جميع فصول : الفصل -الفصل 30

“ว่ายังไงประภัสสร กมลเนตร” ครูชัยวัฒน์หันไปถาม สองสาวรีบหลบวูบ ปฏิเสธในทันทีว่าไม่รู้ไม่เห็น“หนูสองคนไม่เห็นรู้เลยค่ะว่าเลอลักษณ์ทำอะไรแบบนั้น” คำตอบนั้น ทำเอายิ้มใสไม่มีพยานหลักฐานว่าตัวเองถูกเลอลักษณ์และพวกขังเอาไว้ที่ห้องน้ำเก่าหลังของโรงเรียน“เรื่องแบบนี้มันไม่จำเป็นต้องมีพยานหลักฐานนี่ครับยิ้มใสก็บอกอยู่ว่าเธอโดนนักเรียนพวกนี้แกล้ง” ธีรวัชรเอ่ยขึ้นด้วยความโมโห“ครูธีร์เป็นพี่ชายของยิ้มใสก็ต้องเข้าข้างยิ้มใสอยู่แล้ว ถ้าครูธีร์กับน้องสาวอยากใส่ร้ายเลอลักษณ์โยการร่วมมือทำซะเอง แล้วแกล้งเผอิญเดินไปหลังโรงเรียนล่ะคะ แบบนี้เท่ากับเลอลักษณ์ก็ต้องโดนทำโทษโดยไม่ได้ทำความผิดน่ะสิ” เหตุผลของครูปรารถนาทำให้ธีรวัชรกลอกตาไปมา เขาได้แต่อึ้งจนพูดไม่ออก ไม่ใช่จนมุมแต่ไม่อยากจะเชื่อว่าครูในโรงเรียนนี้จะเห็นผิดเป็นชอบ เห็นกงจักรเป็นดอกบัว พยายามปกป้องลูกหลานของคนที่คิดว่ามีผลประโยชน์ให้แก่ตนเองแบบนี้“ผมเข้าใจแล้วครับว่าโรงเรียนไม่มีความยุติธรรม มีลูกท่านหลานเธอ มีอำนาจเงิน อำนาจของคนใหญ่คนโต ผมเข้าใจพวกคุณนะครับ” ธีรวัชรประชด“ครูธีร์จะพูดแบบนี้ก็ไม่ถูกนะคะ” ครูปรารถนายังเถียง“พี่ธีร์พอเถอะค่ะ

“ขึ้นมาสิ” ประโยคนั้นของประเสริฐทำให้เลอลักษณ์ถอดชุดนอนออกไปแล้วขึ้นไปนั่งบดเบียดบนแก่นกายของเขาแล้วโยกกายขึ้นลงอย่างเร่าร้อน ไม่นานทั้งสองก็เสร็จสมอารมณ์หมายเลอลักษณ์ซุกใบหน้าที่อกกว้างของประเสริฐหลังจากเสร็จสมไปพร้อมๆ กัน เธอรังเกียจประเสริฐเสียยิ่งกว่าอะไร แต่ที่ทนอยู่ทุกวันนี้เพราะไม่มีที่ไปย้อนไปเมื่อหลายปีก่อน...บิดามารดาของเธอเสียชีวิต ประเสริฐซึ่งเป็นญาติห่างๆ ของเธอก็ไปรับเธอมาอยู่ด้วย ท่านให้ความรักความเมตตาต่อเธอมากกว่าบิดามารดาที่แท้จริงเสียอีก ก่อนที่ความทรงจำของเธอจะเปลี่ยนจากดีเป็นร้ายในค่ำคืนหนึ่ง“ลุงจะทำอะไรหนูคะ” เด็กน้อยเอ่ยถามเมื่อประเสริฐผู้เป็นลุงเข้ามาในห้อง แล้วจัดการถอดเสื้อผ้าของเธอออก“ลุงรักหนูนะลักษณ์”“คุณลุงจะทำอะไรคะ จะทำอะไรหนู อ๊าย... หนูเจ็บ หนูเจ็บค่ะคุณลุง”“อย่าดิ้นนะ ปล่อยตัวตามสบายแล้วจะดีเอง ลุงรักหนูนะ” ความเลวร้ายที่เกิดขึ้นในวันนั้นก็เกิดขึ้นมาตลอดระยะเวลาหลายปีเลอลักษณ์สะดุ้งตื่นด้วยเหงื่อที่โซมกาย พบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงคนเดียว ห้องนอนที่กว้างขวางถูกจัดแต่งอย่างดี ที่แท้จริงมันคือภาพมายาเลอลักษณ์จำได้ว่าเธอพลาดท้องหลายครั้งเพราะลืม

