันยิบตา ด้วยเลือดนักสู้เขาไม่ยอมตายแน่ๆ มันจับเขาฟาดลงกับพื้น เด็กชายร้องเสียงหลงด้วยความเจ็บจุก เขารู้สึกว่าซี่โครงในร่างกายหักเป็นเสี่ยงๆ มึนหัวจนแทบลุกไม่ไหว พอพลิกกลับมามันก็กระโจนเข้าใส่เขากลิ้งหนีทำให้มันพลาดจัดการเขาไม่ได้ มันเลยโมโหหนักสุริยันต์กระโดดขึ้นมายืนจังก้า ระหว่างจะสู้กับมันหรือเลือกที่จะหนี เขาคงต้องเลือกสักทางหนี!!! สุริยันต์ให้คำตอบตัวเอง เขารีบวิ่งหนีหลังจากคว้าย่ามมาสะพายกับบ่าเรียบร้อยแล้วใครจะสู้ก็สู้สิวะ เขาขอหนีก่อนแล้วกัน การหนีไม่ใช่การยอมแพ้แต่เป็นการไปตั้งหลักเฉยๆสุริยันต์เบรกตัวโก่งเมื่อด้านหน้าคือหุบเหว เขาหันไปมองหมียักษ์ตัวใหญ่ที่วิ่งตามมาติดๆ มีสองทางคือสู้กับมันและกระโดดลงไป ซึ่งเขาไม่อยากเลือกทั้งสองอย่างเขาถอยหนีไปและหันไปมองทางด้านหลังอย่างระแวดระวัง เจ้าหมียักษ์พุ่งเข้าใส่ เขาก็เผลอเหยียบก้อนหินทางด้านหลังแล้วพลาดตกลงไป สุริยันต์ร้องโหยหวนก่อนที่สติของเขาจะดับวูบลงไปเด็กชายรู้สึกตัวอีกครั้งเมื่อมีอะไรเปียกๆ มาเลียตามใบหน้า เขาลืมตาตื่นก็เจอเข้ากับฝูงเสือลายพาดกลอนฝูงใหญ่ เด็กชายถอยหนีเหงื่อแตกพลั่ก เขาร้องด้วยความเจ็บรู

สุริยันต์ทิ้งท้ายเอาไว้แค่นั้น เพราะเขาเห็นแววตาจริงจังของนักรบอย่างชัดเจน ผู้หญิงที่ดียังมีอีกเยอะ สำส่อนแบบนั้นวินๆ กันทั้งคู่เขาว่าเหมาะที่สุดแล้วสุริยันต์คิดว่ายาหยีคงไม่ได้คิดจะจริงจังอะไรกับนักรบนักหรอก คงหวังหลอกเอาเงินก็แค่นั้นเอง“ขอโทษคุณยันต์มากๆ ครับที่ให้รอนาน รถเสียระหว่างทางน่ะครับ” พลากรคำนับให้สุริยันต์อย่างอ่อนน้อม“ไม่เป็นไรครับลุง ตอนนี้โอเคแล้วใช่ไหมครับ”“ครับ” พลากรรับกระเป๋านักเขียนของเจ้านายแล้วรีบเปิดประตูรถให้“คุณยันต์จะไปไหนก่อนครับ”“พรุ่งนี้วันเกิดแดนตะวันใช่ไหม” วันเกิดครบสามขวบของน้องชาย เขาจำได้แม่นเขามาอยู่กับครอบครัวของเกื้อสามปีกว่าแล้ว ครอบครัวที่รักเขาเหมือนพ่อแม่แท้ๆ สุริยันต์เผยยิ้มเมื่อนึกถึงน้องชาย แม้เขาจะหยุดเรียนไปถึงหนึ่งปีเต็มแต่ก็ไม่ได้ทำให้เขาแก่ก่อนวัยเพราะเขาเรียนจบประถมศึกษาตั้งแต่อายุเก้าขวบย่างสิบขวบ ด้วยว่าเรียนเก่งหัวดีสามารถอ่านออกเขียนได้ตั้งแต่สามขวบเสียด้วยซ้ำ“ครับคุณยันต์”“ไปซื้อของขวัญให้แดนตะวัน น้องอยากได้รถแข่ง” เด็กหนุ่มเอ่ยสั่ง พลากรรีบรับคำก่อนจะขับรถเข้าเมืองในทันทีสุริยันต์มองรถบังคับในร้านขายของเล่นอย่างเพลิน