“มันเป็นเรื่องของเรากับลุงของเราน่ะ” เลอลักษณ์มองหน้ายิ้มใสและธีรวัชร ก่อนจะถอนใจพรืด และพูดออกมาเหมือนค่อยอยากเล่าสองหนุ่มสาวเจ้าของบ้านจึงนั่งนิ่งฟังให้แขกค่อยๆ เริ่มเล่าเรื่องราวที่คับข้องใจ“ลุงน่ะรับเรามาเลี้ยงตั้งแต่เด็กๆ ตั้งแต่ที่พ่อแม่ของเราเสีย” เลอลักษณ์เล่าความจริงเพียงบางส่วนเท่านั้น มีบางอย่างที่เธอปกปิดเอาไว้หลังจากที่บิดามารดาของเธอประสบอุบัติเหตุเสียชีวิต ประเสริฐก็ไปรับเธอมาอุปการะเอาไว้เขาทำไม่ดีกับเธอตั้งแต่เล็กๆ แต่เลอลักษณ์ไม่ได้เล่าเรื่องนี้ให้เจ้าของบ้านทั้งสองฟัง เล่าแค่ส่วนที่เธออยากเล่าเท่านั้น เรื่องของเธอกับลุงวิปริตจะไม่มีใครรู้เด็ดขาด“คุณลุงบังคับให้เราหลอกนักเรียนผู้หญิงไปหา แล้วท่านก็ทำไม่ดีไม่ร้าย ฮือ ๆ เราไม่อยากทำแบบนี้เลยนะ ไม่อยากทำเลยจริงๆ ยิ้มเชื่อเราใช่ไหม” เลอลักษณ์บีบน้ำตา แท้ที่จริงเธอเป็นคนหลอกล่อนักเรียนผู้หญิงไปให้ประเสริฐเองกับมือ เพราะไม่อยากโดนคนเดียว อยากให้คนอื่นโดนด้วย เธอสะใจทุกครั้งที่เด็กสาวในโรงเรียนตกเป็นของประเสริฐ ไม่ใช่แค่เธอที่จะได้เจอกับความเลวร้ายคนเดียว คนอื่นก็ต้องเจอแบบเธอด้วย คิดแล้วสะใจชะมัดธีรวัชรกับยิ้มใสตกใจก

“ไม่มีจ้ะ แล้วพี่ชายของเธอล่ะ ดื่มอะไรหรือเปล่า” เลอลักษณ์เอ่ยถาม“พี่ธีร์เหรอจ๊ะ ทำงานดึกน่าจะดื่มกาแฟสักแก้วจ้ะ งั้นชงกาแฟไปให้พี่ธีร์แล้วกัน ถ้าชงนมไปให้ กลัวจะง่วงนอนแทนน่ะจ้ะ”“จ้ะ” เลอลักษณ์รับคำ ช่วยยิ้มใสชงเครื่องดื่มทั้งสามแก้วในจังหวะที่ยิ้มใสเผลอ เลอลักษณ์ก็แอบใส่บางอย่างลงในแก้วเครื่องดื่ม ก่อนที่จะตามยิ้มใสไปเสิร์ฟให้ธีรวัชรที่ห้องทำงานของเขา“ขอบใจมากจ้ะสาวๆ นอนได้แล้ว พรุ่งนี้ต้องไปโรงเรียนอีก”“ค่ะพี่ธีร์/ค่ะครูธีร์” เลอลักษณ์ลอบมองธีรวัชรด้วยรอยยิ้มที่มีเลศนัย“วันนี้ดีจังไม่มีการบ้านเลย” เพราะคุณครูที่โรงเรียนมัวแต่ประชุมกันอยู่ เลยทำให้ไม่มีการบ้านเลย“จ้ะ” ยิ้มใสรับคำเสียงเอื้อยๆ เธอหาวหวอดๆ ง่วงนอนเหลือกำลัง“ยิ้มง่วงแล้วเหรอ”“ใช่จ้ะ ไม่รู้ทำไม วันนี้ง่วงกว่าทุกวันเลย”“ง่วงก็นอนนะ” สิ้นประโยคนั้นของเลอลักษณ์ ยิ้มใสก็หลับไปในทันทีเลอลักษณ์ยิ้มร้าย เธอเดินเข้าไปในห้องทำงานของธีรวัชร ตอนนี้เขากำลังควบคุมตัวเองไม่ได้ พอเธอเดินเข้าไปหา เขาก็เอ่ยประโยคที่ทำให้เธอยิ้มร้าย“หนูยิ้มของพี่ มาหาพี่แล้วใช่ไหมครับ พี่ทรมานมากเหลือเกินเลยคนดี” ธีรวัชร คว้าร่างของเลอลักษณ์ไป

“แล้วข่าวที่ว่าน้องเลอลักษณ์ได้เคยแกล้งเพื่อนล่ะคะ เท็จจริงประการใด” มีนักข่าวสัมภาษณ์ถึงประเด็นนี้เช่นเดียวกัน เลอลักษณ์ถึงกับสะอื้นน้ำตาไหลในทันทีที่ถูกถามประโยคนั้น“ใช่ค่ะได้ยินข่าวว่าพอแกล้งเพื่อนเสร็จ ผอ. ประเสริฐก็เข้าข้างน้อง คอยให้ท้ายอยู่ตลอด เท็จจริงเป็นประการใดคะ” นักข่าวยิงคำถามและอยากได้คำตอบในประเด็นที่สังคมกำลังพูดถึงกันอยู่ เนื่องด้วยเพื่อนๆ ในโรงเรียนทั้งรุ่นน้องและรุ่นเดียวกันได้ออกมาเปิดเผยเรื่องนี้ว่าเลอลักษณ์เป็นขาใหญ่ประจำโรงเรียนชอบแกล้งคนอื่นเป็นประจำ“เรื่องนี้หนูก็ต้องขอโทษเพื่อนๆ และรุ่นน้องทุกคนด้วยนะคะ มันเป็นแผนของคุณลุงนะคะ ฮือ ๆ ๆ” เธอเล่าไปร้องไห้ไป“จริงเหรอคะนี่”“จริงค่ะ แกล้งคนอื่นแล้วก็เรียกมาไกล่เกลี่ย คุณลุงก็จะได้นัดเจอกับคู่กรณีของหนู แล้วก็ทำการจับรวบหัวรอบหาง ถ่ายคลิปแบล็กเมล์เอาไว้น่ะค่ะ”เลอลักษณ์พูดออกไปด้วยน้ำเสียงสะอื้น ร้องไห้อย่างหนัก ตาไหลพรากอาบแก้มนวล เธอแอบยิ้มอยู่ในใจที่ได้โยนความผิดให้แก่ผู้เป็นลุงให้อีกฝ่ายตกเป็นจำเลยสังคม เธอเก็บความคั่งแค้นมานาน ตั้งแต่ถูกผู้เป็นลุงข่มเหงมาตลอดระยะเวลาหลายปี คราวนี้ถึงตาเธอแก้แค้นบ้างแล้วละ