การใช้ชีวิตในโรงเรียนมัธยมสิ้นสุดลงเมื่อสุริยันต์เรียนจบมัธยมต้นและได้ใช้บัตรประชาชนเป็นครั้งแรก นทีที่ขู่อาฆาตเอาไว้หายเข้ากลีบเมฆไป พร้อมทั้งสุริยันต์ก็ลืมเลือนมันไปเสียสนิท“โอ๊ย!” เสียงร้องของผู้หญิงคนหนึ่งที่วิ่งหนีมาชนเข้าอย่างจังในงานประจำอำเภอทำให้สุริยันต์หงุดหงิดไม่น้อย เขากำลังจับมือแดนตะวันเดินเที่ยวงานอยู่ ในขณะที่พลากรตามมาติดๆ เพื่อดูแลเจ้านายทั้งสอง“ยันต์ ยันต์จริงๆ ด้วย ช่วยเราด้วย” ยาหยีนั่นเอง หล่อนอายุแก่กว่าเขาสามปี พอหล่อนเห็นสุริยันต์เข้าก็ดีใจ รีบเข้ามาหลบทางด้านหลังในทันที สีหน้าแตกตื่น ดวงตาลอกแลก ใบหน้ามีรอยฟกช้ำทำให้สุริยันต์รู้ในทันทีว่าเธอกำลังหนีอะไรมา และกำลังถูกตามทำร้าย“หนีมีอะไรมา” สุริยันต์เอ่ยถาม ยังจับมือน้องชายอยู่ไม่วาง“เฮีย แดนจะไปเล่นม้าหมุน” เด็กน้อยเขย่ามือพี่ชาย“เดี๋ยวก่อน” สุริยันต์ไม่ดุน้องแต่อุ้มขึ้นมาแนบอกแทน แดนตะวันกอดคอของพี่ชายเอาไว้ ซบหน้าออดอ้อนจะไปเล่นม้าหมุน“พวกของนทีจะตามมากระทืบหยี”“ทำไม”“มันบังคับให้หยีไปขายตัวที่ซ่อง”“เธอชอบไม่ใช่เหรอ”“ชอบอะไร”“ก็ได้นอนกับผู้ชายหลายคนไม่เบื่อซ้ำซากจำเจไง” สุริยันต์เดินหนีแต่ต้องชะง

ช่วงเวลาพักผ่อนของสุริยันต์คือการอยู่กับแดนตะวันและพิมพ์รดา วันเวลาผ่านไปพิมพ์รดาและแดนตะวันเจริญวัยขึ้นมาตามอายุที่เพิ่มขึ้นในแต่ละวัน แล้วสมาชิกใหม่ของครอบครัวก็ปรากฏขึ้นหลังจากนั้นในตอนนั้นแดนตะวันอายุสิบแปด บิดามารดาก็พาเด็กหญิงตัวน้อยนามว่าอัญชัญ เด็กหญิงวัยห้าขวบหน้าตาจิ้มลิ้มพริ้มเพราและแสนซนแถมยังฉลาดเป็นกรดเข้ามาเป็นสมาชิกใหม่ของครอบครัว ทำเอาพี่ๆ หัวหมุนไปตามๆ กัน และเด็กน้อยคนนั้นคือบุตรสาวของเพื่อนรักที่เป็นคู่หมั้นคู่หมายของแดนตะวัน ถือว่าเป็นคำขอสุดท้ายที่สั่งเสียเอาไว้กับหลานชายอย่างสุริยันต์ก่อนที่เกื้อกับนุชนารถจะเสียชีวิตกะทันหันจากการโดนลอบยิงจนรถตกเขาสุริยันต์หนุ่มวัย 27 ปี มองปล่องควันสีดำสนิทที่ลอยออกมาจากเมรุเผาศพของอาทั้งสองอย่างอย่างเศร้าใจระคนแค้นใจผู้มีพระคุณของเขาถูกลอบยิงเสียชีวิตคาที่ แต่ไม่สามารถจับมือใครดมได้ แต่เขาก็พอจะรู้ระแคะระคายว่าใครเป็นคนลงมือสังหารอาทั้งสองของเขาแดนตะวันผู้เป็นน้องชายยังอยู่ในอาการเศร้าโศกเสียใจ ขณะที่ดึงร่างเล็กของคู่หมั้นตัวน้อยมากอดแนบอก“อย่าร้องไห้ ครั้งเดียวพอแล้ว อย่าให้ใครเห็นความอ่อนแอและน้ำตาของเรา”สุริยันต์ตบบ่า